Het zoveelste familiedrama. Drie doden, voor wat, waarom?

Mensen uit de welzijnszorg trekken opnieuw aan de noodbel. Hopelijk is het zo geen ouderwetse bel die vroeger naast de poort van de kloosters hing. Al jaren trekken de werknemers van de zorgsector aan de bel en buiten de klepel op hun kop bekwamen ze nog niet veel.

Ook nu kennen we het antwoord op hun oproep reeds. Geen geld. Goede wil genoeg maar er zijn geen centen.

De lijsten met wachtenden worden alsmaar langer. Het personeelstekort nijpender.

In alle verkiezingspropaganda van nagenoeg alle partijen zal er wel iets staan om de massa te paaien. Nobele, ijdele beloften die je zoals altijd in de papiercontainer zal droppen.

Men wil de jeugdwerkloosheid drastisch indijken maar degelijke betrekkingen in de zorgsector kan men niet aanbieden. Enkel vervangingsovereenkomsten en overeenkomsten van bepaalde duur. Of hoe je jongeren kan demotiveren.

Heel veel afdelingen in de welzijnszorg hangen af van die ene zuil. De grootste en sterkste zuil van ons land. Ze bestaan uit een massa VZW’s om mensen te helpen.

De hulpbehoeftigen, mensen met beperkingen, kortom iedereen die hulp nodig heeft zou moeten kunnen rekenen op de hulpende uitgestrekte hand van die diverse VZW’s.

In praktijk mogen veel van die diensten hun boeken toedoen indien hun vrijwilligers zouden afhaken.

Bij gebrek aan personeel moeten die VZW’s vrijwilligers gebruiken of zelfs misbruiken.

Mensen die zich vrijwillig inzetten en het goed menen om de medemens uit zijn éénzaamheid te onttrekken worden door die VZW’s het administratief onmogelijk gemaakt Erger nog, de vrijwilliger werkt, helpt gratis en stopt er buiten zijn vrije tijd soms nog eigen geld in. Niet zelden boeken die zogezegde liefdadige VZW’s in hun boekhouding een bedrag voor algemene onkosten aan de vrijwilliger. Een bedrag, net laag genoeg om geen aangifte te moeten doen bij de belastingen. De vrijwilliger weet daar zelfs niks van. Die brave man/vrouw die zijn diensten gratis doet is zich van geen kwaad bewust.

Waar gaan die geboekte onkosten dan naartoe? Beschuldigen doe ik niemand. Het is niet aan een simpel hondje om die gang van zaken uit de Pampers te doen. Het zijn de diensten van de federale Overheid die best die boekhoudingen eens zou nakijken.

Doch we hebben voorbeelden zoals het ACW, ACV; toevallig die zelfde zuil en we weten wat die onderzoeken opleveren…

Buiten proberen om giften binnen te rijven horen we weinig of niks van die goedbedoelde verenigingen.

Werknemers van instellingen kunnen één ding doen. Met dagen zoals open bedrijvendag de deuren wijd open zetten en mensen eens op de feiten drukken. Los uit mijn linkervoorpoot schud ik gelijk welke psychiatrische instelling. Dertig mensen of meer in één zaal en drie personeelsleden die alles moeten doen. Dus buiten van ’s morgens tot ’s avonds mensen volstouwen met pillen want er is geen personeel om activiteiten te doen.

Investeringen worden wel gedaan; namelijk nieuwe gebouwen, bijkomende vleugels, sportzalen, al wat je wilt om de privé bezittingen te verrijken maar voor de patiënt is er enkel een zwaarder pilletje!

Die nieuwe moderne sporthal staat meer leeg en gebruiken de personeelsleden voor ontspanning na de zware dagtaak. Ze verdienen dat want ze moeten hard werken maar de bedoeling was dat die sukkelaar uit zijn zetel en uit zijn éénzaamheid geraakte!

Uit mijn andere voorpoot schud ik het voorbeeld van een mens met beperking die al het mogelijke doet om in zijn huisje te blijven wonen. Wie zal hij zien om hem te helpen? Familie, kennissen en hopelijk goede vrienden. Er bestaan diensten uit de Welzijnszorg maar vooraleer je daar beroep kan op doen moet je eerst een onmenselijke administratieve weg afleggen. Indien dit lukt kom je op een wachtlijst…

Er zijn uitzonderingen maar dan moet je op zijn minst een nieuwe of toekomstig nieuwe Belg zijn.

Ook die mensen moeten geholpen worden maar mogen niet bovenaan die wachtlijst komen. Profiteren die mensen van hun situatie?

Neen, het systeem is namelijk niet goed. Hun dossieraanvraag gaat vlotter en niet onbelangrijk… die brave VZW’s krijgen vlugger hun toelagen van de overheid voor die inwijkelingen! Die mensen misbruiken niks, het zijn die sjarels die binnenkort weer folders en brieven in je brievenbus laten stoppen die aan de basis liggen dat mensen racistisch worden.

Het is de fout van ons beleid dat mensen ten einde raad in het Albertkanaal springen.

Het is niet de fout van welzijnswerkers, begeleiders en de sociale mens. Het is de fout van die stemmenronselaars die ondoordachte beslissingen nemen. Het is de fout van de hoofden van die VZW’s die sjoemelen en weten dat ze ontsnappen aan ernstige en doeltreffende controles.

Het eergevoel dat die behoeftige heeft kennen die heren in maatpak niet. Moest men beleidsmensen, sommige directeurs en diensthoofden in centra stoppen gedurende een week, dan zouden die onwetende voelen en beseffen dat de nood hoog is en dat de noodbel eigenlijk een constante sirene is voor hulp…