Het is niet dat Maggie De Block zo’n groot hoofd heeft, eerder een te klein hoofdje in verhouding van het imposante lichaam. Wel is het duidelijk dat Maggie zeer koppig kan zijn. We gniffelden een beetje met haar uitdrukking ‘blijf in je kot’ maar haar koppigheid heeft wel het gevolg dat we nog steeds in ons kot zitten. Ze is echter niet de enige die in de fout ging.
Nog voor er sprake was van een mogelijke pandemie zorgden zowel Vandeurzen als Beke ervoor dat er geen aankopen gebeurden van mondmaskers. Zowel Maggie als Wouter vonden het nodig om te besparen in de gezondheid van de bevolking. Vandeurzen was ook al een crack in het besparen en daar kan iedere mens met beperking over meespreken. Op personeel bespaarde we al de volledige vorige regeringsperiode. Woonzorgcentra, opvangtehuizen, psychiatrische instellingen, kortom al wie werkt in de gezondheidscentra kan met het hand op het hart getuigen dat de broeksriem om de zoveel maanden met minstens één tandje tegelijk werd aangetrokken.
Dat men over de taalgrens elke mogelijkheid aangrijpt om Maggie schuldig verzuim aan te smeren is politiek gezien een normaal spelletje. We liggen van dat gebakkelei niet wakker. Toch zijn de mails van de Waalse Marc Wathelet die onderzoeken doet naar wereldwijde virussen de moeite om eens nader te bekijken.
De man had al maanden de vrees dat wat ze in China meemaakten ook bij ons kon gebeuren. Maggie zou buiten een tweet dat Wathelet een ‘dramaqueen’ was geen zinnig antwoordje hebben gegeven op de man zijn mails.
Intussen zitten we met de harde werkelijkheid dat veel mensen schrik beginnen te krijgen van hun eigen schaduw. Opbeurende berichten dat er minder opnames in ziekenhuizen zijn horen we wel maar onmiddellijk verdwijnt dat opbeurende omdat er elke dag meer mensen overlijden en dat virologen ons op het hart drukken dat het aantal overlijdens nog zal stijgen. Dat woonzorgcentra het virus niet meer onder controle hebben mag niemand verwonderen. De bewoners zijn braaf, zijn al een beetje gelukkig als ze eten en drinken op tijd krijgen en een vriendelijk woordje van de verzorgende. De directies proberen al jaren de eindbalans in evenwicht te houden want met al die besparingen moeten de directies op de hulp rekenen van een op rust zijnde muzikant of zangeres die een namiddagje komt zingen. Ergotherapeuten tot een minimum beperken want de loonkosten zijn te hoog en niet iedereen heeft een pensioen van een minister of staatssecretaris.
Al jaren moet de zorgsector aan centen komen met dezelfde initiatieven als kleine schooltjes.Op een zonnige zondag mosselen met friet of een bbq en hopen dat het biervat goed mag lopen…
Misschien gaan we terug naar de naoorlogse periode. Slechts op het allerlaatste moment gingen de ouders naar een RVT. Ouders bleven zo lang mogelijk alleen wonen, trokken dan in bij één van de kinderen tot de verzorging te zwaar werd. Vlaams Belangers zullen het niet graag horen maar Marokkaanse, Turkse landgenoten hebben nog steeds die traditie. Ouders willen hun kinderen niet tot last zijn en voelen zich niet goed en als vijfde wiel aan de wagen en zodra ze niet meer zelfstandig verder kunnen trekken ze naar de woonzorgcentra.
Nu zouden veel dochters hun moeder of schoonmoeder uit de centra naar huis willen halen maar dat is onmogelijk want er is vaak geen logeerkamer meer. De luxe zit in dure keuken, hyper moderne badkamer, living om te fuiven en ieder kindje heeft zijn eigen slaapkamer. Enkel diegene die elke maand de eindjes aan elkaar moeten knopen en die in een sociale woning leven willen er de oma of opa wel bij maar dat is ook onmogelijk want zodra het pensioentje van die ouder in het gezin komt stijgt de huur, is het verboden door de sociale verhuurmaatschappij.
Slotconclusie is dat het niet allemaal de fout is van Maggie, Wouter of Jo maar van al die andere leiders…
Wie Hugo Camps al eens leest is
voor of tegen de man. Een virtuoos met woorden, een eigen kijk op de
dingen, weliswaar vaak met een paardenmasker op. Zijn eigenwijze
ideetjes tussen zijn oogkleppen.
Vandaag schrijft hij dat hij van
vlees en bloed is. Dat zal wel zo zijn maar mij
Lijkt het alvast dat hij op de
rand van een depressie zit.
Camps over zijn toeren. Wie had
dat ooit kunnen denken? Dat nu net hij door het ijs zakt en zijn
frustratie uitwerkt op viroloog Van Ranst. Virologen zijn op enkele
dagen BVs geworden en dat merkten we op Vier. Wanneer je het op de
boot mag komen uitleggen dan wil dit zeggen dat Verhulst euros in
je ziet en wanneer het om geld draait dan is sexy Verhulst bij de
pinken. Van Ranst beging een fout met zijn zoontje voor de cameras
te laten opdraven en dat Verhulst weet hoe hij kindjes moet
manipuleren was duidelijk toen de 11-jarigezijn ode aan zijn papa
mocht voordragen.
Een flater van Van Ranst maar dat
neemt niet weg dat Camps zich moet afreageren op de man die zich bij
de aanvang van de corona crisis niet liet manipuleren door de
politiek. Zelfs weken na de aanvang laat hij zich niet voor één of
andere kar van de politiek inspannen.
Het is wellicht door de virologen
dat we het virus al een beetje onder controle kregen.
Over de politieke zijde omtrent
de huidige crisis mag Camps zijn zweep blijven gebruiken. Wouter zit
met de nageboorte van zijn voorganger. Partijgenoten mogen proberen
zoveel ze willen om hun collegas te verschonen, ze trapten
allemaal in één van de door mij achtergelaten drollen.
Onze eerste vrouwelijke Eerste
Minister is duidelijk geen keukenprinses. Ze kan misschien een ei
bakken maar meer mag je niet eisen want je zal een schoteltje krijgen
met niet gaargekookte aardappelen en de forel uit de Ourthe zal of
teveel of te weinig gebakken zijn.
