|
De rechter velde zijn oordeel over de
leerkracht die door elf meisjes werd beschuldigd van handtastelijkheden.
Zeker geen eenvoudig dossier. Het onderzoek
dient te gebeuren met video opnames en de ondervraging gebeurt door mensen met
ervaring in dergelijke dossiers. Dan is er nog het CLB maar wie heeft nu nog
vertrouwen in dat CLB. Buiten statistieken en bijhouden van de paperassenwinkel
moet je van het CLB niet veel verwachten. Voorbeelden zat tegenwoordig hoe die
diensten niet optreden bij pesterijen. Het CLB zou beter een fabriekske van
paraplus of parasols beginnen.
De beschuldigde leerkracht werd
vrijgesproken. De man in de straat kan niks anders dan veronderstellen dat de
rechter naar eer en geweten zijn uitspraak deed. Dit zou ook zo moeten gebeuren
maar wat we de laatste jaren allemaal horen en lezen over rechterlijke
uitspraken maakt het niet simpel om zich aan te sluiten aan de rechterlijke
beslissing. Eén voorbeeldje is de beslissing over de vrijlating van Farid le
Fou. Wanneer we het aantal dossiers bekijken van daders die voorwaardelijke
straffen krijgen; een tweede, een derde enz. Kans dan is de geloofwaardigheid
in een doordachte beslissing van de rechter nog moeilijk.
De leerkracht is hoe dan ook een blijvend slachtoffer.
De uitleg van zijn advocaat dat het een opluchting is voor zijn cliënt klopt
maar deels. Het is enkel een zucht dat er een eerste fase voorbij is van de
lijdensweg.
De beroepscommissie moet nu nog een
beslissing nemen of de man opnieuw kan werken
Die commissie zal wel wachten tot de
volgende fase want vier meisjes gaan in beroep. Voorlopig vier van de elf maar
die zeven overblijvers zullen door ouders die in beroep gaan onder druk worden
gezet.
Er moet maar één meisje zijn die haar
fantasie voor werkelijkheid nam en het spel zit op de wagen. Een deel
meelopers, die dan in een positie terecht komen dat ze niet meer durven zeggen
dat het allemaal niet waar is wat men de verdachte aanwrijft. De sociale druk
en de vrees te moeten bekennen dat ze eigenlijk valse verklaringen aflegden is
zo groot dat die kinderen vast zitten in een net dat ze weefden zonder te
beseffen waarmee ze bezig waren.
Voor de leerkracht is zijn job hoe dan ook
voorbij. Zelfs met een volledige vrijspraak na het beroep zal de klacht altijd
blijven hangen. Collegas zullen in groepjes over hem denken. Vertrouwen is de
man op beroepsgebied voor altijd kwijt. Wat moet hij doen? Op zijn 51ste het legertje van voeggepensioneerden vervoegen en met
het huidige regeringsakkoord
beschikbaar blijven tot zijn 65ste?
Indien rechters degelijke uitspraken hadden
gedaan in het verleden dan had de man nog een toekomst. Waar is zijn tweede
kans?
Wie zal er na enkele jaren nog steeds
wakker liggen over de feiten? Buiten de man en zijn naaste omgeving geen kat
of ik als enige hond???
|
