Vorige week Wilfried die zijn staatsbegrafenis kreeg deze week die valschermspringers in intieme kring. Darbuiten nog zoveel onbekenden. Verdriet alom.

Dan die honderden, intussen in totaal duizenden die verdronken voor de kust van Lampedusa.

Mensen die de oversteek waagden voor een beter leven! Verdronken met een illusie die ze misschien best niet meer meemaakten.

De illusie van een betere wereld…

Wanneer ik ga wandelen kijk ik om me heen en merk:

Mensen stappen niet, ze hollen en rennen. Ze hebben geen tijd om te genieten en om zich heen te kijken. Stap je uit een trein of van een bus moet je maken dat je niet in de weg loopt want iedereen is gehaast. Van je werk naar huis is nog begrijpelijk maar zelfs met vrije dagen blijkt iedereen met een tikkende tijdsklok rond te lopen.

Wanneer ik naast de tandem mee loop merk ik:

Fietsers die rijden alsof de duivel achter hen zit. Begrijpelijk voor wielerterroristen maar zelfs de gepensioneerde op zijn ouderwetse fiets haalt alles uit de kast. Je komt ook die jonge koppels tegen, vroege dertigers die evenmin genieten want het is roepen en tieren naar de kindjes die op hun nieuw fietsje van links naar rechts ‘waaien’ en soms eens vallen. Hoogst uitzonderlijk kom je een koppel bruggepensioneerden tegen die gezellig mekaar wijzen wat er zoal te zien is.

De groepen van de Bond der gepensioneerden, de Vrouwenbewegingen genieten of geven die indruk. Kletsen en roddelen mar opletten is veel minder.

Over groepen die fietsen om aan teambuildingen doen zal ik best zwijgen. Een deel zwoegt mee omdat het moet, een ander deel doet aan competitie en een derde deel is bezig met de planning van wat de komende week moet gedaan worden.

Wanneer ik wandel in winkelstraten merk ik:

Vrouwen die met een volle plastiek zak hollen, de ene winkel in en de andere uit. Wanneer ze geen plastiek zak meezeult is het meestal een aankoop uit de ‘duurdere’ zaak die ze dan volstouwt met aankopen uit de goedkopere zaak want ze zou eens iemand moeten tegenkomen met een zak van de C&A! Of erger nog met een zak van de Wibra of Zeeman met onderbroeken voor manlief!

Kom ik een uiterst zeldzaam koppel tegen is het om medelijden mee te hebben. De man loopt erbij en zit met zijn gedachten overal behalve in die winkel waarin zijn vrouw hem meetroonde. Hij hoopt enkel dat ze na die vervelende aankopen ergens iets gaan drinken.

Het omgekeerde merk je in de toonzaal van de garage. Daar is het de vrouw die naar haar schoenen kijkt en denkt welk modelleke van botten ze gaat kopen… zo erg hangt het haar botten uit!

Wanneer ik op een terras zit merk ik:

Jonge, heel jonge mensen die zitten te lachen en plezier maken. De wereld moet voor hen nog open gaan en hun wereld is die andere jongen of meisje. Iets oudere koppels zitten naast elkaar. Geen woord, de man nipt van zijn koffie en de vrouw van haar Cava! Dialoog is er niet. Elk denkt aan god weet wat. Ze zitten zoals ze samen leven: naast en niet met elkaar.

Bij slecht weer lig ik tussen de tafel en stoelpoten te kijken en merk dat mannen onder elkaar zitten te lachen met schuine moppen, met het verbeteren met al wat misloopt in de dagelijkse politiek... Een tafeltje met vrouwen is even luidruchtig. Ik hoor de verhalen uit dag Allemaal, wat ze allemaal zouden willen maar er de verkeerde voor huwden. Wanneer ze beginnen te klagen over de laksheid van hun man dan is het hek van de dam. Nog erger is het als ze over hun schoonmoeder beginnen. Mannen maken mopjes over hun schoonmoeders maar bij vrouwen zijn de opmerkingen niet ludiek maar heel hard.

Wanneer ik in een restaurant lig merk ik:

Koppels drinken hun aperitief, zonder woorden, bekijken de menu, bestellen en werken de menu af. Gevoel of genieten onder en met beiden merk ik zelden. Anders is het met bevriende koppels. Die vertellen. De vrouwen over de kindjes of kleinkindjes. Ze hebben elk afzonderlijk de intelligentste zoon of dochter en de kleinkindjes zijn allemaal schatjes! De mannen hebben het over hun beroepsactiviteiten of hoe het in hun tijd allemaal beter en grondiger was.

Wanneer ik in het park naast mijn baas zit merk ik:

Jonge verliefde koppeltjes. Mooi, lief goe dat stiekeme nog onhandige zoentje geluk uitstraalt. Het zou altijd zo moeten blijven.

Iets verderop een wat ouder koppel. De man kijkt of beter staart naar de visser aan de oever van de vijver en de vrouw wrijft over haar voeten want ze deed haar schoenen uit. De enige opmerking komt van de man: “Wie doet nu hakken aan om in het park te wandelen?”

Nog iets verder zit een ouder koppel. Ze stralen en de vrouw geeft de man een zoen op zijn wang.

Oud en nieuw op enkele meters van elkaar. De enen niet wetende wat ze nog allemaal gaan meemaken de anderen beseffen wat ze hebben meegemaakt en waar ze doorspartelden.

Dat koppeltje oudjes, de uitzondering op de regel. De enigen waar de illusie een werkelijkheid is geworden.

Europa weet niet hoe de instroom van die vluchtelingen in te dijken. Het is doodsimpel.

Doe zoals ik, een gewone hond. Kijk om je heen. Maak een video van wat je ziet en laat deze afrollen aan de oever van de Middellandse zee voor de oversteek met als titel: ‘ De illusie die je niet wil meemaken’…Onderschriften moeten niet. Op het einde de bemerking zowel voor hier als ginder: ‘BEZIN EER JE BEGINT!’