Ook haar voorganger ligt
mogelijks met koorts in het ziekenhuis. Sedert de crisis hoor je nog
amper iets over Europa.
Europa ijvert al jaren om de
grenspaaltjes te laten verdwijnen maar sedert corona was elk land uit
eigen veiligheid verplicht zelfs een nadar te plaatsen tussen die
paaltjes. De Britten zitten nog maar amper op hun eiland of elk
Europees land is eveneens een eiland geworden,al is het dan zonder
water eromheen.
Voor Hugo kunnen we maar één
raad geven. Neem een anti-depressiepil, kruip met een goed boek in je
bed en mogelijks voel je je morgen beter
Ontelbare keren
vertelden we sprookjes aan onze kinderen en kleinkinderen. Zelf
hebben we ook genoten van onze grootouders die elk op hun manier, in
hun eigen woorden ons vertelden over Hans en Grietje. Heel vaak
gingen die sprookjes over een boze heks.
We beleven nu ook
een akelig sprookje en de vraag is wie thans de heks is. Is die heks
een vrouw die zich kan veranderen in een vleermuis?
Vele sprookjes lopen
op het einde altijd goed af. Met veelal een dikke zoen van een mooie
prins en meestal kwam hij dan nog aangereden op een mooi groot wit
paard.
Het huidige sprookje
heeft meer iets van een op hol geslagen Dracula of Ali met zijn bende
rovers. Ali, de grote onbekende en wie de rovers zijn is iets
duidelijker
Stilaan zitten
we halverwege in het verhaal van ons levende sprookje. We zijn volop
ons verhaal aan het lezen want het huidige verhaal heeft niet voor
iedereen een happy end. Nu we in ongeveer de helft van onze
nachtmerrie zijn aangekomen lezen we dat de rovers onderling in de
clinch met elkaar liggen en dat Ali zijn macht aan het verliezen is.
De brigade van de
witte schorten dringt de bende van Ali dag per dag terug in het
moeras vanwaar ze opdoken.
De rovers blijven
onderhandelen wie ze wapens zullen leveren om Ali ook in het moeras
te laten verdrinken.
De witte schorten
blijven intussen met beperkte en ongelijke wapens weerstand bieden.
Het lijkt op een strijd tegen Dracula maar om Dracula te kunnen doden
heeft men een kruis en een scherp voorwerp nodig.
Wij hebben die kit
met masker en testtools nodig om onze smerige Dracula te doden.
Nog enkele
paginas moeten we uitlezen en dan doorworstelden we het
onuitgegeven sprookje van Grimm of Hans Anderson. Een sprookje van
wijlen Fabiola is het niet. Mogelijks zit Fabiola met Boudewijn op
hun wolkje te kijken hoe hun onderdanen fier zitten te vechten tegen
de onzichtbare vijand.
Nog enkele
weken in de veilige beschutting van ons kot blijven en dan kunnen we
weer volop sprookjes vertellen aan de kleintjes we zullen moeite
moeten doen om hun aandacht erbij te houden want na weken in hun kot
zal hun achterste wriemelen en zullen ze met moeite stil kunnen
zitten om te luisteren
Mensen treuren en hebben verdriet
omdat ze dierbaren die nauw aan hun hart liggen verliezen door
corona.
Het had en zou niet mogen dat we
slachtoffer werden van een onzichtbare vijand die we nauwelijks
kunnen bestrijden omdat er foute maatregelen en beslissingen werden
getroffen.
Alle begrip voor maatregelen als
de ophokplicht waarin we thans leven. Het overgrote deel van de
mensen volgen stipt de opgelegde maatregelen en toch zitten we met
een heel wrang gevoel.
Het zijn vijgen na Pasen maar er
is geen onderzoekscommissie nodig om te weten waar het mis is
gelopen.
Na de laatste griep was er een
overschot aan materiaal om ons te beschermen en er gebeurden geen
nieuwe bestellingen omdat zowel de nationale als de federale
regeringen moesten besparen. Tot overmaat van ramp werden de
bestaande voorraden die de geldigheidsdatum hadden overschreden uit
de hangaars overgebracht naar de verbrandingsovens.
Het resultaat is dat er foute
beslissingen werden genomen. De prioriteit voor uitgaven ging naar
uitgaven die we hadden kunnen uitstellen of die zelfs onnodig zijn.
Alle uitgaven voor een strijd
naar een zichtbare vijand kregen voorrang op de strijd naar een
onzichtbare vijand.
Dat men had kunnen voorzien dat
vroeg of laat we in een wereldomvattende strijd tegen een virus
zouden terechtkomen was voorspelbaar. Na diverse griepen die we
wereldwijd kenden hebben we enkele verwittigingen gekregen. We denken
dan aan de vogelpest. Uit het niets via vogeltjes die de wereld rond
vliegen mochten we onze halve pluimveekwekerij afmaken. Idem met de
varkenspest. Door van de ene kant van de wereld naar de andere te
vliegen duiken overal plots ongedierten op die onze bloemen,
struiken, planten en bomen overwoekeren met vreemde rupsen. We
krijgen muggen op bezoek die alle inheemsenmuggen met huid en haren
verslinden.
We krijgen een resem vragen in
het parlement en we moeten die vergaderingen niet volgen om te weten
dat men de huidige oorlog tegen een onbekende ziekte zal zien omslaan
naar de gekende politieke spelletjes. We weten hoe de pot de ketel
zal gaan verwijten. Onnodige discussies.
Wie in fout ging dat weten we en
met verwijten los je niks op, behalve nog meer een hekel krijgen aan
bewindvoerders.
Oudere mensen in wooncentra
hebben uiteraard de meeste kans dat ze het virus niet overleven.
Wooncentra zijn niet zomaar centra om de ouderen een rustige oude dag
te bezorgen maar zijn heel vaak bedrijven. Bedrijven hebben één
doel en dat is winst maken. Kosten beperken met alle gevolgen van
dien. Veel centra zijn alles behalve up to date. Verouderde
infrastructuur en zeker niet onbelangrijk is de loonkosten beperken.
