Elke morgen het vaste ritueel. Twee keer een korte blaf. Ons eigen codesysteem. Mijn overbuur Cliquot is niet meer. Reeds enkele weken lig ik uren en uren te wachten op die twee korte, lieve blafjes. Mijn steevast antwoordje was één korte blaf. Elk van op zijn domein zonder anderen te hinderen hadden dat intieme samen. Maar het is plots weggevallen. Geen hond of mens die het kon begrijpen dat ik daar uren en uren lag te liggen. Te wachten op dat signaaltje van ‘hier ben ik, opgewekt en vol verlangen om je te horen, te zien en eens te besnuffelen!’

Nooit zal ik ons signaal nog horen, laat staan elkaar zien of voelen. Mijn gemis, mijn verlangen was wat ik vreesde. De ziekte waar ook de mens zo bang voor is sloeg toe. Kanker en weg met het leven.

Er blijft die leegte, dat gemis tot ik zelf vertrek naar de eeuwige jachtvelden.

Dat een hond geen emoties heeft, vergeet het. Het is gewoon de mens die geen oog heeft voor de gevoelens van de hond, of gelijk welk dier. Niet dat ik de GAIA toer wil opgaan want men moet ook niet overdrijven...

Zoals en toch anders als bij de tweevoeters moet een afscheid slijten. Het slijten is ook relatief want uiterlijk kan de indruk van pijn misschien verdwijnen. Het steeds terugdenken aan het gemis van wie je zo graag zag zal milder worden met de tijd maar dat betekend niet dat er geen gemis meer overblijft.

Alles hangt af van de omstandigheden en de relatie tot elkaar.

Neem al die mensen, vrienden, kennissen, supporters en sympathisanten van onze Junior Malanda. Ook hij verliet de aardkluit veel te vroeg en liet een massa achter met pijnen.

Voor velen zal die pijn wegebben. Vergeten doen ze hem niet maar het zal vlugger vervagen bij de ene dan bij de andere.

Junior kreeg waar hij recht op had, velen die hem de laatste groet kwamen brengen. Wellicht een steun voor zijn naaste familie.

De media alom aanwezig als het om bekenden gaat zullen ook mogelijks een steun zijn geweest voor het verdriet van zijn intieme kring.

Mijn overbuur is echter gegaan zoals er elk weekend vele jonge mensen het tijdelijke met het eeuwige ruilden. Ook dikwijls door ziekte of een ongeval dat niet had moeten gebeuren.

Al die andere jongeren krijgen niet die aandacht. Die families krijgen niet die steun. Ook mijn maat, makker kreeg die steun niet.

Enkel wie onmiddellijk bij en naast hem woonden waren er als ze er moesten zijn. Minder steun, minder opvang en minder begrip.

Het leven, het is onrechtvaardig en niet eerlijk. Al eeuwen is dat zo en zolang onze aardkluit blijft draaien in het heelal zal dit wellicht zo blijven.

Eén ding is een zekerheid. Het gemis is voor iedereen is het nu mens of dier hard en wreed. Het is ieders lot om het te moeten ondergaan en niemand ontsnapt eraan, toch iets dat eerlijk loopt voor alleman?