Een lach en een traan. Beiden liggen dicht bij elkaar.

Ontgoocheling en verdriet omdat het WK voor de Rode Duivels erop zat. Onze voetbalisten hadden nog een ronde verder gemogen want er was inzet, capaciteit en de nodige technische kennis en vaardigheden. Wat onze Duivels ontbrak was ervaring en voornamelijkgebrek aan vertrouwen in eigen kunnen. Het leuke, het spel dat voetbal is ontbrak bij onze spelers. De druk was te groot en de vrees om iets verkeerd te doen deed hen de das om.

Iedere ploeg die tegen die kleine Belgen moest spelen hadden schrik. Ze hadden ontzag en enkel de Amerikanen speelden open en vrij.

Die match was dan ook de enige echt mooie wedstrijd en reclame voor de sport.

Zelfs de overdondering van de Duitsers die de Brazilianenmeer dan een opdoffer gaven was in vergelijking met wat de Belg en Amerikaan lieten zien nep-reclame.

De vreugde bij de Duitsers was enorm en stond in schril contrast met de liters tranen van die arme Brazilianen. Voetbal is hun leven en voornamelijk hun troost in het trieste bestaan. Miljoenen pompte de regering in de bouw van de stadia en de massa had daar niks aan. Hun hoop was de beker winnen en die hoop schoot de Duitser letterlijk aan diggelen.

Verdriet daar staat men niet bij stil. Buiten een ‘hoe erg’ en ‘triestig’ gaat de mens verder met zijn eigen leven.

Zelfs een lieve speelse zotte hond zoals ik weet wat verdriet is.

Identiek voel ik de afwezigheid van mijn baas.

Ik leef naar morgen, euforisch verlang ik naar het bezoek aan mijn baas in het revalidatiecentrum in Oostende.

Geen mens die me kan of zal begrijpen maar het is ook maar een mens…

Het vluchtige, het voelen maar niet aanvoelen is gelijklopend bij mens en dier!