In ziekenhuizen zijn
infrastructuur modern en al werkt men met beperkte personeelsleden
dan is er toch een groot verschil in de beroepskennis en ervaring
tegenover personeel in verzorgingstehuizen. Het personeel in die
wooncentra werken al jaren keihard met heel korte riempjes.
Men spreekt met geen woord over
die honderden vrijwilligers die dagelijks gratis en voor niks instaan
om bejaarden te helpen en te verzorgen.
Het zijn niet die ouderen die het
virus doorgaven maar de personeelsleden die het virus binnen
brachten. Vele personeelsleden hielden zich aan de maatregelen en
hielden privé afstand en volgden de ophokplicht maar zoals in alle
bedrijven zijn er cowboys en dus ook bij sommige verzorgenden die in
hun vrije tijd vrienden ontvingen en de veiligheidsvoorschriften aan
hun laars lapten.
Bedrijven bekijken het economisch
en zelfs in de medische wereld werden fouten gemaakt.
Zo dienden werknemers aan het
werk te blijven tot er duidelijke tekenen waren van corona. Zelfs
indien de partner reeds een besmetting opliep en in quarantaine moest
thuis uitzieken dan nog moest de verpleger, verzorgende blijven
doorwerken. Dat dit de kans groter maakte dat op die manier het virus
aan de winnende hand was bleek geen probleem.
Men had van bij de aanvang niet
die ouderen moeten testen maar de personeelsleden.
Woon-zorgcentra hermetisch
afsluiten van de buitenwereld heeft geen enkele zin wanneer de
inkomende verzorgende het virus in zich heeft en ronddeelt.
Zielig dat men mensen familie en
vrienden de deur wijst om dan die mensen ziek te laten worden omdat
er maar één ding belangrijk is. Op het einde van elke maand de
kosten onder controle te hebben.
Mensen zijn overal onbelangrijk.
Alles draait om euros, dollars en winst maken
Een Queen zoals er
geen meer worden gemaakt. Wie de speech van de Queen van de UK volgde
denkt wellicht zoals ik. Die vrouw gaan ze met een baseballknuppel
moeten doodkloppen. Elke 93-jarige zit met de daver op het lijf voor
het corona virus maar de Britse vorstin kwam er piekfijn uitgedost
haar onderdanen een broek onder de riem steken. Geen enkel teken van
enige vrees. Mijn haren hangen langer dan in de periode van de jaren
zestig. Mijn buurvrouw haar haren lijken meer op een peper en
zoutvat. Onze kappers moesten hun deuren sluiten maar de Britse Queen
heeft blijkbaar nog een kapster die in het zwart werkt!
Dat Britten een ras
apart zijn weten we al lang. We herinneren ons de Falklands nog heel
goed. Britten zijn fier om te sterven voor hun land, hun ego. Ze
bewijzen het al 100 jaar met het vieren van hun verloren strijders in
ons land. Bij alle herdenkingen in de Westhoek komen ze het kanaal
over. Achterkleinkinderen kennen de heldendaden van hun
overgrootvaders en menig Brit heeft hier nazaten lopen.
Britten zijn een ras
apart. Boris Johnson had naar onze normen al koorts voor corona
uitbrak maar thans blijkt dat hij ook de corona koorts opscharrelde.
Toch bleef de man niet in zijn cottage en riep in eerste instantie
ook niet op dat zijn landgenoten in hun cottage moesten blijven. Het
aantal doden is maar een fait divers en Britten hebben duidelijk een
ander rouwproces dan wij.
Kijken we nog
een beetje verder dan merken we dat het land van Uncle Sam in een
rollercoaster leeft. De Amerikaan heeft een tekort aan
beademingstoestellen. Ze hebben nochtans de grootste blaaskaak van de
wereld. Trump blaast warm en koud tegelijk maar zijn geblaas kan toch
het grote aantal sterfgevallen niet vermijden. New York kreunt onder
de besmettingen. Toch blijft Trump de indruk geven dat hij het zal
oplossen. De fabricage van autos worden op enkele dagen fabrieken
voor beademingstoestellen. Textielfabrikanten moeten hals over kop
voor mondmaskers gaan. Trump wekt de indruk dat hij de wereld zal
verlossen van corona maar met groot sprakerigheid versla je geen
onzichtbare vijand. Trump vergeet dat het virus niet één of andere
science fictionfilm is. Hij zal geen uitnodiging krijgen om over de
rode loper het filmfestival van Cannes binnen te wandelen.
Ook merken we
dat in sommige landen zoals de Ivoorkust de mens nog niet veel meer
ontwikkelde dan tijdens de periode van de pest of ten tijde van
Damiaan en zijn lepra-patiënten.
Normaal zouden
onze ouderen genieten van de reportage ten oorlog maar voor
velen komt die uitzending op een slecht moment. Mensen die 75 jaar
geleden door het oog van de naald kropen voelen zich op dit eigenste
moment terug in de oog van een naald
Het derde weekend op
rij dat familie, vrienden en kennissen niet mogen komen.
Het blijft oneerlijk
aanvoelen en in normale omstandigheden duren de dagen reeds lang.
Toch moeten we
allemaal moed houden en vandaag krijgen we al hulp van moedertje
natuur.
De zon is van
de partij, de bloempjes beginnen in knop te komen en er zijn reeds
boompjes die het beste van zichzelf geven.
Mijn oude Japanse
kerselaar die volgens de tuinman al jaren dood is en allang had
moeten worden omgehakt staat in volle glorie te bloeien.
Het oude boompje en
ik hebben gelijkenissen. We zijn allebei een beetje krom en scheef
van reuma, artrose of gewoon slijtage. Het boompje heeft zoals ik een
beetje rimpels, bobbeltjes en van een gladde stam is al jaren geen
sprake meer. Zoals mijn tanden verloor mijn Japanerke ook al een deel
opgedroogde en dode takken
Het boompje is niet
enkel voor mij een plezier maar ook de vissen in de vijver onder het
boompje genieten van de bloemenpracht en de schaduw die het
kerselaartje boven het water werpt.
