In iedere kamer volgen doodzieke, gewone zieken en mensen in recuperatie de eerste match van de Belgen. Het spel van de nationale ploeg is zoals de bedlegerigen in het ziekenhuis… traag, loom en zonder fut. Het is slechts diep in de tweede helft dat na de vervagingen de spelers wakker werden.

Hoe ziek men ook in het bed ligt, toch hoor je bij elke doelpoging geroep… zelfs tussen de lakens leven mensen mee.

Voor de verpleging een opluchting.

Darmkanalen, waterleiding, het valt precies allemaal een beetje stil. Enkel bij de twee doelpunten, in de euforie zijn er patiënten die op alle gebied meeleven en vergeten dat ze pijn hebben als ze bewegen. Supporteren is één ding maar erdoor afzien is minder.

Er zijn wel nogal wat patiënten die echt vechten om de match te volgen. Vechten tegen zichzelf om niet in slaap te vallen. Na een weekje ziekenhuis is men zijn slaapritme kwijt. Slapen zit er gewoon niet in.

Tegen uiterst 21u stopt men de patiënten onder… maar dat men dan kan gaan slapen is maar een idee. Er zijn van die controleronden en dan heb je veel kans dat je nog medicatie moet slikken; een inspuiting krijgt of een slechte cocktail mag drinken.

Dat je na middernacht gerust de nacht kan doorbrengen mag je ook vergeten. Niet zelden komt de nachtploeg in het holst van de nacht nog eventjes enkele tubes bloed aftappen. Waarom in de nacht? Voor de commerce!

Je bloed is dan terecht bij de ochtendploeg in het labo. Werkzekerheid voor laboranten? Wellicht meer een kwestie van je rekening wat aan te dikken.

Na het bloedzuigen mag je tukken tot rond 06u. Het is zeker niet slapen want het is de change of ploegen, het aanrukken van het ontbijt.

Tegen uiterlijk 7u is men volop bezig met je te wassen of indien je in staat bent dit zelf te doen dan moet je uit je bed.

In iedere ploeg van verpleging heb je minstens één ‘exemplaar’ die haar of zijn opleiding kreeg in het leger…

Of dat opjagen van de patiënten zo gezond is weet ik niet maar je krijgt er hartkloppingen van.

Zeker indien je naar andere onderzoeken moet… dan is wassen en ontbijten een gevecht met de klok. Met je boterham ne achter je kiezen brengen ze patiënten naar de diverse onderzoekstafels. Het is te zeggen ze ‘parkeren’ je in de gang en daar mag je wachten tot je aan de beurt bent. Soms sta je zoals op de ring rond Brussel in file! Op die ring gebeuren dan ongevallen maar in het ziekenhuis komen er dringende gevallen tussen en zit men even ‘blok’ als in een file.

Zijn het geen onderzoeken dan moet je soms naar de nodige therapie of revalidatieoefeningen.

Hou er ook maar rekening mee dat er op die afdelingen ook opstoppingen zijn want men zou ook nog wat extra personeel kunnen gebruiken. Een mens heeft maar twee handen en de ene klant werkt al wat vlotter mee dan de andere!

Gelukkig wonnen de Belgen, weliswaar met de hakken over de sloot maar het zal een goed gevoel geven voor een rustige nacht en er is de hoop dat de verpleging morgen iets trager op gang komt….