Als tweede land van de wereld besliste de Belgische Senaat dat jongeren de ‘vrije’ keuze hebben om samen met hun ouders, lijfartsen en kinderpsycholoog te beslissen om uit het leven te stappen.

Het is geen vrije keuze want kiezen voor de dood is geen keuze.

Er is geen andere menswaardige oplossing voor niet enkel het kind maar voor iedereen die beslist dat het verder op aarde blijven geen optie is.

xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /> 

Vergelijkingen tussen zelfdoding of euthanasie is uit de boze.

Zelfdoding mag dan al een korte of lange periode in het hoofd van de mens spoken, het is altijd door emoties en het zich slecht voelen in zijn vel dat de mens in kwestie overgaat tot de radicale daad.

Het heeft in veel gevallen niks te maken met ziekte of een lijdensweg waardoor het tot een zelfdoding komt.

Liefdesverdriet, relatie- financiële mogelijkheden, pesterijen of zakelijke tegenslagen liggen veelal aan de basis. Zelfs indien hulp werd gezocht via psychologen, psychiaters blijft de zelfdoding een soort van obsessie. De emotionele knoop is danig groot dat hulp van wie ook niet meer doordringt. Er is ook het vermoeden dat zelfdoding erfelijk is.

Bij euthanasie ligt dit totaal anders. Het is een proces dat stelselmatig vaste vorm krijgt omdat zowel kind als volwassene beseft dat het verder leven geen oplossing is. De persoon heeft voor zijn drastische beslissing meestal jaren gevochten en helse pijnen doorstaan. De uiteindelijke beslissing is goed overwogen. Het willen sterven is niet zoals bij zelfdodingen een soort vlucht maar het grijpen naar de enig mogelijke noodrem.

De Senaat nam een goede beslissing en er moet geen leeftijdsgrens zijn voor jongeren. Die jongeren zijn veel volwassener dan flierefluiters van dertig die in de weekends rondbollen onder drugs en drank.

Een verdere discussie over euthanasie door de wetgevers moet er niet komen. Het debat en de aanpassingen door de wet zorgde ervoor dat euthanasie uit de illegaliteit geraakte. Reeds eeuwen kon de betere klasse over zijn levenseinde beslissen en zocht tot hij vond de dokter met het verlossende spuitje.

Nu de mensheid eindelijk beseft dat iedereen persoonlijk mag beslissen of zijn leven nog zinvol is en waarde heeft moet men die mens laten beslissen zonder veel inmenging.

Het kind zal nu nog altijd zijn ouders moeten overtuigen om hem te volgen in zijn beslissing. De volwassene moet nog steeds zijn familie overtuigen en het is dus nog steeds geen vrije keuze.

De enige vrije keuze die er hopelijk ooit komt is dat de persoon in samenspraak met zijn arts kan beslissen.

Zeker een noodzaak voor mensen die hun leven willen beëindigen niet door ziekte of erge pijnen maar die wegkwijnen van eenzaamheid.

Wanneer ik met mijn baas in het RVT huppel en het oudje mijn dikke kop streelt, terwijl het scheef en schots in zijn zetel zit hoor ik veelvuldig het zelfde: “Wat doe ik hier nog? Wanneer komt die met zijn zeis mij halen?”

In het beste geval komt een familielid een keer per maand, zes maand of jaarlijks…. Een kwartiertje…

Die mensen hebben zelfs geen vrije keuze. Anderen moeten beslissen niettegenstaande ze nog goed bij de zinnen zijn. Dankzij verzorging, medicijnen hebben ze niks te kort behalve… dat eenzame….