Zoals elk jaar
werd het vijvertje een Take-away restaurant. Elk jaar opnieuw weet
die ene reiger mijn restaurantje liggen. Zelden is die reiger te zien
want als hij komt dan lig ik nog te genieten in mijn bed. Onbeschoft
en zonder vragen plukt hij elk jaar enkele porties vissen mee en laat
dan op mijn terrasje een visitekaartje achter waar men een kwartier
mee bezig is om het op te ruimen.
Die reiger is zoals
een politieker. Zonder vragen mijn eigendom komen pikken, opsmullen
en nog een beetje rotzooi van uitwerpselen achterlaten
Die reiger heeft
dezelfde leepheid als de politieker. Hij is wettelijk een beschermde
vogel en al zouden we hem het liefst afschieten voor hij aan zijn
gratis maaltijd kan beginnen, het is niet toegelaten.
Dat verboden
is een toestand dat ook wij nu ondervinden. Met het formidabele
weertje zouden we normaal nu zitten wachten op kleinkindjes die fier
als een otter op hun fietsje met hun ouders zouden komen aangereden.
We zouden weliswaar gezien het de eerste lentewarmte is nog een
beetje ingeduffeld uit de zon buiten op hen zitten te wachten.
Samen zouden we dan
genieten van een koffie en gebakje en die kleintjes zouden honderd
uit vertellen hoe ze hun ronde van Vlaanderen reden om tot bij ons te
geraken. Hun uitleg zou een heldenverhaal worden maar het mag vandaag
niet zijn.
Het bezoek is
verboden en het doet pijn maar het maakt ook dat wij binnen enkele
weken ons heldenverhaal zullen kunnen vertellen.
Wij, moedig als we
zijn, wonnen de strijd tegen de onzichtbare vijand.
Dan zal het moment
er zijn dat met wat we tijdens onze eenzame opsluiting niet konden
uitgeven, dat beetje opgespaarde pensioen zal er in één keer door
mogen. Het gat in de begroting lappen we aan ons been. Na het gebakje
en de koffie kan er gerust nog een ijsje bij
We leerden dat
er na regen zonneschijn komt en wij gaan nu voor een nieuwe spreuk
zorgen
Het derde weekend op rij als
onschuldige veroordeelde.
Het eerste van drie weekends met
een echt lentegevoel. Een extra marteling en nog meer een gevoel van
een onterechte opsluiting. Een gevoel dat gedetineerden ook kennen
want buiten het luchtje scheppen tijdens de wandeling is er de
verplichtte ophokplicht. Corona en de vogelpest, er zijn
gelijkenissen die we nu allemaal aan de lijve ondervinden. Het
identieke gevoel die scharrelkippen ook moeten kennen wanneer ze niet
meer in open lucht mogen scharrelen maar in een afgesloten hangaar.
Er zijn nog gelijkenissen met die kippen en varkens die door de
varkenspest opgesloten zitten. Kippen beginnen elkaars pluimen uit
elkaars gat te trekken. Varkens beginnen elkaars staart af te bijten
en mensen beginnen op elkaar te vitten en in het slechtste geval
tegen elkaar te vechten. Mensen worden prikkelbaar en kinderen
beginnen vreselijk op de zenuwen te werken.
Sommigen voorspellen een
babyboom, anderen voorspellen monsteraanvragen tot echtscheiding. De
waarheid zal wel ergens tussenin liggen.
De alleenstaande heeft zoals de
gedetineerde een beetje een voordeel met de situatie. Beiden zijn
ervaringsdeskundige tegen wil en dank om opsluiting te verwerken.
Zowel alleenstaanden als gedetineerden zijn experts in het liggen
dagdromen. Ze roepen herinneringen op van de periode in hun leven dat
het nog de moeite was om te leven.
Niettegenstaande een oorlog tegen
een gekende vijand en een oorlog tegen een onzichtbare vijand
werelden van verschil zijn zorgen beide oorlogen voor veranderingen
in de manier van denken van mensen. Bijna iedereen gaat automatisch
over in een overlevingsmodus. Het merendeel volgt stipt de opgelegde
richtlijnen. Anderen denken dat ze verzetsstrijders zijn en leggen de
maatregelen naast zich neer. In een oorlog tegen een gekende vijand
zou je die mensen kunnen onderbrengen in wat ze noemden de weerstand.
Maar in een oorlog tegen een
onzichtbare vijand kan je met weerstanders niets doen. De enige
weerstand die je kan bieden is ervoor zorgen dat je onvatbaar blijft
voor de vijand. Een dubbel gevecht want zich afschermen tegen de
vijand wil ook zeggen dat je verplicht bent je af te schermen tegen
iedereen.
De mens is in principe een
sociaal dier en heeft nood aan gelijkgestelden. Uitzonderingen zijn
de narcisten die in hun eigen wereldje leven en zelfs die mensen
hebben nood aan anderen om hun eigen frustraties op uit te werken.
De autist die ook in een eigen wereld leeft gebruikt nog anderen om
zijn wereldje leefbaar te houden.
We staan gelukkig verder dan ten
tijde van de pest. We hebben nu telefoon, allerhande technische
snufjes om toch van op afstand met elkaar in contact te blijven. Het
voorlopig enige middel dat we moeten gebruiken tot we weer die warmte
en dat lichamelijke contact kunnen hebben.
We zijn nu allemaal plots drug-,
drank- gokverslaafden die met dezelfde afkickverschijnselen moeten
kampen. We moeten nu zoals de roker van de ene dag op de andere ons
sigaretje verbannen en er is zelfs geen pleister of kauwgum om ons te
helpen.
We moeten het doen met onze
wilskracht.
Na corona zullen we vaststellen
dat de ouderen opnieuw ons leren wat wilskracht is. Geen enkel oudje
negeerde de maatregelen door toch samen te komen, geen afstand te
houden. Ze werden besmet zonder dat ze er eigen schuld aan hadden.
Toch werd het niet voor al die ouderen fataal. Zoals ze de tweede WO
overwonnen zo zullen ze ook de onzichtbare verslaan. De helden in
witte schorten zullen later getuigen hoe moedig die oudjes waren.
In ons kot hebben we tijd zat en
toch merken we dat bepaalde mensen nog steeds tijd tekort hebben en
uren zitten te onderhandelen over de zware verliezen die corona tot
gevolg heeft. De voetbaltop is zoals zo vaak alles uit de kan aan het
halen om hun verliezen zo klein mogelijk te houden. Alsof in de
huidige toestand geld nog steeds van het grootste belang is.
