Het plotse overlijden van Luc Devos roept een algemeen gevoel van medeleven op. Iedereen heeft de mond vol over het vroege overlijden van een uitzonderlijk man. Men krijgt de indruk dat de dood van Luc elke mens raakt.

Of men de Vlaamse Rock nu al dan niet weet te waarderen is van ondergeschikt belang.

Het medeleven met het verlies van Luc komt door de manier waarop de man leefde.

Hij gaf het gevoel het ware leven te hebben gevonden waar iedereen naar tracht of op hopt.

Of Luc zich echt zo goed in zijn vel voelde is nog maar de vraag.

Hij was één van die mysterieuze mensen die uiterlijk de indruk gaf het leven naar zijn hand te kunnen zetten.

Luc had een uitzonderlijke gave namelijk hij luisterde naar mensen, nam tijd voor de mens en gaf zijn visie zonder deze visie te willen doordrukken. Een volksmens dat de indruk gaf steeds opgewekt te zijn, geen problemen te hebben en altijd een oplossing in petto te hebben voor anderen. Hij gaf niet enkel een eerlijke indruk, hij was gewoon eerlijk en spontaan.

Het is echter zoals de grootste en beste clowns die er zijn. Voor hun publiek een verademing en een man die hen aan het lachen kan brengen, hun problemen kan doen vergeten. Zelf bleef die clown, zoals mogelijks ook Luc nadien achter en voelde zich eenzaam.

Het onbezorgde was er voor hem niet bij. Waarom, geen mens dat het weet of het ooit zal weten want niemand kende Luc in zijn diepste binnenste.

Mogelijks zijn vrouw, zijn zoon zullen nooit weten hoe haar man of zijn vader zich voelde. Ondoordringbaar want zijn eigen zorgen heeft hij zoals weinigen kunnen voor zichzelf gehouden.

Unieke mensen waar veel politiekers zouden kunnen van leren zoals luisteren…

Een magere maar mooie troost voor de ‘achterblijvers’. Luc zag niet af, geen langdurige ziekte of hulploze maar een einde op het toppunt van de loopbaan…

Voor hem toch een gelukkig moment, zonder dat hij het heeft kunnen beseffen.

Onbekende maat, het gaat je goed... op de aardkluit deed je het goed!