De heer Rogge nam afscheid als voorzitter van het Olympisch Comité. Met diep respect schrijf ik de heer want ik heb ontzag voor die man. Een mens met het hart op de juiste plaats. Iemand met een machtspositie die eenvoudig bleef en zijn bewondering voor echte atleten had. Iemand die zich niet liet leiden door emoties maar door zijn gevoelens. Een man die zijn functie met liefde deed. Problemen aanpakte op een eigen doordachte manier. Zich liet gelden en durfde ingaan tegen ongure praktijken. De man handelde op een duidelijke manier en gebruikte zijn gezag om drugs te bannen uit de Spelen. In zijn 12 jarig voorzitterschap wist hij op een onnavolgbare wijze de ganse wereld te overtuigen dat atleten slechts echte atleten zijn als ze clean waren.

Voor mij is de heer Rogge een man die men moet opnemen in het selecte groepje van grote Belgen.

Zijn opvolger staat voor een zeer zware taak. Beter doen is nagenoeg onmogelijk en indien die Duitser gewoon een voorbeeld neemt aan ‘onze’ Rogge zal de nieuwe voorzitter het al heel goed doen.

Niemand is onvervangbaar maar volgens mij was rogge een uitzondering op de regel.

De manier van werken is een hemelsbreed verschil met wat we nu meemaken in China. Zowel Peeters als Du Rupo staan in breedbeeld op de voorgrond bij iedere verklaring terwijl Rogge nooit de show stal. Een hemelsbreed verschil van persoonlijkheid.

Mijn interesse als hond gaat uit naar wat we nu weer gaan meemaken met die pandabeertjes! Ze komen pas volgende lente en we zullen er nu al parlementaire vragen over horen stellen.

Ze zijn nog niet eens in het land of de lieve beertjes zorgen al voor een communotair debacle!

Weereen ‘gefoefel’ van een bekrompen politiek spel. Een definitieve toewijzing waar die beren terecht komen is er nog niet maar hoe komt het dan dat men in Henegouwen reeds volop bezig is met het aanleggen van een Chinees park voor de diertjes? Als men niet weet of ze toegewezen worden aan die of die zoo waarom zou men dan investeren en reeds een accommodatie aanleggen tegen de komst? Men doet toch geen kosten als men niet zeker is dat de toewijzing reeds in kannen en kruiken is… een verdoken vorm van stilzwijgende regeling?

China het land van de gevechtsporten… ik zie het in mijn verbeelding reeds gebeuren… Di Rupo en Peeters komen elkaar op de luchthaven tegen, niet om hetzelfde vliegtuig huiswaarts te nemen want dat zou te zuinig zijn en de voetafdruk beperken…

Ik hoor het Peeters al roepen op de landingsbaan: “Eh bien… Di Rupo, wat zal het worden met die pandaberen?” waarop Du Rupo: “Ourses? Ik weet niks!”

Wat moeten de Chinezen dan over ons denken? Alle verdragen en uitwisselingen vallen in het water want welke Chinees gaat er nu in zee met mensen die nog niet overeen komen voor een pandabeertje!

Wat een verschil tussen Grote Belgen en Kleine Belgjes…