Geld is belangrijk maar je moet
er ook iets zinnigs mee kunnen doen en voorlopig geraak je geld enkel
kwijt in een voedingswinkel
Oma en opa zouden maar graag hun
kleinkindjes een ijsje trakteren maar zelfs dat kan nu niet meer. Het
belang van geld is dus heel relatief!
Na tweeënhalve
week eenzame opsluiting begint men tijd zat te krijgen. Opruimen, kuisen en de
tuin uitzonderlijk verzorgen kan men niet tot in het oneindige blijven doen.
Dan maar de
tijd doden met wat meer radio en Tv. Naast corona een ander gevaar want voor
men het weet heeft men geen tijd zat meer maar is men zot aan het worden.
Dat men het
verloop van de strijd tegen de onzichtbare vijand wil volgen is logisch maar
men komt zot van al dat geleuter rondom het virus.
Alle
zenders proberen aan scoops te geraken door al wie van kort of veraf betrokken
is met de strijdgooien ze in de ether.
Van
politiekers zijn we het reeds gewoon en zelfs kotsbeu dat die mannen en vrouwen
om de haverklap het beeld vullen en elkaar beschimpen.
Nu blijkt
duidelijk dat niet enkel ze ons met dat politiek geleuter om de oren slaan maar
ook die nieuwbakken Bv’s zitten met dat virus om hun idee als het enige juiste
op de buis te brengen. Ook die wetenschappers beginnen mensen zo zot als een
achterdeur te krijgen. Uren geleuter of we nu al dan niet moeten rondlopen met
een maskertje. Politiekers hun gezicht is al jaren een masker zonder dat ze een
lapje voor hun gezicht houden. Maar dat die wetenschappers in het voetspoor
treden van de politiekers hadden we niet verwacht. Uren vervelen ze ons met een
uitleg waar niemand niks aan heeft. Of men nu niet, te laat of verkeerde
bestellingen plaatste kan geen nuchter mens boeien. Dat men miljoenen
maskertjes vernietigde omdat ze over datum zijn zal niemand verwonderen. We kennen
al jaren de verhaaltjes over aankopen van nutteloze milieuboxen, computers die
staan roesten in de kelders van departementen. Mondmaskers vernietigen omdat ze
over datum zijn. Waren die maskertjes dan al zo oud dat ze uit elkaar rafelden
in de verpakking?
Er was
wellicht nog niks mis met die mondmaskers maar administratief zit ons bestel nu
eenmaal zo in elkaar dat ze naar de verbrandingsoven moesten. De waarde van die
maskers heeft geen belang het is enkel de datum op de verpakking die belangrijk
is.
Mensen
worden zot door die berichtgeving maar de administratieve molen van onze
leiders draait al jaren zot!
Nutteloze
uitgaven zijn de gewoonste zaak in ons land. Het bouwen van bruggen waarop geen
wegen aangesloten zijn waren topvoorbeelden van wat we wanbeleid kunnen noemen.
Aankopen en opwaarderen van legermateriaal dat dan onbruikbaar blijkt te zijn
geworden daar kijkt niemand nog van op.
Efficiëntie
en verantwoordelijkheid in barre tijden is soms ver te zoeken.
We
applaudisseren, hangen onze propere lakens aan onze gevels, we toeteren
allemaal op hetzelfde uur, de boten laten hun getoeter horen en we spuiten
zelfs een gordijn van waterdruppels om onze witte helden te bedanken.
Dokters,
verplegersverzorgenden doen het allemaal formidabel maar of het allemaal
formidabel loopt is iets anders. Wie zal na de crisis met de pluimen gaan
lopen? Niet de echte helden maar die bureaucraten die veilig van thuis uit met
hun speelgoedjes hun strijders het slachtveld opstuurden. Vele die nauwelijks
iets van het veldwerk kennen of begrijpen zullen na de crisis hun borst vooruit
de medaille van eer willen opstrijken.
Wat ook zot
overkomt zijn al die zogezegde goed bedoelde mailtjes om je te helpen en
ondersteunen in de barre corona tijden. Elke dag minuten tijdverlies om al die
rommelmails van banken, E5, Vanden Borre, telediensten en ga zo maar door in de
prullenbak te kieperen. Ze menen het allemaal goed en ze willen ons allemaal
helpen om de zware tijd door te komen in ons kot. Maar na twee eerste lijnen
van hun mails lees je niks anders dan pogingen om geld uit je zakken te
schudden en zelfs heel veilig want bankbiljetten en ‘klutters’ moet je niet in
de hand nemen. Ze plunderen je gewoon met je kredietkaart en datje niet eens
uit je kot moet komen…
Dankzij Johnny Voners is dagschotel
een begrip geworden van klein tot groot. Iedereen weet wat je wil zeggen
wanneer je om een dagschotel vraagt. De keeper van FC De kampioenen heeft
niet de eerbetuigingen gehad op zijn laatste trip die hij verdiende. Een man voor en tussen het volk moest
afscheid nemen met een beperkt publiek.
Mensen die op het podium leven
genieten van het applaus, de blikken in de ogen van hun publiek wanneer die
hebben genoten van wat ze brachten. Vele acteurs hebben een verlangen om
op die planken waarover ze zo vaak huppelden door een hartaderbreuk hun laatste adem
uit te blazen. Heel zelden is er een acteur wiens
laatste wens in vervulling gaat.
Na een overlijden is er de periode
van rouw. Voor de ene is die periode al wat korter of langer al naargelang de
sympathie die men voor de overledene had.
Xavier met zijn alom gekende
bestelling van zijn dagschotel was eigenlijk de reclame voor de AA!
Door de corona kunnen alle Xaviers
geen dagschotel meer bestellen in hun favoriete kroeg. Kleine brouwerijen
moeten hun dagschotels stoppen met brouwen of op zijn minst de productie
verminderen. Is het nu Boma zijn sloeberke of Eddy zijn Slurfke, de dagschotels
kunnen nog enkel gedronken worden in hun kot. Onbegrijpelijk dat hamsteraars volle
karren toiletpapier uit de warenhuizen sleuren in plaats van dagschotels…
Door corona zijn het niet enkel meer
vrouwen die verdoken witte wijntjes drinken. Nu is de Xavier met zijn
verslaving ook verplicht van thuis te drinken.
