|
Eventjes was ik er tussenuit voor enkele dagen. Een vierdaagse naar Bretagne.
Net over de afrit voor de kanaaltunnel merkte ik vier mannen die naast de autostrade wandelden richting Le Havre. Vermoedelijk vonden ze geen geschikt vervoer in Calais. De vijfde had het peleton moeten lossen en volgde een paar honderd meter achter de koplopers. Sociaal doen en hen meenemen zat er niet in want bij mij in de kofferruimte is er geen plaats.
Na een nachtje in een gezellig hotel in de buurt van de Mont st. Michel reden we naar onze eindbestemming Carnac.
De autoroute lieten we vlug links liggen want Hilde Crevits heeft familie in Frankrijk. Overal werken en ook op die autowegen vallen zoals in ons land camions op hun zijkant in slaap!
Volgens mijn baas zou ik wellicht tussen dolmes en menhirs kunnen ravotten met een verre nazaat van Idefix!
Achtendertig jaar geleden was dit misschien mogelijk geweest maar er bleek nu een lage afsluiting rond die weide met die oude legoblokken te staan. Niet een hoge afsluiting maar eentje waar ik zo had kunnen overwippen
aan het bordje een tekstje dat je het stenen tijdperk enkel mag betreden met een gids!
Er staat wel een museum, vrij en gratis toegankelijk
als het gratis is dan weet je zo dat men met je voeten gaat spelen en inderdaad. Er ligt een plattegrond (wellicht gemaakt door kindjes van een kleuterklas) en verder is het al wat commerce is
de strips van Asterix, een godendrank van wellicht Kanterbrug! Het achterkamertje van Idefix werd een prentje uit de strip!
Het enige viervoetertje dat er rondliep was een Yorkshire zonder manieren
voor mij niks lopen of crossen want de leiband was verplicht. Ik was dus heel braaf want Bretoenen zijn geen gewone fransen
ze missen een beetje dat spontane, zijn gemakkelijk een beetje nors en tolereren wel honden maar verder zijn ze heel afstandelijk.
We reden terug naar Locmariaqier en spijts het verbodbordje mocht ik crossen op het strand en gaan zwemmen in zee. Mijn bazen gooiden stenen in de zee en ik maar duiken
geen enkele steen kon ik grijpen want duiken is al niet simpel, laat staan een steen uit dat zeezand grijpen die hoe meer je grabbelt hoe dieper in dat zand wegzakt. Na een half uur gooide ik me languit op het strand en bij een 34° liet ik me drogen in de zon.
Na het avondeten op wandel naar het haventje waar mijn bazen in hun shortje constant de lambada aan het dansen waren
bij de ene viel het mee, enkel een beet of twee maar bij de andere
32 bobbels van vermoedelijk muggen die belust waren op jong bloed!
Na het ontbijt bezochten we Vannes, mooi stadje, fleurige bloempjes en de Picon deed mijn baas duidelijk deugd. Na het middagmaal op naar de volgende bestemming.
Opnieuw een stad van weleer. Wandelen en kuieren, bezoekje hier en daar. Ik mocht vlot overal mee en was maar gelukkig als er tussendoor en halt werd gemaakt aan een terrasje. Of die Bretoense pannenkoeken met van alles en nog wat nu echt zo lekker zijn en die cider uit een ouderwetse koffietas van oma zaliger nu echt zo heerlijk zijn weet ik niet maar iedereen zat er te smullen. Slecht kan het niet zijn want er werd me door geen mens iets onder tafel toegeschoven. Wel leuk is dat de kelner mij fris water bezorgde met
ijsblokjes!
Met de nodige stops en langs baantjes waar Christus zeker nooit voorbij kwam doorkruiste ik een mooie streek. Wat me wel stoort zijn al die ronde punten. Ik noem ze koeienvlaaien. Rond die vlaaien loop je ook rond maar de desbetreffende koeien hadden duidelijk diarree. Om de 500m ligt er zo een Limburgse vlaai. Dan heb je ook die nieuwe generatie truckers. Ze kunnen amper treffelijk rijden met een Lada maar ze kochten dankzij hard werken een camion met alles erop en eraan. Ze rijden wel niet zoals een hell Angel maar sporen wreed breed met hun mobiel huis. Het is net of hun vrachtwagen drie meter breder is dan in werkelijkheid.
Waren het maar overal wegen die Romeinen aanlegden
die Romeinse stratenmakers legden rechte heirbanen maar het voetvolk van Napoleon! Volgens mij was die kleine heerser die zijn bretel vasthield met één hand een zware alcolist. Hoe die zatterik zijn wegen liet aanleggen kan enkel het werk zijn van iemand die zo zat als een kanon van links naar rechts zwalpte. Niet te verwonderen dat je om de haverklap in gans Europa een herberg treft waar hij sliep. Die man heeft veel roezen moeten uitslapen.
In zijn tijd was er maar het paard en de kar en hij had tijd zat. Tegenwoordig volgt men die madame uit het ijle die je de weg uitlegt maar soms haar kluts kwijt geraakt.
Dankzij de bende van Van Rompuy staan die herbergen van weleer leeg
de kosten van personeel zijn in gans Europa te hoog. De horde van nog iets wat welstellende klasse bezoekt de welstand van lang geleden en tegen de kathedraal van Quimper stonden (Hollanders natuurlijk) bij klaarlichte dag te plassen tegen een bouwwerk waar mensen vroeger bij doodvielen om het te bouwen
De huidige Bretoenen moeten ook leven en je mag enkel het toilet van de crêperie gebruiken als je er iets profiteert! Door de crisis besparen de mensen en dan is de gevel van Gods bidplaats de oplossing.
Het valt op dat hotels, restaurants het doen met minder personeel. De uitbaters lopen op de toppen van hun tenen en zelfs in het zo rustige land merk men de zenuwachtigheid. Het nonchalante is een beetje verdwenen. De jeu de petanqeu is anders. De score noteren ze nu op het rekenmachientje van hun GSM.
Stilaan zakten we af, lieten Bretagne achter ons om in Dieppe de haven onveilig te maken. Het voorlopig laatste terrasje met de voorlopig laatste Picon. Nog een stop in Valerie s/Mer om de inwendige te versterken en met op de achtergrond de voetbalreportage van Schotland België kwamen wij zoals de supporters van de Nationale ploeg goed en gelukkig thuis.
Waar genoot ik dan van? Mijn vaste stek, mijn mand, mijn toerke in de tuin en het algemeen gesnurkt van alle huisgenoten
|
