|
Toen eindelijk de regen ophield vertrokken we naar mijn favoriete terrein. De speelweide voor honden. De ondergrond was drassig maar dat stoort me niet en ik hou van modderplassen! Modder is gezond en goed voor de huid. In schoonheidsinstituten en bij kinesisten moet je er zelfs geld voor betalen en het is gratis en voor niks te vinden in de natuur.
Amper in de weide kreeg ik het gezelschap van twee Canadees/Zwitserse herdershonden. Ook een labrador en een klein modelleke van een merk dat ik niet ken. Ouders die duidelijk een scheve schaats deden want het resultaat van de kruising viel niet te bepalen.
Na een korte begroeting begonnen we aan de 100 meter spurt en ik lag een beetje achterop. Niet moeilijk want ik ben een jaar of drie ouder dan die twee herders. Over die labrador, luisterend naar de naam Rex spreken we niet. Die kon niet volgen en hij sneed dan nog alle bochten af. Veel haalde zijn bedriegen niet uit want hij miste regelmatig zijn bocht en geraakte nog verder achterop. In Brussel zouden ze zeggen dat hij een fillouke was want hij ging regelmatig eens uitpuffen aan het bankje waar mijn baas zat te genieten van het flauwe zonnetje.
Het enerveerde me een beetje dat die twee spierwitte herders er zo proper bijliepen. Net of ze van de kapper en het instituut Miss Beauty kwamen. Ieder haartje mooi in de plooi
dus de hoogste tijd dat ik ze honden van puur natuur maakte. Ik plonsde met vol geweld in de vijver en met een knipoog en kwinkslag volgden die spierwitte mooie honden. Ook de labrador Rex was een waterrat. Voor onze baasjes werd het iets minder want de waterdruppels vlogen hen rond de oren telkens we ons stonden te schudden. Rex, de onhandige van ons stel ging tot drie keer toe zijn natte plunje afvegen aan mijn baas zijn broek. Ofwel ziet Rex niet goed ofwel vond hij de benen van mijn baas meer geschikt om zich wat af te drogen
Ik genoot van het zicht van die twee herders. Precies schaapjes die dringend op het droge moesten getrokken worden!
Doodmoe maarvoldaan lag ik s avonds voor de open haard te mijmeren hoe die bazinnekes heel lang mochten borstelen aan hun witte herders om de haren terug in de plooi te krijgen
niks zo leuk als een ander een poets bakken
Bij het openen van de bijlage klik je op de bijlage maar hou er rekening mee dat je wat geduld moet nemen voor de bijlage automatisch zal openen. De beheerders van de blog zijn niet van de rapste!!!!
|