Wie al jaren zijn omgeving kon
bedotten dat hij/zij drank nodig heeft, valt door corona door de mand. Wie
dagelijks zijn bakske bier nodig heeft zit met een enorm probleem. Zowel de
bier als wijndrinker kan het voor zijn ganse straat niet meer verstoppen dat de
dagschotel en noodzaak is. Voor de alcoholist is de drank zijn
medicijn. Zelden krijgen zware drinkers een griepje. Zelden hoor je de drinker
hoestten behalve diegenen die naast hun drankverslaving ook twee pakjes daags
chemische sigaretten roken…
Dagschoteldrinkers zullen niet
sterven aan corona want die verzuipen het covit-19. De harde dagschoteldrinker zal het
onderspit delven door gebrek aan zijn glas met schuim!
Zoals het een brave hond en brave
baas past blijven wij in ons kot. De verste afstand die we afleggen is 22
stappen naar de brievenbus en terug, slechts om de twee dagen want een
brievenbus openen waar de postbode niks komt insteken is nogal onnozel.
Als het iets of wat te doen is dan
ploft mijn baas zich achter de beschutting van de beukenhaag om me eens flink
te borstelen en te kammen. Afhankelijk van Frank zijn wind duurt dat uittrekken
van mijn haren tussen het kwartier en vijfentwintig minuten. Zolang het om
loszittende haren gaat geniet ik maar meestal is het na tien minuten meer een
epilatie dan een schoonheidsbehandeling. Vermoedelijk een vorm van corona
frustratie.
De ene zijn lijden is de andere zijn
genoegen. Dat komt duidelijk tot uiting want terwijl mijn baas volop met mij
bezig is komen vogeltjes op niet toegestane afstand van de huidige wetgeving
mijn zachte haren oppikken om naar hun nestje te brengen. Een mooi idee dat
mijn lokken dienst doen als ei-onderleggertje maar van het moment dat het uit
mijn huid sleuren is van mijn lokken voel ik mij toch wat ongemakkelijk.
Opvallend is dat vogels hoe langer
hoe triestiger te werk gaan want bij mijn weten is hun gedrag niet meer zoals
voorheen. Ik kan me niet herinneren dat een pimpel-, koolmeesje in het verleden
op amper 20cm van mijn snoet haartjes kwam hamsteren voor zijn nestje. Straffer
is nog dat die verdomde lawaaimaker van houtduif het geduld niet kan opbrengen
om te wachten tot mijn baas en ik ons terug opsluiten in ons kot. Mijn haren
blijken voor de vogeltjes de ideale matras. Voor vogelland TV heb ik al een
slogan: “Ik ben Donald met mijn grote muile en sta garant voor je ideale nest.
Ik lever mijn haren in eigen land. Kom eens kijken in mijn toonzaal en je
bekijkt je nest of ze al in jou boom hangt.”
Eens terug binnen gooit mijn baas
zich in zijn zetel en gooi ik me ernaast in de hoop dat de radio ons wat
deuntjes laat horen dat we een beetje kunnen wegdromen.
Na de radio, een koffie voor mijn
baas en voor mij zijn gemors of gebrokkel van zijn koekje is het tijd voor TV.
Na wat herhalingen tot Ben zijn blokkendoos begint en zijn voorspelbare grappen
volgt de tune van het dagelijkse nieuws.
Cijfers over het aantal doden,
opnames en hier en daar een flard opwekkende berichtgeving dat we nog niet aan
de top van de curve zitten maar goed op weg zijn. Een resem beelden hoe slecht
het gaat in Spanje, Italië om ons op te beuren dat er daar meer doden vallen
dan in ons land.
Dan ons Sabine wiens borsten de kaart
danig bedekken dat we na haar uitleg onthouden dat we zon, wind, niet te warme
temperaturen en mogelijks een druppeltje nattigheid zullen krijgen. Eigenlijk
een uitleg van de weervrouw die we kort kunnen samenvatten dat het weer alle
kanten uit kan. Net een horoscoop waar je indien je gelovig bent in horoscopen
alle kanten mee uit kan. Er zit altijd wel iets in dat klopt.
Na het weerbericht is het zappen
geblazen om een zender te vinden waar ze het niet over corona hebben.
Iemand die braaf in zijn kot blijft
hoopt op programma’s die hem kunnen afleiden van de aanvallen van de
onzichtbare vijand. Tijdens WOII zaten mensen in spanning naar de verboden
zenders te luisteren hoe de vijand achteruit werd gedrongen. Nu is het zover
gekomen dat de onzichtbare vijand zijn propaganda niet meer via pamfletjes maar
via de media ons om de oren slaat.
Ze mogen stoppen met al die cijfers
want iedereen weet dat het virus elke dag een beetje dichter in eigen buurt
komt.
Mensen hangen aan de lippen van Van
Ranst en compagnie maar ze voelen zich even slecht als wat onze flopregering
ons al maanden probeert mee zoet te houden.
Lang zal het niet meer duren of de
Getuigen staan dagelijks aan onze deur om ons te overtuigen dat het einde van
de wereld aan onze voordeur staat. Een hond zou het nog gaan geloven ook….
De wereld is slachtoffer van een onzichtbare vijand
die als een razende en op onmenselijke manier bevolkingen aan het
doden is.
Van de ene dag op de andere is iedereen een doelwit
in een een videospel of een game op de smartphone
Een eenvoudig spelletje waarbij een onzichtbare
vijand probeert om de ganse wereldbevolking te doden.
Er is echter niemand die het spel op de markt bracht
en er rijk van zal worden. Een formidabel scenario voor een Bond of
een andere filmheld die de onzichtbare moet verslaan. Een
scenario waar niet één maar vele vervolgfilms op hunnen gemaakt
worden.
Mensen zouden het scenario nog geloven ook want
nu reeds kan men complot theorieën lezen.
Die gaan van de opstand van een virus dat zich
ontwikkelde in het brein van vleermuizen tot het door een slechterik
ontwikkelt virus dat men vanuit een vliegtuig overal in de wereld
liet naar beneden dwarrelen.
