Morgen is ons land weer in de ban van de Rode Duivels. De spanning stijgt en er is nog zeker geen sprake van verzadiging van de mens uit de straat.

Bazen voelen zich gelukkig dat de wedstrijd op zaterdag is en het bekomen van het overtollig drankgebruik op zondag kan gebeuren…

De kans is bestaande dat we nog een ronde verder gaan en dan is het tornooi meer dan een onverwacht succes.

Hopen deden we maar met hoop koop je weinig.

De Walen hoopten ook van een regering in elkaar te flansen maar voorlopig is het ijdele hoop.

Zelf hoop ik ook en hoe?

Ik hoop op goed weer want dan mag ik zondag mee naar Oostende. Naar het revalidatiecentrum waar men mijn baas terug leert leven!

Ook die schat van ‘Maraintje’ is in het centrum om haar zoontje te begeleiden en te helpen. De omgekeerde wereld want het is de oudere die de jongere (nu jongere! Bij manier van spreken want bijna geen haar meer en wat nog meewaait op de dijk is grijs!).

Hoop dus iedereen leven maar slaagt het tegen dan is de ontgoocheling groot.

Die studenten die hoopten op een goed rapport maar niet moesten hopen want ze vergaten te studeren. Medelijden met die studenten die wel inzet hadden maar tegenslag hadden. Ook die hadden hoop doch het sloeg tegen. Zij genieten niet van de optredens in Werchter. Diegenen die van die broeken dragen die tussen de benen hangen waar men zich kan afvragen hoe het komt dat ze niet op hun enkels liggen, die genieten wel van een U2!

De ene zijn hoop is de andere zijn hoop niet.

Dus Elio nog niet wanhopen… geniet maar op de kosten van de werkmens in Brazilië… Wij hopen dat we niet in de gietende regen moeten staan kijken naar het grote scherm.