Grote vreugde in de cyclocross. Sven pakt zijn 13^{detitel en voor Niels} is de ontgoocheling zeer groot.

Ook onze enige medaillekanshebber op de winterspelen Bart Swins zal slecht slapen.

We zouden moeten fier zijn dat we een schaatser hebben die bij de top van de wereld behoort. Het niveau van al die atleten ligt zeer kort bij elkaar. Op duizendsten van een seconde kan men slechts de winnaar bepalen.

Vreugde en ontgoocheling liggen heel dicht bij elkaar.

Niet enkel sportmensen kennen ontgoochelingen.

Wel komen die atleten vrijuit met hun ontgoocheling naar buiten. Soms met een vloek, soms met tranen.

Anders dan onze politici.

Onze allergrootste ‘weenerke’ Bertje anciaux zit ook in zak en as met zijn plaats op de verkiezingslijst.

Of Bert nu volwassen is geworden blijft een open vraag maar hij kon zijn tranen toch bedwingen toen hij hoorde dat hij op een weinig verkiesbare plaats staat.

Hij is niet de enige die door de partij in een hoekje vliegt.

Annemie Neyts; dat nu al wat ouder ‘mokske’ die vroeger zo een ambetant hinderlijk plekje aan de slaap had, weet ook nog niet wat de toekomst haar zal brengen. Une femme fatale met haar eigen taaltje is voor haar partij de oma die maar niet uit de politiek wil stappen.

Erik van Rompuy, ook al 62, wil niet opstappen. Wel een man die laat zien wat hij voelt. Zijn ontgoocheling dat hij kans heeft om op een zijspoor te geraken maar wat geniet die man als hij Bart De Wever kan afbreken.

Totaal anders zijn een Peeters en die smalle Sylvester Stallone uit Aalter.

Peeters komt altijd vrolijk over. Zelfs wanneer men hem met zijn neus op zijn tekortkomingen duwt lijkt hij er vreugde in te scheppen. Je kan enkel aan de meerdere ‘euh’ merken dat hij het moeilijk heeft.

Kleine rambo daarentegen is grappig als men kritiek op zijn werkwijze heeft. Die is dan kwaad, wil dat verstoppen maar het lukt hem niet. De man kijkt teveel naar die Amerikaanse films. Het zal aan de grond liggen waar hij woont. In Adegem staat ook een kopie van het Witte Huis en aalter is niet zover van adegem…

Wanneer ik die manieren en uitdrukkingen van mensen met ons honden vergelijk dan zijn er gelijkenissen.

Een gelukkig hondje kan dit niet verstoppen. Die kwispelt met zijn staart. Nu goed dat mensen dat niet doen want het zou geen zicht zijn.

Een ongelukkig hondje kijkt zielig, kwispelt niet en gooit zich meestal in een hoekje om te treuren.

Er zijn ook hondjes die kwispelen en toch op het meest onverwachte moment durven bijten.

We noemen dit dan valse honden.

Er zijn ook valse mensen die heel vriendelijk doen maar die je met de glimlach bedriegen.

De gemakkelijkste vergelijking tussen hond en politieker is onze judoman.

Dedecker blaft als een buldog maar bijten doet hij niet. Hij is niet vals en kan toch zo lief zijn… spijtig dat zijn asiel na de verkiezingen zal opgedoekt worden . We zullen dat geblaf missen op het spreekgestoelte. We zullen die vuile was aan de wasdraad missen. Zoals alles in moderne tijden zal de was in de droogkast vliegen.