Samen met mijn baas en zijn dochter woon ik in een dorp. De plaats vernoem ik niet; het is in West Vlaanderen, op 6km van Brugge. Er is een afrit en ooit was er een groot bedrijf van Siemens.

Al dertig jaar komt men met de regelmaat van een klok om de vier jaar aan de deur bellen. Als eersten de plaatselijke politiekers die de touwtjes reeds heel lang in handen hebben. Nadien de oppositie. Ze hebben allemaal de ziekte van de getuigen van Jehova. Bellen op het meest ongepaste moment. Beloven van wat nooit zal komen.

Die politiekers zijn identiek. Al meer dan 30 jaar komen ze om de vier jaar vertellen dat de straat waar we wonen een grondige renovatie zal ondergaan. Geen kat die dat nog gelooft. Die dorpspolitiekers leerden het van de ‘grote’ politiekers. Beloften doen aan de mogelijke kiezers maar de mensen zijn die beloftes na enkele dagen vergeten…dus de hondse uitdrukking is letterlijk van toepassing: ‘ik piste een plas en alles bleef zoals het was’!

Vandaag bekwam die jarenlange belofte ons slecht. De dochter was gaan werken voor de bakkerij open ging. Wat mijn baas nooit doet is op stap gaan met enkel mij, zonder begeleiding. Ik kreeg geen opleiding en de straat waar we wonen is al meer dan dertig jaar een straat de naam ‘heirbaan’ onwaardig.

Onze straat is een goede 900meter. Over de ganse afstand ligt een 120meter voetpad.

Ik loop links van hem en in zijn rechterhand zijn wit stokske. Zijn ‘linkerpoot’ in de goot van kinderkoppen die sedert de Romeinen vermoedelijk met de doortocht van de troepen van Napoleon verzakt zijn. Met zijn ‘rechterpoot’ loopt hij over overjaarse asfalt waar veel putten in zijn.

Bij regen gedurende meer dan een uur komen we nooit buiten. Het is onmenselijk om te stappen in een goot dat het water amper kan slikken!

Op weg voor een vers broodje hebben we de laatste 65m een voetpad. Daar liep het grondig mis. Hindernissen zoals geparkeerde auto’s, containers bij werken, allemaal geen probleem. Ik loods er mijn baas vlot omheen. Maar een voetpad dat is er voor de voetganger… naast het voetpad stond vandaag een geparkeerde auto, geen probleem was het niet dat er midden het voetpad er een betonnen verlichtingspaal staat. Links tussen auto en paal is er amper plaats voor mij, dus rechtss… een halve meter achter die paal staat er op dat voetpad nog een paal; slanker model van de waterwegen ook zo goed als in het midden van het voetpad! Nog een meter verder nog een paaltje voor een onbekende reden! Dat die waterwegen een paal op de juiste hoogte plaatsten van de kin van mijn baas dat had ik niet voorzien… een hoofdwonde kan serieus bloeden weet ik nu…

Het werd dus bloed opvangen met zijn zakdoek en een dialoog met wat mijn baas noemt die van hierboven. Ik hoorde of zag nog nooit die van hierboven n begrijp niet waarom men steeds die man zijn naam zegt met vanalles erachter dat niet mooi is. Die onbekende heeft ook zijn voornaam niet mee. Wie noemt er nu God begot? Mohammed ken ik van in het feuilleton Thuis, God daarentegen zag ik nog nooit op TV.

Wij zonder brood terug naar huis en de garagepoort was amper dicht of mijn baas stopte hemd en broek in een emmer. De lessen van tante Kaat die kent hij, bloed moet je snel oplossen of je hebt problemen. Tante Kaat had hem in zijn witte benen eens moeten zien staan! Ze zou hem wel iets aansmeren om toonbaarder te zijn.

Ons avontuur is een modern sprookje…

Het begon heel lang geleden; er zijn de slechteriken, de leugenaars, de bedriegers (de politiekers met beloften), de goede en brave burgers (het gewone volk, de anders validen). Het grote verschil met een sprookje is dat sprookjes een happy end hebben. Mijn relaas zal nooit een happy end hebben. Het is zoals die Eerste Minister die acht keer viel, negen keer terugkwam, een licht zag aan het eind van de tunnel maar nooit uit die tunnel geraakte.

Wat ik niet begrijp is dat er nog nooit iemand aan dacht om er een filmke te maken voor Videodinges. Hij heeft enkel een vrouw nodig en een boodschappenwagentje. Maar zo een vehikel mag je niet meenemen van de Carrefour. De vrouw kan gewoon gebruik maken van een buggy met een lastig kindje. Het slalommen tussen die palen is zeker goed om in de prijzen te vallen…