Een namiddagje naar de rommelmarkt. Van antiek of brocante kan je moeilijk spreken. Er zijn wel uitzonderingen; mensen die wat ze erfden van ouders, groot- of overgrootouders proberen te verkopen.

Ook veel standjes met van die mama’s die geen kinderslot maar en heus veiligheidsslot lieten plaatsen… je merkt dat aan de te koop aangeboden ‘marchandise’. Buiten de gebruikte pampers ligt de ganse kinderinboedel op het voetpad of in het beste geval op een kramikkel kampeertafeltje. Ik merkte dat zelfs het overschotje van niet gebruikte pampers ook aangeboden worden…hier en daar merk je dan een koppel die er een wekelijkse happening van maakt om te rommelmarkten. Je kan die standhouders zo herkennen. Het zijn van die nep-handelaars die verkopen zoals ze samen leven. Zonder veel woorden, zonder gevoel voor humor. Zo van die koppels die als het ‘slabakt’ in de verkoop zitten te tellen en te cijferen of ze hun standgeld al terug hebben…

Die ‘echte’ rommelmarkters daar moet je niet zijn want die doen geen eurocent van hun ‘antiek’ af.

Gelukkig liep er regelmatig een fanfare met schone meiskes voor de harmonie om sfeer te maken in de straat.

Ik had medelijden met die meisjes want er was een frisse wind en die rokjes zijn wreed kort. Ze zullen wel warme voetjes hebben want met die botjes en dat wippen en springen maar het is een duidelijk verschil met die madammen met de kuisheidsgordel die tussen hun park, duploblokken en rammelaars zitten.

Opvallend is ook dat op de gelegenheidsterrasjes het veelal mannen zijn die de brouwerijen laten draaien! Mijn baas, de aan koffieverslaafde, deed ook zo een drankstube aan en het viel op dat die mannen hopen dat moeder de vrouw een goede verkoop heeft. Niet moeilijk want de winst dronken die vaders reeds op voor ze effectief in het buideltasje van hun lief vrouwtje zat!

Collega’s viervoeters dat ik tegenkwam. Blijkbaar denken die wandelaars dat wij genieten van al die rommel op de voetpaden. Niks is minder waar want de verleiding om zo een pluchen ding mee te grabbelen is groot. Voor die modellen die ze ook hond noemen maar die het ganse traject worden gedragen is er geen probleem. Wij, honden die normaal door het leven gaan. Wij moeten al dat stof en spinnenwebben trotseren want veel van die koopwaar komt recht van de zolder of uit de kelder. Een stofdoekske of vochtige vod gebruikten de verkopers duidelijk niet. Wellicht is de onderliggende gedachte dat hoe meer stof er op de rommel ligt hoe antieker! Ik zag zelfs een vogelkooitje waar het pietje duidelijk in was gestorven… zijn laatste stuiptrekkingen voor zijn laatste ademuitlaat lagen nog in het verblijfje!

Eigenlijk had men me mogen betalen want ik deed veel stof opwaaien met mijn gekwispel telkens één van de voorbijkomende kindjes over mijn ‘bol’ wreef! Doch ik wil die stoere mannen niet ontgrieven en laat ze zoveelste ‘blonde’ of ‘bruine’ achterover gieten….

19-09-2013 om 17:45 geschreven door peter lecluyse