Het was geen zicht vorige nacht maar mijn baas ziet dan ook niks en dus trekt hij zich weinig aan van hoe hij erbij loopt, zit of staat. In het holst van de nacht kwam hij naar beneden en alhoewel ik mijn ogen ook nog maar nauwlijks kon gebruiken van de vaste slaap zag ik mijn baas in wat hij noemt zijn sexy ziekenhuisonderbroekske de veranda instappen.

Languit ging hij liggen in zijn te dure zetel voor een veranda. Met een duw hier op het knopje gaan de benen de hoogte in, met een duw daar op een knopje gaat het hoofdje naar omlaag en na wat spelen met de knopjes lig je in de juiste positie om naar de hemel te staren of je gedachten de vrije loop te laten gaan.

Ik gooide me op de minder confortabele en harde vloer maar ik ben ook meer man dan mijn baas! Ik ben meer het harde type en hij de softy die luxe nodig heeft! Te luid ga ik dat niet uitroepen want in nood kent men zijn redder en in het verleden redde mijn baas me al enkele keren!

Languit, elk in onze beste 'positie' genoten wij van de plensende buien. Met volle teugen zogen wij figuurlijk van die grote harde druppels regen die neervielen op het glazen dak van de veranda. Hoe grotere druppels en hoe intenser het regent, hoe aangenamer om met gesloten ogen te liggen genieten. Kijk je dan toch terloops uit je ooghoeken dan merk je die regenslierten die in een wirwar en unieke structuur afwisselend heel snel en bij wijlen heel traag langs de ruiten naar beneden glijden. Probeer je een druppel van boven tot beneden met het oog te volgen dan lukt dit nooit. Telkens opnieuw verlies je in de massa je gevolgde druppel. Geen radio, geen verkeer of trein in de verte, enkel dat water dat neerkomt hoor je. Via het fijne dakgootje hoor je met wat inspanningen het opgevangen water gutsen in het vijvertje. Het is te donker en dus onzichtbaar maar je mag er zeker van zijn dat de vissen genieten van de extra zuurstof in hun water en zich liggen te wentelen van plezier. Mijn ijskoude neus duw ik tussen de op een kier openstaande schuifdeur. In mijn wijd opengesperde neusgaten laat ik de gevulde geur van regen en zuurstof wentelen om het vervolgens terug naar buiten te duwen.

Heerlijk dat opsnuiven en inademen van die zuivere lucht met van tijd tot tijd een verwaaide regendruppel op mijn snoet. Ik vergeet zoals mijn baas dat het nacht is en dat men hoort te slapen. Plots is het heerlijke, rustige weg want mijn baas begint te zingen van 'raindrops keep faling on my head'! Niet moeilijk dat het nog harder en wilder begint te regenen. Hij zingt zoals een vogelbekdier. Dat is ook geen vogel en legt toch eieren!! We hebben nog geluk gehad en mogelijks zong er in Manet een Waal nog valser want ze kregen er een windhoos over hun dak en dat dak ligt nu bij de buren... Je mag genieten van wat de natuur je geeft maar uitdagen mag je de natuur nooit....