Het is pas wanneer men zelf het slachtoffer werd dat men gaat nadenken over de gevolgen van gevoelloze mensen.

Dagelijks, of nagenoeg elk uur worden mensen slachtoffer door onverlaten die geen zier geven over anderen; of die in ieder geval geen schuldgevoelens hebben over wat ze mensen aandoen.

Het zijn niet enkel de dronken chauffeur of verslaafde die door zijn roekeloos gedrag anderen levenslang een onmenselijk leven bezorgen.

Ook mensen die slachtoffer worden van medische fouten, vergissingen door dokters, verpleging of mensen die in bedrijven de veiligheid aan hun laars lappen waardoor anderen het slachtoffer worden.

De confrontatie na de blijvende handicap voor het leven dringt pas na een tijdje door en voornamelijk het feit dat de handicap onomkeerbaar is en de schuld van je miserie door anderen kwam.

Fouten kan iedereen maken maar wanneer men dan zijn verantwoordelijkheid niet wil nemen dan is dat wraakroepend.

De kleine baby waar men vergat de oogjes te beschermen in de couveuse; blind voor het ganse leven! Of de baby wiens voetjes levenslang werden verminkt omdat men de haardroger vergat weg te nemen uit de couveuse! De arbeider die naar beneden donderde omdat zijn baas de winst wilde vergroten door het niet plaatsen van vangnetten… levenslang in een rolstoel!

Onnoemlijk zijn de voorbeelden.

Echt schandalig zijn de harde feiten dat de verantwoordelijken al het mogelijke doen om zich te onttrekken aan iedere verantwoordelijkheid.

Geneesheren spannen wellicht de kroon in het ontvluchtten van verantwoordelijkheden. Toestanden zoals in America moeten we nu ook niet onmiddellijk hebben met monsterprocessen. Veelal is het bij het slachtoffer niet een hoofdreden maar wil de man die zijn leven een hel zag worden erkenning en begrip.

Ons Belgisch rechtssysteem is een klassengerecht. Dokters beschermen elkaar en zullen nagenoeg nooit een negatief woord uiten over de kemel van zijn of haar collega. Zwijgen is de boodschap en al wat bezwarend is uit het dossier weren of niet doorgeven…

Het doorschuiven van de verantwoordelijke naar de lagere graden is ook een doelbewuste keuze.

Het is geen zeldzaamheid dat de laagste in de rangorde ontslagen word niettegenstaande het haar of hem zijn verantwoordelijkheid niet was dat het slachtoffer met een blijvende handicap zit.

Ook meer dan schandalig is dat directies voor de naam en faam geen enkele maatregel nemen. De betrokken werknemer krijgt nog geen terechtwijzing, maat staan sanctie en/of ontslag.

Zich verontschuldigen tegenover het slachtoffer gebeurt meestal nooit want zich verontschuldigen is schuld bekennen…

Dus de onachtzame, roekeloze, gevoelloze kan gewoon doorgaan met haar of zijn leven terwijl het slachtoffer moet proberen te overleven.

Het zal aan de opvoeding van het slachtoffer liggen dat er niet meer het recht in eigen handen wordt genomen.

Want wat heeft men te verliezen? Niets! Er is weinig verschil tussen een verplichtte opsluiting omdat men ‘wraak’ nam dan tussen een onvrijwillige opsluiting.

Het slachtoffer zit door het gedrag van de onverlaat gevangen in het wrak van zijn eigen lichaam.

Mijn hondenconclusie is dat mijnbaas na die eigenzinnige, scrupuleuze vrouw zonder gevoelens verlamd werd van middel tot voeten identiek is zoals ik…

Razend, kwaad en het liefst zou hij haar ogen uitkrabben, haar zes nekwervel breken en haar een ‘mot’ geven dat haar ruggenmerg geplet tussen haar ribben plakt. Doch het blijft bij hard en luid blaffen en letterlijk braaf gaan liggen om uiteindelijk te zuchten en te liggen piekeren…