Een theorie dat het Gele Gevaar de wereld wil
inpalmen
2020 een jaartal waar de de wereldvernietiging op
begon.
Zelfs de ramp in de kerncentrale van Tsjernobyl kan
men in het scenario gebruiken. Dat was een eerdere test om met behulp
van een wolk mensen uit te roeien met kankercellen.
Wanneer we meegaan in een complottheorie dan zijn de
mogelijkheden om er spanning in te krijgen onbeperkt.
Eén slechterik die met behulp van handlangers
probeert alleenheerser te worden over de wereld.
Een type Adolf met enkele Frankenstein uitvinders die
het virus ontwikkelden
De mensheid die met zijn formidabele brein
zichzelf uitroeit.
Dat de mens met al zijn intelligentie het na WOII op
een andere boeg moest gooien bewees men door de manier waarop men het
milieu dag na dag om zeep hielp.
Er mankeert echter iets aan het scenario want de
slechterik kan misschien wel tijdelijk verdwijnen in de ruimte maar
heeft hij gedacht aan een anti-gif tegen zijn dodelijk virus want
ooit moet hij toch uit de ruimte kunnen terugkeren om alleen te
heersen
Wat met zijn onderdanige mede-slechteriken? Gaan die
op een bepaald ogenblik niet in opstand komen?
Een scenario schrijven is niet simpel.
Uiteindelijk moet men een slot aan het einde van het verhaal kunnen
breien en als hond is het moeilijk om met die naalden geen steken te
laten vallen
Gelukkig brei ik het verhaal en naai het niet want
dan zou ik telkens ik in mijn theorie vastloop het breiwerk niet
enkele rijen kunnen uittrekken en opnieuw beginnen
Krijgen sommigen dezelfde virus als onze politiekers?
De nieuwbakken BVs die wetenschappers zijn geworden nu ze al
een kleine twee weken dagelijks het scherm vullen krijgen al dezelfde
allures als die politiekers.
Voorstellen doen naar het leven na corona zonder vel op hun buik.
Ook na de coronacrisis zou het verboden moeten worden dat omas
en opas nog zorgen voor hun zieke kleinkindjes. Onrealistisch en
ondoenbaar want op die manier gaan ze die krater in de begroting
nooit meer kunnen dichten.
Een losse flodder dat ze de wereld insturen want wat is de
realiteit als een kleinkindje ziek is? Geen enkel kinderdagverblijf
wil een ziek kindje opvangen. Mama en papa gaan werken om dat gat in
de begroting te vullen en zijn het al jaren gewoon dat oma het ziek
kindje opvangt. Als dat niet meer kan of mag, wie zal dan dat boeleke
opvangen? Moet dat boeleke dan een inslaapspuitje krijgen omdat het
nergens nog terecht kan? Noch mama noch papa kunnen meer dan één
keer omstandigheidsverlof krijgen voor hun spruitje. Moet je dan je
kindje afstaan voor adoptie bij een onbekende die toevallig niet ziek
is en kinderloos?
Dergelijke voorstellen zijn even absurd als de doorsnee ideetjes
van zotte Trump.
Wie zei ooit dat een schoenmaker bij zijn leest moet blijven?
Wetenschappers moeten doen waarvoor ze de studies volgden. In het
geval van corona op zoek gaan naar een geneesmiddel en raad geven
zolang er geen medicatie is de mensen inlichten hoe ze de vijand op
afstand kunnen houden en misschien uitroeien voor een periode. Raad
geven hoe we ziekten kunnen vermijden mag ook maar voorstellen doen
die families uiteendrijven en omas hun hart breken mogen ze niet.
Willen ze misschien hun collegas psychiaters een extraatje
bezorgen door wegkwijnende omas op de ligzetel van die
zieleknijpers te krijgen?
Ook in coronacrisis blijft misdaad lonen. Het luchtverkeer ligt
nagenoeg stil en met de weinige vluchten proberen ze toch nog coke en
andere rommel in ons land te krijgen. Ook de havens van Antwerpen en
Zeebrugge zullen containers vol met dat vergif op hun laadkades zien
verschijnen.
De Wever zijn war on drugs zal een tandje of twee moeten
bijzetten. Nu de manschappen door gebrek aan voetbal hun verlof
zouden kunnen nemen moeten ze meer controleren in havens en de cafés
die het openingsverbod aan hun laars lappen beboeten.
Ongehoorzame cafébazen zullen naast de boete ook hun 4000
mogen teruggeven vrees ik.
Medelijden heb ik niet want ik geraak ook niet in de speelweide
voor honden
Een kleine maar niet onterechte tip zou toch ook kunnen zijn dat
die politiekers de verplaatsing naar de TV studios niet meer mogen
maken. Dat zijn toch ook niet noodzakelijke verplaatsingen
Nog steeds niet aan het hoogtepunt van de strijd
tegen de onzichtbare vijand. Theorieën tegen de vleet en gelukkig
wat meer wetenschappers dan politiekers die het komen verduidelijken.
Een ding is voor mij zeer duidelijk. Gezien ik geen
brevet van gediplomeerde hond ben voor blinden zit ik zoals Maggie
het zei volledig vast in mijn kot. Gelukkig nog een achtertuintje
waar ik mijn energie kwijt kan met het springen over het vijvertje.
Wippen en springen in de letterlijke betekenis zou ongezond zijn voor
mijn merk maar al ben ik dan maar een Golden Retriever, ik wip
en spring wanneer ik wil.
Normaal ga ik mee wandelen met mijn baas maar dat ex
gewezen burgemeesterke van Aalter met zijn Russische Kremlin manieren
was duidelijk. Anderhalve meter afstand of minstens 250 boete!
Voor een blinde met al zijn grote sociale toelagen is de kans groot
dat hij niet vaak een toerke zal moeten wandelen. Hij wandelt steeds
met zijn hand op de schouder van zijn begeleidster en zijn armen zijn
geen anderhalve meter. Anders had hij meer ellebogen gehad en had
zijn carrière er anders uitgezien.
