|
Twee dagen zitten wetenschappers, biologen in Gent te congresseren over het thema of dieren nu al dan niet hun hersenen doelmatig kunnen gebruiken.
Of de believers en de non-believers er na twee dagen zullen in slagen om dichter naar elkaar te groeien valt te betwijfelen.
Gezien ik geen professor ben nodigden ze me niet uit en spijtig want ik wil wel eens uitleggen hoe dicht mens en dier bij elkaar staan.
Neen als voorbeeld Maggy; de vrouw die in de peilingen aan de top staat. We weten dat peilingen niet veel voorstellen. Neem de jaarlijkse lijst van Humo. Vandaag sta je op nummer één en morgen ben je vergeten.
Maggy en de walvis.
Beiden zijn nu niet onmiddellijk de meest gestroomlijnden in hun soort maar ze hebben zoveel gemeen
Zodra de walvis boven water komt zoeven de harpoenen om hem heen! Jagers willen hem afschieten.
Zodra Maggy op het toneel verschijnt, zoeven de opmerkingen rond haar oren.
De walvis voelt zich diep in de zee op zijn best. Maggy voelt zich best in haar bureel verdoken in haar dossiers.
De welvis eet tonnen plankton zodat er geen overwoekering ontstaat en alle vissen plaats hebben en zich kunnen ontplooien. Maggy probeert het kaf van het koren te scheiden zodat iedereen zich in ons land goed kan voelen.
De walvis heeft niet die aantrekking van een dolfijn met zijn speelse sprongen waar toeristen op kicken. Maggy heeft niet het wulpse van haar collegas Vandenbossche, Turtelboom waarvan toehoorders kijken naar de verpakking en niet de inhoud.
Met Kerstmis na de gevulde kalkoen en in afwachting van de ijstaart en koffie laat Maggy zich neerploffen in haar lederen empirezetel. Ik gooi me op het salontapijtje in de living want ik mag natuurlijk niet in de zetel. Terwijl de tafelgenoten van Maggy en mij afruimen, de vaatwas volstouwen, glijden Maggy en mijn gedachten naar hetzelfde.
Maggy en ik denken elk aan onze soortgenoten, elk over ons asiel.
De mens zonder papieren die eenzaam op zijn brits zit te mijmeren wanneer hij op een vliegtuig zal worden gezet.
Het dier dat in zijn hok denkt wanneer iemand hem zal komen halen.
Geen van beiden weet wat de toekomst hem zal brengen. Zal asielnummer 7888 zijn nieuwe situatie overleven? Zal asielhond nummer 8887 eten en drinken krijgen bij zijn nieuwe baas?
Niemand die het kan voorspellen en daar denken Maggy en ik aan
Lieve Maggy, je bent een schat van een wijf (ik blijf een hond in mijn uitlatingen)kunnen wij niet verbroederen?
Jij en ik, er samen voor zorgen dat onze asieltjes één worden? De ene eenzame zal de andere steunen en die wetenschappers en biologen krijgen een nieuw thema om te bespreken
|
