Een enorm groot land met een grote diversiteit aan culturen. De eigen cultuur was die van de indiaan. Pijl en boog, rooksignalen, een knol met vlekken en dat was het zo een beetje. Al wat de Amerikaan aan ontwikkeling en cultuur heeft is import uit andere landen en niet op zijn minst uit Europa.

Alles maar dan ook alles voerden ze in, zelfs slaven. Vechten deden ze vanaf de eerste dag. Na jaren werd de slavernij afgeschaft maar het ingevoerde zwartje heeft tot op de dag van heden nog geen waarde. Zelfs hun huidige zwarte president is een doorn in het oog van veel blanke Amerikanen.

Jaarlijks schieten blanke agenten honderd minderjarigen dood… onvoorstelbaar maar het is hun manier van leven.

Amper uit de wieg leren ze de kindjes omgaan met vuurwapens. De wapenwet is gebleven sedert het ontstaan van het land.

Of het kind speelt met een namaakgeweertje dat hij kreeg van de goede sint of van een zwarte piet is nauwelijks te onderscheiden van een echt geweer.

Niet moeilijk dat men aan nagenoeg twee minderjarigen per week komt om af te schieten.

Begrijpen kunnen wij dat niet. Wat moeten mensen die fortuinen uitgeven om aan een kindje te geraken denken? De Amerikaan staat nauwelijks stil bij de dood geschoten jongeren.

Het protest is dat wel een aanklacht van woede voor het gebeurde?

De woede uitbarsting met het in brand steken van huizen en auto’s is nog ergens begrijpelijk maar waarom plunderen? Dit lijkt meer op het zich afreageren van frustraties en eigenbelang.

We verafschuwen de manier van leven van de Amerikanen.

Heel voorzichtig kijken we de laatste tijd in eigen boezem want zo heilig waren we in het verleden nu ook weer niet.

Met mondjesmaat vertellen onze ouders en voorouders hoe gruwelijk het hier nog niet zo lang geleden was.

Van pesterijen tot zware misdrijven gebeurden hier nog geen honderd jaar geleden door de zusterkes.

Verkopen van kinderen, vernederen, slaan en misbruiken van kinderen van ongehuwde moeders.

Trauma’s waar sommigen reeds meer dan vijftig jaar mee rondlopen. In iedere familie is er wel ergens een nonkel of tante die zware vernederingen opliep in zijn jeugdjaren en nergens naartoe kon met zijn of haar verhaal.

Respect voor kinderen was er amper.

Kind en dier waren slachtoffer van beestachtige mensen.

Mijn overgrootvader zaliger was ook zijn ganse leven slachtoffer van de ‘stoute’ mens. Van toen hij nog puppy was deed men mijn opa zaliger een ketting rond zijn hals. Bij goed weer ging die ketting aan zijn kot los en mocht hij naast de bakfiets meelopen en sleuren voor zijn schamele kost. Het eten dat hij kreeg was een schep voeder die de mens ook gaf aan de varkens. Een trap of schop was dagelijkse kost.

Gelukkig zijn de tijden heden gans anders. Het ging zelfs van het ene uiterste naar het andere.

Voor mij moet dat nu ook niet bepaald … dat Chiwawake in madame haar ‘sachoche’ om nog te zwijgen van een warm plekje op madame haar balkon….