xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /> 

Na weken ziekenhuis en revalidatiecentrum mocht mijn baasje anderhalve dag naar zijn stulpje.

Als simpele hond kon ik voor geen ontvangstcomité zorgen en waarderen zou mijn baas dit hoe dan ook niet gedaan hebben.

Op een eenvoudige manier maar op zijn eigenwijze manier het verkennen en nagaan welke mogelijkheden hij heeft om opnieuw zijn vroegere leventje te hervatten.

Het viel mee. Ik stond mee te kwispelen van geluk dat mijn baas zonder kruk of enig hulpmiddel zich vlot in onze woning bewoog.

De vaste koffiegeur was na enkele minuten weer een feit. De nicotinegeur bleef achterwege.

Of dit eens mijn baas voorgoed naar huis komt zo zal blijven weet ik niet. Ik heb sterke twijfels maar met mijn baas weet je nooit. Hij is ondoorgrondelijk, heeft zijn principes en weet wat en waar hij naartoe wil!

Na een rondgang en vluchtig aanhoren hoe de tuin eruit zag, vleide mijn baas zich in zijn lievelingszetel…

Voorzichtig besnuffelde ik zijn ‘nieuwe’ been en gooide me op mijn vaste stek naast mijn baas.

Eigenaardig maar ik begon te dromen en vlug liet ik een zacht gesnurk horen.

Beter had ik geen bestelling kunnen plaatsen want met de eerste nacht terug thuis verwelkomde moeder natuur mijn baas.

Een onweer om echt ‘U’ tegen te zeggen! Alles erop en eraan. Zware donderslagen, bliksemschichten met dan grote druppels regen. Grote zware regendruppels die eerst duidelijk zichtbaar als tranen langs het raam liepen maar alvlug door de overvloed van tranen als een gordijn over het glas rolden.

 Mijn baas lag klaar wakker en ik hield hem in het oog. Hij genoot van het onweer. Wind, regen, donder of bliksem het zijn voor hem natuurelementen met een eigen schoonheid.

Ik kon zo merken dat hij terugdacht aan zijn jeugd, zijn vroegere leven…

Nagenieten als kayakvaarder in ‘wild’ water; te paard stampen tegen de wind en regen op de fiets om amper vooruit te gaan.

Ik merkte wel spijts hij duidelijk genoot van het onweer rimpels op zijn voorhoofd.

Naast het genieten was er het besef dat al wat voorbij is nooit meer terugkeert.

Het besef dat dag na dag het een afscheid nemen is van wat mooi en aangenaam was.

Steeds minder blijft er over. Het trotseren van de natuurelementen gaat over in het liggen luisteren naar die natuurelementen.

Gedaan met het zich steeds willen bewijzen.

Ik merkte een zekere bedroefdheid om wat nooit meer zal komen, nooit meer zal zijn.

De strijd tegen de natuurelementen is voorbij, een nieuwe strijd breekt aan.

De strijd tegen zichzelf…

Hopelijk blijft het niet met een

Permissie voor een weekendje maar komt mijn baas vlug terug naar huis!

Ik mis hem en hij mist me… Zonder woorden, wij begrijpen elkaar, voelen elkaar aan… het is identiek zoals moeders hun kinderen aanvoelen, het is uniek en enig. Hoe groot de band ook kan en mag zijn, dat aanvoelen is enkel voorbehouden aan moeders. Vrienden, levenspartners, kinderen, gelijk wie denken dat ze die andere aanvoelen maar niks van…. Het is maar een idee en misschien ook maar best.