|
In zijn lange, wat ouderwetse jas en zijn hoed die ook reeds zijn beste tijd heeft gehad, staat de man te staren over de weide.
Hij las reeds enkele keren het bordje: Strooiweide - Niet betreden.
In tegenstellingen tot velen die enkel vandaag op het kerkhof lopen met potten chrysanten komt de man hier meerdere dagen per week. Een vast stramien, zijn wandeling met halt aan de weide waar zijn vrouw verdween met de wind.
Hij denkt bij het zien van twee plekken met eentje nog verse bloemen en eentje met reeds verdorde bloemstukken dat er deze week weer twee uitstooiingen zijn geweest.
De bloemen die hij reeds vorige dinsdag zag liggen ogen slordig maar moeten nog een tijdje rotten voor de gemeentearbeiders ze zullen opruimen. Respect voor de overledenen?
De man denkt dat men beter de restanten zou opruimen zodra de witte lijnen van de as of meewaaiden met de wind of opgenomen werden onder het gras.
De man ziet de twee kinderen uit zijn straat afkomen naar de weide. Hij kent ze en weet dat Marie en Pieter eventjes goedendag komen zeggen tegen hun ouders. De mama en papa hebben het leven gelaten toen hun huis afbrandde. Het koppel dronk ingevolge problemen en na een nachtje stappen viel één van beiden stomdronken met brandende sigaret in slaap in de zetel!
Marie en Pieter lagen zoals altijd te slapen bij de oma enkele straten verder want die zorgde voor de kindjes.
Marie opende de broodzak en gaf een handvol wilde zwarte bessen aan haar broer. Beiden gooiden zo ver ze konden de bessen over de strooiweide. Tot de broodzak leeg was
Enkele vogels streken neer en aten gretig die zwarte giftige besjes. Geamuseerd keken zowel de kinderen als de man naar het gebeuren.
De kinderen verlieten het kerkhof en in het voorbijgaan zeiden ze samen: Dag Gerard!
De man gaf geen antwoord, glimlachte eens naar de kinderen en volgde hen op een afstand
In hun straat stond de oma achter het tuinhek de kinderen op te wachten.
Toen de kinderen over het tuinpad liepen en de woning van hun oma binnenstapten passeerde de man die enkele huizen verder woonde.
Dag Gerard zei de oma.
Dag Agnes. Hij glimlachte en zei: je struikje met wilde bessen staat er kaal bij hé?
de vogeltjes zullen ze afgepikt hebben en nu ben ik van die vogelstrontjes vanaf
Inderdaad Gerard stapte verder maar Agnes zei: Gerard, het is Allerheiligen en ik bak dan voor Marie en Pieter pannenkoeken in de namiddag, kom je er eentje mee eten?
Vriendelijk Agnes maar ik kan niet, mijn dochter komt!
De oma kende Gerard al van in de kleuterklas want hij had nog in haar billen geknepen
Ze wist dat Gerard loog.
Al vijftien jaar was Gerard zijn dochter niet meer naar huis gekomen. Ze was vertrokken met haar lief Adam en liet nagenoeg niks meer van zich horen
.
Na de middag zat Gerard aan zijn keukentafel. Voor hem een tas lauwe koffie. Rechtover hem op tafel een beker met opschrift: Happy Birthdag Playgirl. Ernaast stond een doosje Lipton thee. De beker voor de achttiende verjaardag die zijn dochter Eva kreeg van Adem maar achterliet!
De man zat verzonken in gedachten toen er op de ruit werd getikt. Hij bleef zitten en reageerde niet!
De achterdeur ging open en Agnes stak haar hoofd binnen.
Gerard, ik merk dat je dochter er nog niet is en ik bakte teveel pannenkoeken.
Ik denk dat ze niet kon komen, misschien heeft ze de griep?
Hij wist dat hij nog twee maanden moest wachten en dan zou hij een kaartje krijgen met steeds dezelfde tekst: Liefste papa, met ons gaat alles goed. Lieve zoen Eva.
Zou best kunnen want de griep is op gang!
Agnes zette de pannenkoeken op tafel en zei: Gerard geniet van mijn kookkunsten en je moet het bordje morgen maar terugbrengen als je gaat wandelen.
Agnes vertrok en Gerard keek naar het bordje met pannenkoeken
.
Terug thuis vroeg Marie: Oma, waar was je naartoe?
Och, kind ik bracht enkele pannenkoeken naar een levende dode!
Ze glimlachte want ze dacht aan vroeger, wreef zacht over haar bil en dacht
waar is de tijd?
|
