Wetenschappers hebben het weer gevonden. Je moet maar op het idee komen om het gat van een hond uren te bestuderen. Hoe lang ze naar de kontjes van mijn soortgenoten hebben gluren stond niet in het wetenschappelijk artikel maar het zullen vele uren geweest zijn.

Wat is er nu wetenschappelijk bewezen?

Dat naargelang de kwispel kwispelt de wetenschap weet hoe je gevoelens zijn als hond.

Laat ik mijn staart van rechts naar links wuiven dan ben ik gelukkig en voel me goed.

Draait mijn staart van links naar rechts dan moet de mens oppassen want dan ga ik niet lief, niet assertief zijn! Dan bestaat de kans dat je een flinke knauw in je been krijgt.

Nergens in het wetenschappelijk onderzoek een letter over mijn staart als ik dat teefje van enkele huisjes verder in de straat zie.

Ik nodig de wetenschap uit om eens te komen kijken naar mijn achterkant als ik voor dat knap ding sta… mijn kwispel gaat dan niet van rechts naar links of omgekeerd maar gaat gewoon van onder naar boven en blijft in opwaartse positie staan… die mijnheer wetenschap weet niet dat er overeenkomsten zijn tussen mens en dier denk ik.

Het probleem met die verstandelijke (!) artikels is dat ik er gloeiende koppijn van krijg. Nadat mijn baas het artikel twee keer las want hij is geen intellectueel en moet het eens herlezen om een beetje mee te zijn…

Hoe dan ook hij komt nog uit de generatie dat ze in het middelbaar proeven mochten doen in het labo. De periode van de actieve leerkrachten die nog experimenteerden en waarbij de leerlingen al eens zonder wenkbrauwen of een stukske bles minder naar huis gingen. Ouders holden toen niet onmiddellijk naar de advocaat of de directeur van de school. Het was nooit de fout van de leerkracht maar hun kindje dat niet goed had opgelet.

Met die scholing van mijn baas ven ik nu wat ze in Brussel zeggen ‘gejost’.Anderhalf uur aan een stuk stond ik pal tegenover mijn baas. Proefondervindelijk wil mijn baas het artikel controleren op de waarheid…

Dus hij toont me een koekje. Ik kwispel van rechts naar links of wat denk je?

Een kwartier later kreeg ik nagenoeg de kramp in mijn staart want mijn baas weet wel wat links en rechts is maar de vitesse van mijn gekwispel gaat te vlug…

Om dan nog te zwijgen van wat hij me aanbied om me van links naar rechts te doen kwispelen….

Ik werd dat wetenschappelijk onderzoek kotsbeu en zette me gewoon op mijn derrière en wel zodanig dat mijn prachtige pluimstaart onder mijn zittend vlak stak.

Ze mogen een tijdje met mijn poten rammelen maar het moet geen uren duren.

Gelukkig stond er nog een ander artikeltje in het tijdschrift.

Eén of andere rijke luis had een Amerikaanse palmboom late afkomen en nu blijkt dat er een uiterst mooie maar zeer giftige rups op dat boompje zat. Als mens is de verleiding groot om het eens nader te onderzoeken want het trekt aan door de mooie kleurtjes. Voor je het weet stak het rupsje en ben je misselijk gedurende een ganse dag…

Spijtig dat mijn baas niet rijk is want dan had ik geen anderhalf uur voor niks moeten staan kwispelen…