Baziel is met zijn flavie op vakantie in de Palestijnse gebieden. Zijn diepgelovige flavie is dolgelukkig met de bezoeken aan Nazareth, Bethlehem en Mozes zijn berg!

In het restaurantje is Flavie tijdens het eten één en al euforie en Baziel luistert en denkt er het zijne van.

Plots wellicht door het enthousiasme valt flavie van haar stoel en het noodlot is compleet want Flavie geeft haar geest.

De plaatselijke begrafenisondernemer is uiterst vriendelijk en doet Baziel een voorstel.

“Mijnheer, voor een goede 400 dollar kunnen wij uw overleden vrouw laten overbrengen naar uw land. Maar voor een goede 100 dollar kunnen we uw lieve mooie vrouw begraven in onze unieke gewijde grond. Als diepgelovige zou zij dit wellicht waarderen.”

Baziel verschiet een beetje van het voorstel, denkt aan het verschil in kostprijs en de begrafenisondernemer is niet van gisteren.

“Mijnheer, ik merk dat mijn voorstel u pakt. Denk er een nachtje over na en ik zal intussen uw vrouw wassen, balsemen en ze zal er uitzien zoals in haar jonge dagen om de Heer te ontmoeten!”

De volgende dag gaat Baziel terug naar de begrafenisondernemer.

“Heeft Mijnheer een beslissing genomen?”

Baziel: “ja, ik waardeer je voorstel maar ik heb besloten om mijn vrouw te laten begraven in haar thuishaven in ons landje.”

“Maar Mijnheer, u ontneemt uw vrouw een uniek genoegen om in onze gewijde grond begraven te worden.”

Bazieltje: “weet ik maar ik ga geen risico nemen. Jullie hebben al eens iemand begraven, er zelfs een grote dikke steen bovenop gelegd en enkele weken later kwam die man gewoon uit zijn graf!”