De laatste tocht!xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Een ganse week zal men Mandela rondrijden door zijn land.

Om de toevloed aan buitenlandse ‘grote’ staatsleiders voor zondag de mogelijkheid te bieden om hun medeleven te betuigen beginnen ze er morgen reeds aan. Zes dagen voor de definitieve uitvaart start de stoet van de huidige ‘elite’ van onze aarde. Dat de huidige Amerikaanse President afzakt om een laatste groet te brengen is logisch. Beiden hebben dezelfde ‘font de teinte’; beiden kwamen uit een doodgewoon gezin waar niets erop wees dat ze groots gingen worden. Maar wat die ‘bleekscheten’ van vorige Amerikaanse Staatshoofden in het zog van Barak gaan doen is minder duidelijk. Toen Mandela nog zijn bokssport beoefende op Robbeneiland heeft geen enkele toenmalig Staatshoofd openlijk of klandestien steun gegeven aan Mandela.

Ook de voorgangers van onze di Rupo en Reynders hielden zich meer dan op de achtergrond toen Mandela ten strijde trok tegen de apartheid. Als het dus niet is om persoonlijk in de kijker te lopen zullen we maar aannemen dat het om de familie van Mandela te steunen is.

Apartheid bestaat dit nu tot een verleden?

Uiterlijk een beetje maar zou die familie er niet van kunnen profiteren om na de begroeting al die leiders een Citytrip te laten ondergaan? Een toerke weg uit het moderne centrum naar de sloppenwijken. In plaats van een maaltijd met alles erop en eraan een gezonde wandeling tussen de barakken van de ‘zwartjes’ die nog steeds het slaafje zijn van de apartheid! Wat gedacht van op de uitnodiging voor de uitvaart onderaan te vermelden: ‘geen bloemen of kransen. Schenk bakstenen huisjes voor de sloppenwijken’! Persoonlijk zou ik op de gevoeligheid van het medeleven van de genodigden proberen te werken. Bij een gift van een nieuwe straat met huisjes mag men dan naargelang de lengte en breedte van je gift een naamplaatje hangen… Wat gedacht van rue Elio, Avenue Bill?  Onze Peeters zijn naambordje zou kunnen zijn… Heirbaan Peeters… De mogelijkheid bestaat zelfs dat je een Lane Berlusconi krijgt! Een laan met veel gekleurde lichtjes!

Wat merk ik de laatste jaren over het prachtige Zuid Afrikaanse land met zijn machtige natuur, zijn vriendelijke onderdanige mensen? Dat onze betere klasse; de zelfstandigen en bedrijfsleiders van KMO’s georganiseerde reizen naar Mandela zijn Hof van Eden maken. Sommigen hebben er zelfs al een optrekje om U tegen te zeggen! Iets anders dan wat de vorige generatie politiekers kochten of bouwden in Italië en Frankrijk! Wat ik nog nooit hoorde was een georganiseerde trip naar Afrika van zowel de Christelijke of socialistische ziekenkassen! Het is een privilege van de ‘members’ van de Service clubs… Snuif ik met mijn gevoelige neus misschien een beetje apartheid op? Weliswaar apartheid met een kleine ‘a’ maar apart is apart… Formidabel hoe nagenoeg elke voetbalclub vorig weekend een daverend applaus vroeg voor de overleden sport minded Mandela. De stadia daverden onder luid gejubel voor de overleden man.

Een herinnering aan zijn vreedzame strijd. Nog geen uur later bleek dat we een record haalden aan rode kaarten; slaande ruzie tussen spelers op het veld… ook in de sport is medeleven een relatief begrip…