Van een fiere reu ben ik vandaag een teef geworden. Naar mensennormen van macho naar dom blondje!

Het zal niks worden vanavond want ik heb koppijn! Ik ben zoals moeder de vrouw… sorry schat…koppijn. Allemaal de schuld van mijn baas. Ik mag niet grof zijn maar leven met een blinde, het is niet gemakkelijk. Ik moet altijd bij de pinken zijn of hij trapt met zijn poten op mijn voeten of hij geeft me zonder het te willen een shot als hij rondloopt.

Hij is een goede voortreffelijke belastingsbetaler want hij rookt als een Turk, drinkt en laat zich verplaatsen met de auto. Dus voor al wat hij doet laat hij vadertje staat goed leven.

Dat het roken niet enkel ongezond is heb ik nog maar eens ondervonden.

Wreed pro Turks is mijn baas niet maar ik denk dat weinig Turken zijn zuigcapaciteit aan die stinkstok hebben.

Vandaag lag ik rustig te slapen op het tapijt aan het salontafeltje. Ik droomde van een heerlijk teefje, lief, vriendelijk, toegeeflijk, een uniek exemplaar waar iedere reu op hoopt.

Mijn baas, niet de handigste, wou zijn tabaksverslaving onderhouden maar liet zijn aansteker vallen. Dus zoals regelmatig als hij iets ‘dropt’ moet hij op handen en voeten gaan zoeken… met zijn onhandigheid verschoof hij dat salontafeltje en toen hij god om hulp riep omdat hij zijn vuurtje niet kon vinden schoot ik uit mijn diepe slaap. Weg mijn mooie droom maar het ergste was dat ik opwipte en dat het salontafeltje boven mijn kop was komen te staan. Niet zo een modern tafeltje dat je kan wegblazen maar een model van enkele generaties geleden. Zwaar, lomp, ouderwets maar pure eik! Ik kan niet op God roepen want ik kreeg geen opleiding bij de nonnekes of paterkes. Het enige dat ik kon was een soort gejank want ik had op slag een ‘ei’ van buil op mijn kop!

Ik weet dus hoe vrouwen zich voelen met razende hoofdpijn en dit zonder dat ik onder het mes moest om onderdelen te laten verbouwen.

Het was nog niet genoeg dat ik één ‘knots’ op mijn kop had. De dag was nog jong…

Ik mocht mee met de tandem naar de taverne voor nog een andere verslaving van mijn baas. Hij zal nog zwart worden van zijn liters koffie!

Aan de taverne stapte mijn baas fier en met een jeugdigheid die hem niet meer staat en ongehoord is voor een blinde en je kan het wellicht al raden! Recht met zijn volle gewicht op mijn voorpoot. Dus ik weer een jankserenade. Ze kunnen me stilaan gebruiken in de harmonie van St. Cecilia.

Wat mijn baas nooit doet en tegen zijn principes is; hij deelde zijn koekje dat hij bij de koffie kreeg met mij. Magere troost maar ik liet het me smaken.

Gelet op de ouderdom van mijn baas en wellicht ook zijn opvoeding gaat hij koffie drinken in een rustige rustieke zaak. Modern maar klassiek van interieur. Dus de duurdere klasse van gordijntjes, stevige degelijke tafeltjes enkele goedzittende zetels en bediening van een madame waar je niet tegen zegt: “cafébazin” maar taverne uitbaatster.

Na het koekje vleide ik me onder dat oerdegelijke tafeltje waarvan het onderstel ooit dienst deed als naaitafel van het merk Singer!

Tavernebazin of niet, ze heeft een bastaard van gezelschapshondje. Een Frans bulleke, dus een teefje met papieren en van oorsprong afkomstig uit Knokke. Papieren heeft dat ding maar manieren? In alle stilte besloop dat ding me langs achter en ik kreeg me daar een beet in mijn zittend vlak dat ik voor de tweede keer opwipte op één dag.

Weer met mijn kop tegen dat omgebouwde Singer geval en dus een tweede ‘knots’ op mijn kop.

Ik loop er nu bij zoals veel mannen… met een koppel horentjes op mijn kop.

Wat ben ik nu?

Zit met vrouwelijke koppijn en met twee hoorntjes van een bedrogen man…

Transseksuelen bedenk eer je begint aan de verbouwing. Eender wat je wilt worden het ligt niet aan jou dat je slecht in je vel zit, het is goddomme door anderen dat je een slecht gevoel hebt!

Neem het aan van therapeut Baziel. Je moet je niet ombouwen maar je moet die anderen laten verbouwen….