Een man besliste om uit het leven te stappen. Hij verwittigde zijn omgeving, zelfs de medische staf. Een man bij volle bewustzijn, nagedacht en met volle verstand. Hij vraagt uitdrukkelijk om niet meer geholpen te worden. Zijn besluit had hij genomen.

Zijn daad mislukte. Zijn omgeving, de medische stap kent zijn vraag om niet geholpen te worden. Toch besluit men hen te reanimeren en af te wachten tot hij uit coma zal komen…

Wat zal erg zijn voor de man?

Het feit dat zijn daad mislukte of het feit dat hij opnieuw wakker zal worden?

Iedereen maakt erge dingen mee in het leven. Het verlies van een dierbare, het verlies van een kind, zware ziekte, ondraaglijke pijnen. Verzorgen van een gehandicapt kin, een bedlegerig familielid of vriend.

Erg en toch leefbaar dankzij die helpende hand, die hulp waar men niet over nadenkt of bij stilstaat.

Wat is nog erger?

Diezelfde hulpbehoevende die helpende hand niet heeft.

Die zich voelt in een woestijn, omgeven van zand… niet vooruit of achteruit, niet links of rechts kan gaan zonder die hand van…

Nog erger is het als die man wat men noemt bij zijn volle verstand is, zich bewust is dat hij alleen geen kant uit kan.

Zo zal ook die man zich voelen als hij ontwaakt.

Is het dan niet erg dat hij alles regelde met zijn volle verstand?

Is het niet het ergste volledig bij zinnen te zijn om dan te moeten vaststellen dat die helpende hand er niet is?

Is het erg of niet dat men de man zijn vraag niet respecteerde en die helpende hand terugtrok?

Ethische commissies zullen het nu bespreken, conclusies trekken maar met volle verstand is de grote vraag.

Erg dat we moeten doordenken over een drie letterwoordje… ERG… erg