Morgen, de dag dat Maria naar de hemel zal stijgen zoals ze al jaren vieren was het voor mij vandaag reeds de dag dat mijn hemel open ging. Begrijp me niet verkeerd, ik bedoel met mijn hemel geen schunnige dingen waar ze moppen over maken…

Deze namiddag reed ik mee naar een groot afgezet terrein voor honden. Niet zo een pietluttig parkje waar honden amper kunnen draaien of keren. Neen, geen grote weide met een zandhoop, putten, zwemvijver en cross mogelijkheden.

Zeker vijftien soortgenoten van allerlei merken, omvang, grote en lenigheid waren al volop aan het ravotten. De ouderen een beetje op een trager niveau maar leeftijdsgenoten en zelfs jongere honden liepen de ziel uit hun hart.

Ik voelde me onmiddellijk in mijn sas. Vol enthousiasme liep ik achter enkele windhonden. Niet heel snugger van me want die beestjes nemen epo of andere verboden middelen. Na een halve toer snakte ik naar mijn tweede, derde en vierde adem. Na nog een poging liet ik die anorexia exemplaren lopen en zocht contact met hondjes die op een normaal tempo hun fysiek bijwerken. Het duurde niet lang of met een toffe border collier trok mijn aandacht. Weliswaar een jaar of drie, ik zal eerlijk zijn vier jaar jonger dan ik!

Formidabel dat zo een jonge hond zonder schrik de vijver inliep. Water is mijn ding en dus ik mee. Het was ook nodig want met die windhonden zat ik onder het slijk… ik had namelijk enkele bochten afgesneden en mijn lot was zoals de huidige renners. Om de tien meter onderuit en met mijn hebben en houden natuurlijk iedere keer in een plas met veel slijk. Samen met die jonge border liep ik alsmaar verder. Mijne gelegenheidsmaat was al aan de schoolslag terwijl ik nog bodem voelde. Er moet een putteke in die vijver zijn want plots was de bodem weg en ik kopje onder… Er waren intussen nog wat waterratten bijgekomen en we hielden een kleine wedstrijd.

Mijn talent en ook een beetje mijn roekeloosheid wierpen hun vruchten af. Ik zwom aan de leiding en zodra er eentje dicht naderde dook ik volledig onder. Minder weerstand onder water en op slag enkele meters voorsprong. Er zaten geen andere duikers in de groep. Ik voel me onder water net zo goed als met mijn kop boven water. Het onderwater zwemmen heeft niet enkel het voordeel dat men vlugger vooruit gaat, het heeft ook het voordeel dat mijn hoofdhaar ook een beurt krijgt. Het enige nadeel is dat wanneer je uit het water komt en opnieuw bij de tweevoeters die wat meer last hebben van het mij uitschudden. Mijn grote oren zorgen ervoor dat de mens ook een flinke douche krijgt. Dus mij uitschudden doe ik in de buurt van die andere baasjes die op de banken zitten te kijken hoe we ons amuseren. Me uitschudden te dicht bij mijn baas doe ik niet want dan volgt er een tirade aan verwensingen naar mijn hoofd.

Ik amuseerde me als een tiener en hoop dat we nog meer dan één keer naar die speelweide trekken.

Er was maar één nadeel aan de heerlijke namiddag. In de wagen had ik een beetje last van wellicht dat vele duiken. Ik moest nogal ‘landbouweren’ of in het schoon Vlaams ‘boeren’. Ook kon ik niet alle winden uit mijn darmpjes geluidloos lossen. Ik denk dat er iets in het water zat en blijkbaar was de geur van mijn uitlaatgassen niet aangenaam want alle ramen in de wagen werden neergelaten…

Mensen hebben geen contact meer met de natuur. Vroeger trok geen mens zijn neus op van een beetje een gezond buitenluchtje maar tegenwoordig is het één en al reclame voor deodorant en andere welriekende spuitbussen.

Vanaf heden is de 14^de augustus de geestdag voor honden!