Eindelijk na koude en winderige dagen was het leuk om mijn poten nog eens te kunnen strekken op het zeezand. Geen oorverdovend lawaai van de carnavalstoeten her en der in het land. Mijn baas verkoos een wandeling op het enorme strand van Zeebrugge. Hij was niet de enige met die gedachte want er liepen nogal wat viervoeters zowel op de dijk als op het strand. De zon moet je wel zoeken halverwege de waterlijn en de dijk. Door die appartementsgebouwen, waarvan zowat de helft aan 'soldenprijzen' te koop staat, heb je op de dijk geen zonnestraaltje. Of het door de crisis komt weet ik niet maar er lopen tegenwoordig hoe langer hoe meer van die kleine 'perneukeltjes' rond. Na vijftig meter stappen verdwijnen ze in de binnenzak en enkel hun pietluttig kopje hangt uit de jas van de baas of ze hangen half uit de handtas van madame! Vertrouwen doe ik de meeste van die wollen bollekes doe ik niet. Ze maken lawaai met hun gekef en durven proberen te bijten. Als serieuze hond moet je dan nog voorzichtig zijn als je ze een duw geeft met je voorpoot of ze kefferen de ganse buurt wakker.

Een beetje onbegrijpelijk dat er reeds zoveel kindjes op het strand speelden. Op amper enkele km van de carnavalstoeten.

Niet voor iedereen was het een aangename namiddag. De nieuwe doorzoeking van de Heulebeek en het struikgewas aan de oevers van de beek leverden na 14 dagen eindelijk resultaat. De jonge Van Assche werd gevonden. Hoop was er niet meer maar wat een tegenstelling bij het zien van die spelende kinderen. Ook die jongen zal een zorgeloze jeugd gehad hebben en wanneer zijn leven nog moet beginnen werd dit brut afgebroken. Niet enkel zijn ouders en familie zullen nog lang treuren maar wat met die 'vrienden' die met hem aan het uitgaan waren en hem zomaar alleen lieten vertrekken nadat hij zei dat hij zich ziek en onwel voelde! Kan men dan nog spreken van mijn 'vriend' had een ongeval en verdronk of zal die vriend zich schuldig voelen omdat hij geen steun was?

Geluk en ongeluk. twee uitersten en toch zo dicht bij elkaar.