Ik schrijf duidelijk Mijnheer Verbiest want het is formidabel dat die man zijn schouders onder een prachtig project zette.

We kennen Danny Verbiest als de stem van Samson, de hond van dekstierke en geldwolfje verhulst.

In het Brusselse begon men met een project dat zieke kindjes hun troetel huisdeur op bezoek mogen krijgen. Dat ziekenhuizen niet staan te springen om het hondje of poesje over de vloer te ontvangen is begrijpelijk. Maar het is menselijk dat kinderen bij langere opname eindelijk hun lievelingsdier mogen en kunne aaien.

Het excuus dat dieren vuile beestjes hebben die gevaarlijk zijn is best mogelijk maar zonder die huisgenoten heeft ieder ziekenhuis zijn eigen beestjes die al meerdere doden op hun geweten hebben.

Het voorbeeld is er reeds enkele jaren door een deel van de betere RVT’s .

Ik zou mijn hondenbrokken niet willen delen met ouderlingen die niet meer op een verantwoorde manier thuis bleven wonen omdat ze hun grote Liefde moesten laten afmaken zodra ze naar een serviceflat of RVT moesten.

Dieronvriendelijke mensen kunnen of willen niet begrijpen dat voor veel eenzamen dat bolleke haar de enige troost is. Die eenzame oudjes praten ganse dagen tegen Minou of Bijou en krijgen nooit het verwijt van hun troetelcompagnon dat ze zagen of in de weg zitten.

Beestjes voelen het aan als het baasje triestig is, nood heeft aan warmte, gezelligheid of een knuffel. Het poesje wipt dan op de schoot en begint te spinnen. Het hondje kwispelt, duwt met zijn natte neus tegen oma of opa’s hand en laat zich strelen. De aai of streel die oma of opa wel liever zou geven aan de geliefde van weleer of aan links of rechts eentje in een iets verderop gelegen kamer maar omdat dit niet mag zich troost met dat bolleke met al dan niet beestjes in de vacht.

Ik mocht al enkele keren mee naar de dierenwerelddag in de lagere school. Een ganse dag tussen die kindjes rondhuppelen, crossen op de speelplaats en snoepjes krijgen dat mijn tanden ervan plakten… Natuurlijk had je van die ouders die naar de directeur liepen dat hun kindje allergisch was aan hondjes…. Mijn voeten… diezelfde mama verkocht dan in het weekend streken als amazone in de sjieke manege terwijl haar manlief aan de bar ijsblokjes met een scheutje whisky zat te drinken…

Het allergisch kindje kamde intussen de pony die het kreeg van de goede Sint en zijn te zwart gemaakte Piet! Stof en manenharen tot achter zijn oren waar het geen allergie voor had!

Bezoek aan mensen in het RVT doe ik ook graag. Eerlijkheidshalve heb ik liever vrouwen dan mannen. Bij die lieve vrouwtjes krijg ik steevast lekkers. Bij de mannen ligt het anders. Wat ze bij hun vrouw niet gedaan kregen lappen ze mij! Het is dan van: zitten, liggen, pootje geven, niet dat pootje maar het andere! Die mannen willen dan bewijzen dat ze gezag hebben. In hun ganse leven luisterden ze gedwee naar moeder de vrouw maar tegenover de brave lieve hond willen ze zich laten gelden.

Verbiest begrijpt in tegenstelling tot zijn TV baasje Gertje dat de wereld niet enkel geld is maar dat het belangrijkste het gevoel is van warmte krijgen. Is het nu het oudje of het kindje, het belangrijkste is het eerlijke dat het dier geeft.

Er moesten meer van die Dannny’s zijn.