Na een eerste overwinning in eigen land voor Tom Boone is mijn wielerseizoen ook van start gegaan.

Met een beetje vertraging want bij de eerste poging vorig weekend snokte ik een beetje te hard aan mijn ‘elastiek’ en het spel was naar de knoppen. Gelukkig dat ik aan mijn elastiekje aan geen benjie jumpen doe of ik was de kop in…

We weten dat al wat met rubber te maken heeft op de duur een beetje ‘verslapt’… Vandaar wellicht dat Durex met rubbertjes met smaak begon. Als de bananensmaak op chocoladesmaak proeft dan kan je best eens naar de vervaldatum kijken.

Op de vrouwendag mocht ik weer aan de tandem mee voor een eerste ritje. Na een kilometer of vijf keek ik al eens opzij en hoopte dat mijn baas het even moeilijk zou hebben als ik. Miserie want aan het hoofd van een blinde merk je niets… die trapte nog lustig en had nog adem over want hij zat nog te vertellen…

Gelukkig aan ongeveer een kilometer of tien was er een terras en hoe weet ik het niet want mijn baas ziet het niet maar ik denk dat hij koffie ruikt van op 100meter.

Ik gooide me onmiddellijk op dat terrasje neer en mijn gesmolten vetlaagje zorgde ervoor dat er onder mij een plasje lag. Het was zalig liggen en voor mijn baas zalig zitten in het zonnetje.

Opvallend was dat de meeste terrasgangers mannen waren. De conversaties gingen over de vrouwendag. Het nog steeds grote verschil dat de vrouwen maar 50% voltijds werken…

Zonder schroom vertelden die mannen dat hun vrouw nog bezig was met de afwas. Een andere man zijn vrouw was aan het strijken. Nog een andere was met de kinderoppas bezig!

Voor de uitbaatster is het wel een goede zaak dat er weinig vrouwen mee zijn. De verkoop van de ‘gezonde’ zwaardere bieren zijn vlugger leeg en de rondjes volgen elkaar vlugger op…

Terug aan de tandem bleek de wind nu plots niet meer van achter te komen maar pal op mijn kop! Gelukkig zag mijn baas die helling over de spoorweg niet zitten; wel een ommetje van twee kilometer maar ik ben fluppe Gilbert niet… ik ben geen Ardennais maar een flandrien.

Het geluk zat aan mijn zijde. Een gepensioneerde stond met zijn hark zoals een gemeentearbeider te kletsen op het voetpad met zijn buur in plaats van te werken in zijn tuin. Voor ons een extra halte en een kwartiertje praten en ik intussen mijn tweede adem zoeken.

Ik telde af want nog slechts een kleine boogscheut en we moesten voorbij de taverne waar mijn baas steeds plat valt. Een koffie en blonde Leffe verder werd het in één ruk naar huis.

Als twee groene jongens deden we dan samen aan bosbeheer en zaagden een boompje om, om net voor sportweekend weer helemaal fit te zijn…

Sabine interesseerde me vanavond want ik hoopte op morgen een beetje regen. Het zal echter nog mooier weer zijn dan vandaag… ik vrees voor een tweedaagse.

Zal eens moeten bellen naar De Leeuw van Vlaanderen; misschien heeft die nog een ‘stuutje met gedroogde brokjes wesp!!’