Enkele weken geleden was Nederland één grote bende oranje gekken. Feest om de nieuwe koning.

In ons land verliep die kroning op een gedistingeerde manier.

Nu is Nederland in de rouw, geen karnaval maar de harde werkelijkheid dat iedere mens maar een mens is.

De gewezen Koningin moeder heeft identieke gevoelens als de arbeidster moeder.

Ze zijn gelijk; de pijn in hun hart en het leed om het verlies van hun kind gaan ze allebei moeten verwerken.

Voor Beatrix was er anderhalf jaar geleden reeds een afscheid maar niettegenstaande de zoon niet meer echt leefde, hij was lijfelijk nog aanwezig.

Toch is er een verschil. De gewone arbeidster had de mogelijkheid om anderhalf jaar geleden te beslissen dat haar zoon niet verder moest wachten op wat nooit meer kon komen. Zij had de mogelijkheid om de zoon zijn rust te geven.

Het protocol, de entourage en de politieke wereld liet Beatrix niet toe gelijk welke beslissing te nemen.

In ons land zou er een helse discussie ontstaan dat het geen toeval is dat de prins net in de vakantie is overleden

Het voordeel van een koningsgezind land. Men mag vrij denken wat men wil; er ontstaat geen rel. Sereen zal men alles regelen. Geen oeverloze debatten in kamer en senaat in Nederland.

Men zal; niettegenstaande die uitbundige Hollanders, Beatrix haar leed proberen te verzachten.

De prins maakte geen deel meer uit van het koningshuis uit vrije wil. Hij koos voor de liefde en zal met enige zekerheid in de familiekelder zijn rustplaats krijgen.

Een staatsbegrafenis is ook niet nodig. De man verliet zijn land en verliet niet zijn familie.

Bij ons zou Linda Dewinne kilometers moeten afcrossen om interviews af te nemen van de voor- en tegenstanders van een mogelijks plaatsje in de familiekelder

Wie zijn in feite de meeste gekke mensen? Die Hollanders of die deftig, niet tot achter hun oren geschilderde Belgen?