Wat zou ik met mijn leven willen doen mocht ik in een dierenasiel terecht komen? Indien het slechts een tijdelijk verblijf zou worden zou ik wellicht op mijn tanden bijten en me door de periode worstelen en proberen veel te slapen. Als hond is slapen naast eten en drinken zowat de grootste tijdsbesteding van een dag.

Indien ik echter tot mijn laatste levensdag in het asiel zou moeten blijven dan zou dit voor mij hondsonwaardig zijn. Lichamelijke pijnen heb ik niet maar geestelijk heeft mijn leven dan geen zin meer. Weten dat je voor altijd, alleen en eenzaam in dat hok moet zitten!

Wellicht hetzelfde gevoel dat die psychiatrische patiënt ook heeft. Geen pijn maar geestelijk geen zin om nog verder te leven en dan zijn er maar twee oplossingen. Of zelfmoord of euthanasie. Die Frank vroeg dit reeds jaren en het werd een procedureslag. De man is geestelijk al niet in orde en zit al jaren in de handen van psychiaters met als gevolg dat er ellenlange onderzoeken en gepalaver over ging tot er uiteindelijk toch een beslissing viel. Nog geen definitieve beslissing want er is nog beroep mogelijk tegen het vonnis.

Wel begrijpelijk dat men niet vlug en hals over kop een beslissing nam. De man in kwestie had een misdadig verleden en er vielen slachtoffers die gans hun leven de pijnen van het verlies van wie door Frank zijn dadendood zijn.

Wellicht zullen er slachtoffers zijn die willen dat een slecht mens moet blijven leven tot zijn laatste snik en niet genoeg kan afzien. Een beetje van hand om tand gevoelens.

Niet iedereen heeft het geluk van een Michelle Martin die een man vond die haar helpt.

Slachtoffers hebben ook meer recht om te beslissen of de dader menswaardig mag sterven.

In praktijk is het zo dat de slachtoffers geen enkele inspraak hebben, ook juridisch kunnen ze niks ondernemen. Dat is niet eerlijk want de dader drong zich reeds zonder vragen in hun leven, verwoeste de toekomst van onschuldigen en nu voor de tweede keer neemt hij beslissingen die de slachtoffers kunnen kwetsen en hun leed nog verzwaren. Het moet voor iedereen menswaardig blijven en dit is niet het geval.

De huidige werkwijze van psychiatrische misdadigers is zoals in de Middeleeuwen. Reeds jaren zonder enige vorm van behandeling. Er is nauwelijks verschil tussen de vergeetput en de hedendaagse manier van omgaan met die daders. Enkel eten en drinken (en medicatie) maar verder niks…

In diverse reportages over Amerikanen die in hun dodencel wachten bleek duidelijk dat voor velen het uiteindelijk inslapen een verlossing is.

Een recht tot die beslissing moet er zijn voor de brave zielen die niks misdadig deden. Die mensen behouden het alleenrecht om uit het leven te stappen.

Voor een dier is het de normaalste zaak dat de mens de knoop een doorhakt maar het uiteindelijke recht voor de misdadiger zou toch met inspraak van de overblijvers van slachtoffers moeten liggen…

Hopelijk zorgt die Frank voor het opengooien van een serieus debat.