Een eigenaardige dag vandaag. Afscheid moeten nemen. Geen afscheid ingevolge een overlijden.

Het voor altijd uit elkaar gaan. Elkaar nooit meer zullen terugzien.

Een afscheid van een mooie tijd die nooit meer terug komt.

Vandaag kwam een man met kleine vrachtwagen mijn vriendin Cheyenne ophalen. Geen hond zoals ik maar een paard.

Mijn speelvriend zowel in de weide als op wandeling. Uren hebben wij naast elkaar gecrost. Met water naar elkaar zitten spuwen en zotte kuren verkocht.

Nu mijn baas sedert een goed half jaar zijn leven dag en nacht niet meer gescheiden zijn stopte hij met het gaan wandelen in de natuur.

Zoals hij zal ik die dagtochten missen. Ontginnen van onbekende terreinen.

Gedaan met me te verstoppen tussen de maïs om mijn paardenvrienden te doen verschieten. Nu verschieten deden ze al lang niet meer maar ik had plezier dat ze me zochten en uitkeken tot het moment dat ik uit die velden voor hun voeten sprong.

Ik zal het missen dat crossen door die plassen tot het slijk rond onze en in onze oren vloog.

Ik zal die ijskoude douche na mijn slijkbaden missen…

Heel stil werd ik, gezeten luisterde ik naar het gehinnik toen Cheyenne in die vrachtwagen stapte en hinnikte naar haar vriendin Ilonka. Wanneer ze normaal naar elkaar in hun paardenjargon roepen kwam ik er altijd al blaffend tussen. Het was mijn geldingsdrang. Ik wilde dat ze mij ook hoorden.

Vandaag niet. Ik zweeg in alle talen.

Mijn baas was stil, leunde tegen de auto en stak zijn tweede sigaret aan.

Hij nam geen afscheid, aaide Cheyenne niet. Hij leek er niet bij te zijn. Ik ging aan zijn voeten liggen, dicht tegen hem.

Onnozel of begrepen we elkaar?

Geen beest die het kan zeggen; laat staan een mens!

We hoorden beiden hoe Cheyenne bleef hinniken tot de afstand te ver werd en er viel een nog akeligere stilte.

Dan stopte plots ook die andere vriendin met hinniken… Ilonka ze moest de trailer in want ook zij verhuisde deze namiddag.

Geen kat die het kan begrijpen maar ik wel! Ik ben dan ook een hond…

Moeilijk te begrijpen maar Ilonka vond de manier om tot drie keer toe het zijdeurtje van de trailer terug open te duwen…

Het zal wel onnozel zijn maar ik denk dat ze begreep dat het de verhuis naar haar laatste weide werd.

Ze heeft echter geluk. Ze zal haar oude dag mogen slijten bij een vriend van mijn baas. Een dierenvriend die haar ook zal vertroetelen.

De aanpassing was minder, verwerken dat ze haar vriendin nooit meer zal zien… hoe doe je dat?

Door niet te willen drinken, enkel nog iets uit de hand te willen eten?

Vandaag was dit bij Ilonka het geval maar beiden zullen ze zich aanpassen.

In de wagen vertelde mijn baas dat hij voor Cheyenne was bedrogen maar dat hij hopelijk leep genoeg is geweest van haar niet weg te schenken want dat de kans dat men haar voor het geld naar het slachthuis zou brengen niet het geval zal zijn…

Ilonka zal ik nog regelmatig zien. Stoeien deed ik wel niet met die oudere merrie. Ze kraakt en andere van de artrose maar ik kan me wel nog tegen haar benen wrijven en daar geniet ze van. Warmte doet deugd bij reumalijders en ze weet het te waarderen. Ge ziet dat van hier dat ik toegeef dat ik ook geniet, daar ben ik teveel macho voor!

Nu ik daarstraks over de voorbije dag op mijn matje lag te mijmeren dacht ik zoals de mens ben ik nu onnozel over afscheid nemen of is dat het voor mens en dier begrijpelijk?

Zijn mijn baas en ik nu rijp voor de 30€per week bij de psycholoog of zijn we tijdelijk slachtoffer van zwakke gevoelens?

Mijn hondenpsychologie zegt me echter dat ik verdikke menselijke trekken krijg. Ik hoop dat het van voorbijgaande aard is. Ik wil en zal beest blijven….