Tijdens mijn aan de gang zijnde verblijf stelde ik als blinde wel vast dat er duidelijk een gevoel is van witte woede.

Terecht maar totaal anders op iedere afdeling.

Veertien dagen op de intensive leerde me dat die verpleegkundigen een hechte collegiale groep is. Het moet ook want het teamwerk is er zeer belangrijk.

Het contact tussen verpleging en patiënt is er intensiefs. Zeker als blinde omdat er minder verloop is tussen de verpleegkundigen.

Ook op de ‘MID care’ is er een goed contact tussen de verzorging en de patiënt.

Zodra je op de gewone afdeling komt moet je als blinde voortgaan op je stem herkenningservaring… onmogelijk.

Per shift nieuwe mensen. Tussenin verpleging van andere diensten. Als blinde moet je geluk hebben dat dezelfde persoon enkele opeenvolgende dagen werkt.

Dagelijks komt er dan een studente of stagiair liefdevol je rug wrijven maar van wie die lieve handen zijn daar heb je het raden naar.

De vaste personeelsleden moeten dus niet enkel hun ‘klanten’ verzorgen maar vliegen van de ene kamer naar de andere om die toekomstigen zowel in het oog te houden als het vak te leren.

Onderdrukt een vorm van witte woede want die opleiding is geen hulp maar een extra druk.

Neem daarenboven een deel van de patiënten die denken dat het belletje om hulp op te roepen aanzien als een ‘flosh’ op de kermismolen!

Patiënten die niet kunnen meewerken, dragen geen schuld aan de enorme rug belasting van de verpleging maar er zijn er ook die zich opzettelijk laten ‘doorhangen’.

De werkploegen zijn onderbezet en voor mensen in bed goed te leggen moet men met twee zijn maar wat als je collega iemand zijn poepke aan het afkuisen is? De generatie met ouderdom en ervaring zet de rugbelastende patiënt op de wachtlijst tot men met twee is. De jongere generatie probeert het alleen of ze gaan ‘lopen’…

Een bijkomende frustratie en witte woede… Door het personeelsgebrek en minder collegialiteit ligt de sfeer soms op een laag niveau.

Op de eerstejaars student moet men rekenen want die jongeren staan of te beven om iets verkeerds te doen of de onzekerheid druipt van hun voorhoofd.

Van Deursen heeft werk aan zijn winkel of binnenkort de nieuwe minister.

Er zijn een goede 160 vrijwilligers zijn onmisbaar en verrichten formidabel werk.

Op zondag ziet het letterlijk zwart van de vrijwilligers… ze zorgen ervoor dat de kapel overvol zit! Ketters doen zoals gevangenen…ze late zich naar de mis voeren om uit de kamer te geraken.

Dat een ziekenhuis tegen alle verstikte rokers is zal heel normaal en logisch zijn maar een verslaafde aan de nicotine is eens bedlegerig genoodzaakt om te ‘nicotinepleisters’. Alle begrip dat men de mens gezond wil maken maar wat met de sukkelaar wiens troost zijn sigaret is? Heeft die verstokte roker geen recht op een vrijwilliger zoals de echte gelovige?