De makers van de fictiereeks ‘eigen kweek’ hadden wellicht nooit gehoopt dat de kijkcijfers per aflevering steeds de hoogte blijven ingaan.

De interesse ligt niet enkel bij de streekgenoten uit Vlaanderen. Voor een keer geen kritiek op het taalgebruik.

De ‘simpele’ familie valt in de smaak omdat het eenvoudige brave mensen zijn die op hun typische manier leven. Niet de luxe en dikdoenerij maar zoals ze vroeger en sommige nog leven. Op een eigenwijze niet al te snuggere manier weerstand bieden aan de tegenslagen.

Als makers van de fictie een gevaarlijk onderwerp met drugs maar op een eenvoudige manier gebracht en weergegeven. De eenzame mens die soelaas en warmte zoekt via een meiske uit den vreemden. Niet om haar te misbruiken maar om zijn gevoelens op een eerlijke manier te laten vloeien over de akkers van zijn warmte.

Bedrogen en geldelijke miserie doen het boerke besluiten om ook mee te doen met mogelijks succes door de kweek van drugs.

De manier van door goede acteurs te laten zien dat de brave West-Vlaming onschuldig, kinderachtig naïef is spreekt de kijkers aan.

Formidabel is dat de reeks kijkcijfers haalt zoals nooit voorheen op een doodgewone weekdag.

Dat niet iedere West-Vlaming naïef is bewees de Schepenen van Brugge met de Groendienst. Met twee gingen ze de Brugse manier van leven eens gaan uitleggen in China. Hun uitleg sloeg meer dan in want ze haalden de eerste prijs.

Brugge is volgens die Chinezen een toonbeeld van inzet, inspraak van de bevolking zodat de Stad Brugge de meest aangename en leefbare stad is om in te wonen over gans de wereld.

Niet moeilijk dat ze de prijs kregen. In Peking moet je over de koppen lopen en met hun spleetoogjes zien die mannenkes niet dat er geen ‘plekke’ meer is om aangenaam te lopen.

De slogan dat Brugge een unieke wandel- en winkelstad is klopt voor een bepaalde categorie mensen. Voor die vuile profiteurkes… zodra je de stadskern instapt sta je als man met je voorkant letterlijk in de achterkant van de vrouw die voor je loopt! Heb je dan de tegenslag dat die vrouw bij haar vorige bezoekje aan de Stad der Steden een accidentje had en een moderne buggy voor zich duwt dan kan je er zeker van zijn dat ze met dat vier maal vierke ploetert zoals ze normaal in de Carrefour sukkelt met het winkelkarrentje!

Wanneer tante zulma uit beauvoorde met haar nicht uit Oeren komt winkelen dan mag je zeker zijn dat ze met hun plastieken zakken tegen je ‘kieten’(kuiten voor de buitenlanders) slaan.

Het is heel juist dat er winkels zat zijn in Bruges la morte. Een overvloed, een teveel aan schoenwinkels maar dat komt omdat je op de brugse straatstenen veel schoenzolen verslijt door de ouderwetse slechte betegeling. Kan je ’s morgens vroeg of na 19u met je wagen door de binnenstad zal je zeker niet meer dan dertig per uur rijden of je valse tanden liggen tussen je voeten.

Heel positief is het groen; daar deden en doen ze moeite voor. Maar wanneer je onder dat groen overal toelaat om buitenmaatse terrasjes te plaatsen dan weet je zo dat je in de herfst bij het kleinste duwtje op of naast een tarrastoeltje terechtkomt.

Dat de Bruggeling inspraak zou hebben in het reilen, zeilen en beslissingen van het stadsbestuur is fel overdreven. De huidige burgemeester doet zeer vlot aan communicatie. De inwoners krijgen om de haverklap brieven met de besliste maatregelen en hoe de inwoner de mogelijkse hinder kan proberen te vermijden. De Lijn moet om de haverklap zijn trajecten veranderen en oma en opa mogen dan een paar extra kilometers omweg wandelen naar een tijdelijke bushalte.

In pretparken en openluchtmusea loopt er altijd een treintje waar je mee kan rondtoeren… dat treinritje zit in je inkomticket.

De stad der Steden is dringend aan dergelijk vervoermiddel toe.

Als ouderlinge bewoner moet je in die prachtstad je ‘stuutje’ (boterhammeke) en ‘brokske’ kaas gaan kopen voor 10u en dan mag je vanachter je ‘rutte’(=raam voor de niet Bruggeling) de processie van bezoekers in file zien voorbijschuiven…

Gelukkig bespaart mijn baas me dat ondierlijke gewandel want na iedere marteling door die heerlijke stad moet ik naar de podoloog omdat die toffe toeristen met hun poten op mijn voeten de lambada dansten…