Bazieltje was opgenomen in één van die katholieke ziekenhuizen in Brugge voor een hartoperatie. Nauwelijks uit de verdoving, stond er een nonnenke aan zijn ziektebed want die Brugse nonnenkes zijn als gepensioneerden nog zeer actief en hulpvaardig!

- “Ah, Baziel, ik zie dat je al een beetje wakker bent. Dat is goed! Baziel omtrent de betaling van je ingreep, heb jij een hospitalisatieverzekering?”

> “Nenk da heb ik nie!”

(neen, dat heb ik niet!)

- “Heb je nog een eigendom. Heb je nog spaarcenten?”

> "Nenk, een us hek nie en ook geen cens!”

(Neen, een huis heb ik niet en ook geen centen!)

- “Heb je dan een vrouw of kinderen?”

> “Nenk, m’n weuf is dood en het enigste dak nog hen is m’n zuster. Een oude vrijster die neune is geworden!”

(Neen, mijn vrouw is overleden en ik heb enkel nog een zus, een oude vrijster die non is geworden!)

Het nonnenke is boos en zegt kwaad tegen Baziel:

- “Een non is geen oude vrijster, ze is gehuwd met god!”

> “Ewel, vraag dan aan mijn schoonbroere dat hij de rekeninge betaalt!”

                        -----

Enkele jaren later ligt Baziel toch op zijn sterfbed.

Zijn Flavie, zijn dochter Wendy, zijn schoonzoon en de verpleegster van het wit gele kruis staan aan zijn bed…

Met veel moeite zegt Baziel:

“Vrouw,die huizen in de Steen- en Zuidzandstraat zijn voor jou!”

Hij vervolgt:

“Wendy, die huizen in de Geldmuntstraat en Ezelstraat zijn voor jou!”

Baziel gaat verder:

“Schoonzune, die flatjes op de’ Hoefijzerlaan zijn voor jou.”

Baziel blaast zijn laatste adem uit en is vertrokken naar de eeuwige jachtvelden.

De verpleegster van het wit gele wacht een beetje tot na de eerste emotie en zegt dan:

“Toch nen schonen mens, die Baziel dat hij zo alles onder jullie verdeelt. Zo aan iedereen zijn huizen verdelen en schenken. Jullie kregen een mooie erfenis!”

Flavie:

“Erfenis, wat jij zegt! Hij verdeelde juist niks anders dan onze gazettenronde!”