Vol verwachting op het mij toegekende snoepreisje van de farmaceutische industrie. Nog nooit slikte ik zoveel pillen en dronk zoveel cocktails met een smaak om ‘bah’ tegen te zeggen.

Coecke kan binnenkort nog een voetbalclub of wielerploeg erbij nemen…

Mijn verslaving waren een halve liter koffie en 24 sigaretten teveel per dag. Snuiven, smoren of spuiten deed ik nooit maar met een routinecontrole zouden mijn blauwe vrienden mee zeker in de combi meenemen voor verder onderzoek. De overvloed van prikken in armen en andere onderdelen is danig op die enkele weken dat telkens ik ‘de l ’eau pure’ drink, ik vrees dat ik als een fonteintje water ga spuiten…

Wat een druggebruiker ziet in spuiten is onbegrijpelijk. Dagelijks loop ik nu rond met een tattoo; een nicotinepleister. Een sticker die inwerkt op de hersenen. Het voelt een beetje zoals heel lang geleden. De kalverliefde… Het ideaal van het ideale meisje met het grote verschil dat ik toen van niks beters wist en nu wel degelijk weet wat ik mis… een gevoel, een kortstondige sensatie, een aannemen van een houding en voornamelijk het idee rustiger te worden.

Naast al die dokters, die verpleging, vrijwilligers krijg ik ook stilaan een inzicht over de sector ergo en kini.

Zonder de hulp van vrijwilligers zouden die diensten slechts de helft van hun dagelijkse klanten kunnen helpen met de revalidatie. Vrijwilligers draven af en aan met patiënten van de verschillende verdiepingen zodat therapeuten en kinesisten zich volop kunnen geven aan de patiënt.

Geen simpele opdracht want is het nu de patiënt doen oefenen of hem inwrijven, deugd om te genieten is het niet. Een doorstaan van een noodzakelijk kwaad. Een echt opbeurende job is het nu ook niet voor de therapeuten want die mensen zijn de eersten tegen wie de klanten klagen, zagen. Hun ongenoegen uiten. Mijn vaststelling is dat die mensen heel geduldig zijn en blijkbaar allen een cursus volgden over luisteren en motiveren. Alle negatieve ervaringen of gevoelens tijdens het ziekenhuisverblijf besparen de patiënten voor de dokters. Aan de verpleegkundigen kunnen de mensen weinig kwijt want die hebben tijdsgebrek om te luisteren.

De therapeut of kinesist kan niet vluchtten; wel een oefening geven die zelfstandig kan gebeuren maar op kleine afstand…

Ergere kommer en kwel is die andere sector die verslaafden zoals ik belazeren.

De verkopers via internet van de elektronische sigaret. Natuurlijk werd een Hollands bedrijf die mensen willens en nillens een abonnement van meer dan 100 euro/maand aan je been lapt.

Vergeet dat die bedriegers je een snoepreisje cadeau geven. Die valse handelaars liggen met de centen van de mens die iets aan zijn gezondheid wil doen te luieren op de Balearen.

Welke ervaringen me nog te beurt zullen vallen is koffiedik kijken en als blinde is het dubbel zo moeilijk…

Eigenlijk wil ik de voorbije weken terugschroeven maar ik zit in de snaren van de dokters… er zit niks anders op dan luisteren en interpreteren en ook wel een beetje genieten van soms vriendelijke, meelevende zorgzame mensen die hun woede gelukkig niet bekoelen op de man/vrouw in bed!