Om je mijn nieuwe vriend te leren kennen moet ik beginnen over het vrouwtje die heel lang geleden de zondag naar de mis ging. Met haar zondagse kledij trok ze met mooi gestreken hoofddoek naar de kerk. In de ene hand haar handtas en in de andere hand haar kerkboek of missaal.

Die vrouw noemde men alnaar gelang het gezin waar ze de baas was: meetje, maraintje, metje, bomma of oma.

Terwijl de vrouw buiten de kerk nog een beetje stond te praten met andere oma’s zaten de Zusterkes van Liefde al op de eerste rij in de kerk uit hun kerkboek te prevelen.

Die nonnekes waren identiek aan de huidige moslima’s. Zij droegen ook zwarte kledij tot aan hun voeten; ze hadden een kap op waar je amper ogen, neus en mond kon zien.

Het was de tijd dat vrouwen niet gingen werken. Het huishouden, de tuin, kinderen baren en opvoeden. Daarvoor waren ze op aarde gekomen.

Door oorlogen kwam de verandering. Na het lager onderwijs mochten enkele vrouwen helpen in de ziekenhuizen voor de verzorging van de soldaten. Ze mochten de Zusterkes bijstaan om die moedige mannen te verzorgen. Ze mochten de zalen dweilen en kuisen. Het vakmanschap zoals het wassen van de helden van het front was het voorrecht van die gesluierde nonnen.

Het misbruik in de kerk is dan begonnen. Logisch dat die zwaargewonde soldaat, eens aan de beterhand bij het wassen van zijn edele delen terug in houding ging staan. Dat nonnenke was wel in het huwelijk getreden met god maar die was altijd uithuizig. Wanneer soldaat Philemon dan pijlrecht in houding ging staan dan kan men het zich voorstellen dat de verleiding heel groot werd. Plichtsgetrouw ging dat zusterke biechten. Mijnheer pastoor; ook niet op zijn achterste gedoopt, vroege uitleg van A tot Z en van het één kwam het ander

Ook stonden zusterkes als kleuterleidster en in het lager onderwijs. Die kleuterleidsters moesten ook bij een ‘accidentje’ die kleine schoonwrijven…

Tot daar de les geschiedenis!

Mijn nieuwe vriend zat toen als bidprentje in die kerkboeken.

Een kaartje met de afbeelding van de heilige Franciskus. Een fiere mooie man met naast hem een ‘zwijntje’. Dat varkentje werd meestal afgebeeld in een zittende houding zoals de hedendaagse Golden Retriever. Of dat kotelettengeval met heerlijke hespen de voorloper was van de huidige blindgeleide hond weet ik niet. Een beugel of leiband droeg dat varkentje blijkbaar niet. Er was toen minder verkeer en men plaatste niet om de haverklap paaltjes of andere hindernissen.

Wat blijkt nu?

Die nieuwe Paus, Franciscus riep zijn bisschoppen (of zoals Herman de Croo zou zeggen biskoppen) op om meer in hun kot te blijven en niet alle vijf voeten het vliegtuig te nemen. De inkomsten in de schaal verminderen en besnoeien in de uitgaven is normaal.

Daarenboven riep de Paus op om meer aan humor te doen.

Formidabel, een man naar mijn hart. Hij koos de juiste heilige. Die Paus is duidelijk een dierenvriend en heeft gevoel voor humor.

Ik wil zijn vriend worden. Hopelijk kan ik via facebook zijn maatje worden.

Mijn baas zijn patroonheilige is ook St. Franciscus, identieke heilige als de Paus. Dus niet meer één maar twee boezemvrienden...