Ik wil een riem in de broek steken van al diegenen die nu zoals ik zich heel eenzaam voelen op de wissel van oud naar nieuw. Voor al die eenzamen die moederziel alleen, verlaten voor hun pc zitten te surfen om niet te hoeven te piekeren over het waarom. Ook ik voel me als een eenzame allochtoon al ben ik dan in mijn eigen vaderland. Mijn baas en zoon zijn bij vrienden gaan vieren. Een wellicht overvol gedekte tafel. De nodige drank want ze moeten niks vrezen van controle. De braspartij is op wandelafstand. De dochter van mijn baas is even eenzaam als ik. Ze had nachtdienst en zal zich amuseren met jongeren die te laat terug naar het centrum komen. Bezopen of stinkend naar de drugs. Ik mocht in beide gevallen niet mee. Voor de enen is mijn haaruitval een probleem en voor de andere ben ik te gevaarlijk... Ik zou eens in hun ogen kunnen kijken!

Het is niet dat men niks deed om mij minder eenzaam te voelen. Zoals men mensen een warme maaltijd geeft, een mooi kaartje of een beleefdheidstelefoontje, zo deden ze voor mij ook hun uiterste best. Omdat de oudejaarsnacht een pest is voor ons honden met al dat gekletter en lichtflitsen deden ze alle luiken goed dicht. Ze lieten een lichtje aan en de radio staat zacht te spelen. Mijn bakje staat boordevol fris water (zonder bubbels weliswaar) en ik kreeg ook nog een extra hondensnoepje. De welzijnssector voor honden deed dus prima werk. Dat denken ze toch en ze zullen zich wel goed voelen dat ze hun uiterste best deden.

Dat denken ze in RVT's ook. Een extra pilletje om te slapen en voordien een te vettig gebakje waardoor het oudje last heeft van krampjes en een extra pamper! Of die krampjes wel het resultaat zijn van de speciale menu is maar de vraag. Het zal eerder het piekeren zijn of de kinderen zullen komen met Nieuwjaar of als het pas tijdens het komende weekend zal zijn. Zal het kleinkindje zijn brief komen voorlezen en mag ik het handje vullen. Daar is die eenzame mee bezig. Nog erger is die eenzame op de bank in het park, onder de brug of ergens in een leegstaande woning. Dus ik mag ver van klagen want ik heb het warm, voldoende eten en drinken. Wat zit ik hier dan te krabbelen?

Ik heb andere noden, zoals alle eenzamen. Het is niet de maag die telt. Het is het samen zijn. Het zich goed voelen met de warmte die anderen uitstralen.

Wat mis ik het teefje uit de buurt! Gelukkig weet ik dat ik straks niet alleen meer ben. Dat is niet voor iedereen gegeven. Eenzamen uit alle regio's verzamel en neem contact met al wie je ken, stel je eisen of kietel eens in dat uitgestoken handje maar vergeet in je achterzak te gaan.