De vriend van mijn baas, de steeds goedgezinde hartelijke optimist verliet ons lichamelijk. Ook mijn vriend want de man was een dierenliefhebber en ik genoot van zijn knuffel, zijn zachte lieve hand als hij me streelde.

Gezien heeft hij me nooit want hij was wat hij zelf noemde stekeblind. Hij kon me echter als blinde beschrijven van het topke van mijn neus tot het puntje van mijn staart.

Buiten leven zonder zien was hij gekluisterd aan zijn rolstoel. Fenomenaal hoe de man door het leven letterlijk rolde in zijn laatste jaren.

Geen mens of dier die het kan begrijpen hoe hij bleef vechten tegen een uitzichtloze toekomst.

Het leven, een loterij, een kansspel waar bij hem alle lotjes hetzelfde waren: “dank u voor de steun!”

Geen enkele prijs gedurende gans zijn leven. Een aaneenschakeling van tegenslagen…

Onze gezamenlijke vriend kreeg een blindgeleide hond, zijn maatje en zijn troost. Enkele weken kon hij genieten en dan werd zijn Emir; een mooie lieve Zwitserse herder, hem afgenomen. Onterecht afgepakt, zomaar beslist in enkele minuten tijd.

Smeken, tranen het hielp niet. Het vertrek van zijn lieve Emir kon hij niet zien als blinde maar hoe hij het aanvoelde dat kan een ziende niet zien!

Onze optimistische vriend dronk zijn kelk tot op de bodem leeg.

De pijnen zijn lijdensweg die hij jaren droeg werden onhoudbaar. Naast de lichamelijke pijnen die dokters afzwakten tot verdraagzaam hielpen onze vriend niet uit zijn allergrootste nood. De eenzaamheid...

Alleen op zijn schamel bemeubelde kamertje liet hij liters tranen vloeien. Nooit een traan als een vriend, kennis, verzorger in de buurt was. Hij wilde en zou tot in zijn kist de optimist blijven.

Mijn baas kon hij beduvelen als hij verdrietig was maar ik een simpele hond kon hij niet bedriegen. Mijn zesde zintuig is de gevoelens van een mens aanvoelen.

Het respect dat mijn baas en ik over onze vriend hadden was altijd groot want klagen deed hij nooit. Optimist, genietend van een etentje, een drankje, een terrasje waren voor hem voldoende om verder te strijden in zijn eenzame onrechtvaardige strijd.

Het respect is nu nog groter dan ooit…

Onze vriend verliet ons niet door een wandaad zoals een Herman broodt.

Onze sterke, gevoelige vriend bereidde gedurende nagenoeg een gans jaar zijn laatste uitstap voor. Geen laatste reis volgens zijn denken maar een uitstap naar zijn liefde…. De open natuur, de strooiweide waar wind, zon, regen en alle natuurelementen vrij spel hebben. Hij hield van de natuur, van vliegen, de zee en werd nu een minuscuul onderdeeltje in het natuurgebeuren.

Lichamelijk zijn we onze vriend kwijt, onze optimist zal niet meer met ons op een terrasje zitten. Hij heeft zijn rust gevonden. Hij is niet meer eenzaam want hij is reeds opgenomen in het onmetelijke van de natuur.

Voor mij en mijn baas is het vanaf nu telkens we buiten zijn bemerken hoe het met onze vriend gaat. Bij mooi, zonnig prachtig weer is onze vriend aan het genieten. Bij kil, nat, druilerig of water gieten is onze vriend een beetje down…

Optimist, mijn baas en ik hopen nog lang en dikwijls samen met je te zijn in volle natuur…