|
Het gerecht loopt rond met een stok om toch maar een hond te vinden die ze kunnen slaan.
De rus besliste harakiri te plegen en bij gebrek aan een scherp voorwerp besliste hij zich te verhangen.
Moet dat gerechtelijk onderzoek nu echt? Heeft het nu belang wie besliste dat het toezicht van om de 7 minuten naar 15 werd gebracht?
Hoe belachelijk gaat het rechterlijk apparaat zich nog maken?
s Middags verklaren dat men gaat onderzoeken hoe de man mogelijks een einde maakte aan zijn leven door het innemen van medicatie terwijl die woordvoerster heel goed weet dat het om verhanging ging.
De vrees voor procedurefouten of de rechten op verdediging schenden is waanzin geworden. Het lijkt gerechtelijk meer op achtervolgingswaanzin of schrik van de eigen schaduw.
Wat de massa hoorde van radio en T.V. of wat we in de pers lazen gaf het beeld dat de man schuldig was in alle opzichten. Alle bewijzen waren tegen de man. Hij was duidelijk niet aan zijn proefstuk en gelukkig legde reeds iemand klacht tegen hem neer.
Tot aan zijn zelfmoord probeerde hij niet enkel zijn onschuld uit te roepen, te ontkennen maar belasterde het slachtoffer.
Nogal logisch als men je wilt beroven dat men slaagt en stampt. Iemand beschuldigen dat men dronken is als die persoon zich niet meer kan verdedigen is laag bij de grond. Walgelijk en afschuwelijk.
Moet er nu absoluut onderzocht worden hoe de man in de gevangenis zich kon verhangen?
Zoals de man duidelijk zijn daden voorbereidde was het niet moeilijk om zich op te knopen. Is het nu om de 7 of 15 dat de bewaker door het spionneke komt loeren heeft geen belang. Je hebt mits voorbereiding maar enkele minuten nodig om je te verhangen. Het is niet de eerste gedetineerde die zich verhing met een kort stukje koord of handdoek. Er zijn voorgaanden die zich aan hun bed verhingen; waar een wil is is er een weg.
Veel erger zijn die lasterlijke uitspraken via zijn advocaat die hij nalaat ten opzichte van de nabestaanden van de jonge vrouw.
Ik zou ze de raad geven geen troost te zoeken in het rechterlijk dossier. Aldoor de moordenaar afgelegde verklaringen zijn leugens en onjuiste uitspraken. Scrupules kennen dergelijke mensen niet en wat moet een advocaat die zo iemand moet verdedigen? De bewijslast is danig groot en verzachtende omstandigheden zijn er nauwelijks. Dan blijft er niks anders over dan het slachtoffer op te zadelen met een schuldgevoel! Voor de ouders een pijn die ze er niet extra bij moeten krijgen.
Nogal logisch dat de vrouw zich verweerde.
Als ik als lief zachtaardig hondje een shot onder mijn kont krijg dan draai ik me om en bijt ook terug
gewoon een verdediging tegen ontoelaatbaar gedrag.
Verder zou ik mijn eetbakje niet willen delen met alle meisjes en vrouwen die slachtoffer werden van poging tot aanranding en zelfs verkrachting. Heel weinigen doen aangifte.
Identiek als de mensen die slachtoffer werden van sexueel misbruik.
Onze maatschappij heeft van die gedachten dat het slachtoffer deels schuld heeft. Waarom moet een jonge vrouw, alleen s nachts op straat lopen? Het dragen van een tekort rokje, een topje met een te diepe halsuitsnijding lokt de aanrandingen uit.
Mensen zijn zoals ik. Beesten maar aangeklede beesten. Ze hebben dezelfde dierlijke instincten. Sommigen kunnen zich niet beheersen en leven als beesten. Het is nooit anders geweest en het zal nooit anders worden.
In het mensendierenpark zijn er voorbeelden zat zoals een Dutroux, Janssen die altijd beest zullen blijven.
Psychiaters, psychologen ze mogen hun boeken van voor naar achter en van achter naar voor lezen en herlezen
het ras van dergelijke beesten zullen ze nooit kunnen begrijpen. Dat ras is voor niks te gebruiken, onverbeterbaar. Ze hebben kronkels die niemand kan ontwarren.
Ook ik zou een aanklacht willen doen. Mijn ras is slachtoffer geworden van de spitsvondige technologie. Vroeger waren wij onmisbaar. Met onze speurneuzen liepen wij aan de leiband met onze man in het blauw. Onze neus snuffelde over de grond tot we de dader of de buit hadden gevonden. Wij zijn niet meer nodig. We werden vervangen door het duwtje op de knop.
De gestolen laptop sporen ze nu op via de GSM. Wij, honden zijn niet meer nodig; ze kieperen ons in het asiel of indien we geluk hebben zijn we nog enkel gezelschapshond. We worden vervangen door een GPS. Weg met het contact tussen mens en dier.
Geweldig vond ik het dat die laptop werd teruggevonden in de ambassade van Polen. Is de ambassadeur nu ook al heler?
Dat zal wel niet het geval zijn maar een opslagplaats in een ambassade voor gestolen goederen is wel ideaal terrein. Verboden terrein in ons eigen land. Het stemt zoals zoveel tot nadenken.
Hoe scheef en schots loopt het tegenwoordig allemaal?
De misdaad is al even pienter als de nieuwe technologie.
De gewone brave mens, het gerecht ze lopen zoals ik, een toffe leuke viervoeter achter de feiten
|