Soms mocht ik ook eens meelopen achter de duofiets;
wat zuiver wettelijk verboden is. In Nederland mag dat met het nodige
hulpstuk wel maar wij zitten met een overschot aan Ministers en
gezien die allemaal eens in de Moniteur Belge hun naam willen zien
prijken, kan en mag er in ons land weinig. Het is nu ook zo dat mijn
baas zoals de renners zijn veloke aan de haak moet hangen. Tussen de
twee fietsers is er slechts een goede 20cm en dat is ver van
anderhalve meter. Dus al is er dan een meelevende ziel om eens een
fietstochtje te doen, ook Koen Geens zal zonder pardon minstens 250
eisen en voor dat geld kon je vroeger op de kermis serieus wat
toerkes op de paardenmolen zitten.
Toch is het corona ook een beetje een verademing
wanneer je de uitleg van die Aalterse kwakkel naast die van Maggie
hoort? In Aalter mag je 1km rond je huis fietsen en anders kassa
kassa voor de gemeentekas. In Merchtem mag je zover fietsen als je
batterij je kan dragen Zitten die twee als partners in dezelfde
foefelregering of zitten die al op het niveau van echtscheiding?
Morgen valt de beslissing hoe ver we mogen fietsen.
Mijn stem gaat naar die met het meeste gezond verstand en ik vrees
dat die sjarel die op onze kosten ging feesten als ouderdomsstudent
in Amerika het onderspit zal delven. Voor wie een kort geheugen
heeft, lees er de escapades in New York op na van diat mislukt
dictatorke.
Mijn baas las me het artikel
voor van de NMBS dat begeleiding van blinden zolang
de onzichtbare niet werd verslagen de ondersteuning dicht is. Dus
wanneer je op controle naar een dokter moet in een andere stad dan
moet je als blinde je best op straat laten vallen, vragen dat men de
ziekenwagen belt en je laten afzetten in het ziekenhuis waar je op
controle moet. De kans op slagen is echter heel klein dat je op je
bestemming geraakt.
Klagen gaan we niet doen. We mogen nog gelukkig zijn
want in Spanje zit er verduveld nog veel bloed van wijlen Hertog
Alva. Zieken of doden die men vervoert met de ziekenwagen worden
onder vuur genomen door woeste Spanjaarden die denken dat het gooien
met stenen en allerhande projectielen een sport is. Corona heeft
naast zijn dodelijke invloeden ook nog invloed op de hersenen. Het
zouden normaal gekken of oververhitte syndicalisten zijn die op
dergelijke manier afscheid nemen van hun doden. Corona deelt zoals
tijdens WOII geen folderkes uit maar zorgt toch voor de nodige
tweedracht tussen mensen.
In dat opzicht past de Belgische Kremliner perfect in
het kader .
Twee uren
hulp van de thuiszorg. De naam veranderde naar Immens en hun nieuwe naam hebben
die mensen niet gestolen. Ze zijn een immense hulp voor wie in nood zit. Het
witte laken hangt niet bij wie ze gaan helpen maar links en rechts in de straat
van de hulpbehoevende. Die verzorgenden werken tegen de klok. Meer klanten en
noodbehoevenden en minder tijd per klant. Ze koken dat de stoom uit hun oren
komt maar ze geven evenveel warmte als de zon.
Die mensen
uit de verpleging en verzorging hebben nog een eergevoel voor hun werk. Totaal anders
dan die thuisblijvers die denken dat ze meer verdienen met op hun luie krent te
zitten dan te gaan werken. Voor diegenen die jaarlijks hun ziektedagen nemen of
die bij de minste kuch een ziekenbriefje indienen zijn het thans glorietijden.
Geen
dokter ziet nog iemand die komt klagen en zagen over een burn out. Ook die
komedianten met rug- en koppijnklachten zien de huisartsen niet meer. Voor die
luiaarts een droom dat ze met een telefoontje, een kleine kuch, een zwak stemmetje
zeggen dat ze koorts hebben en de kous is af. Ze moeten geen Italiaanse komedie
meer gaan spelen bij de dokter om in de eerste zon te gaan liggen.
Wat die
mensen niet weten is dat ze na de crisis in hun haar gaan krabben want de
toekenning van hun technische werkloosheid zal na de crisis wel worden
onderzocht door de R.V.A. Mensen die onvoldoende gewerkte dagen presteerden in
verhouding tot hun ouderdom zullen het genoten bedrag mogen terugbetalen… Die
opschorting van de betaling van de nutsvoorziening is een opschorting en dus
nadien ook te betalen. Evenzo de opschorting van de lening.
Het is
niet enkel de regering met nu reeds een miljoen tijdelijke werklozen die met
een gat zal zitten. De zwakkere uit onze maatschappij zullen nog zwakker worden
want al zijn de winkels gesloten, met de verveling van het thuiszitten
bestellen die zwakkeren van alles en nog wat dat ze niet echt nodig hebben via
het internet.
De lepe
Nederlander wrijft zich in de handen. De hangaars van Bol.com draaien volle
bak. Vermoedelijk werken ze dag en nacht en kloppen die mannen overuren en
corona legt hen geen paas- of windeieren maar harde euro’s.
Gelukkig
konden we op Vier meeleven met het gepruts van Justitie door gebrek aan centen.
Jongeren die ons systeem van straffen belachelijk maken. Misdrijven plegen en
een toekomst tot crimineel uitbouwen voor de rest van hun leven.
Misschien
komt het programma net op tijd en zal de ooit toekomstige regering eens enkele
miljarden aan ontwikkelingshulp minder in zee storten dan tot nu toe het geval
is. Misschien gaan mensen wakker worden door de huidige maatregelen dat ze gaan
beseffen dat we onze mentaliteit moeten aanpassen tot net na WOII. Terug
respect voor zichzelf en voor anderen. Misschien zal het gebakkelei tussen
Walen en Vlamingen stoppen want voor velen zal corona een wonde slaan die men
zich lang zal herinneren.
Toestanden
zoals in Nederland dat we onze ouders of grootouders een tijdje ter koeling op
een ijspiste moeten leggen maken we gelukkig nog niet mee. Maar wie door het
venster zijn mémé ziet creperen en lijdzaam moet toezien, zal dat beeld niet
onmiddellijk kwijt raken.
Geen kat
die het nog heeft over al die lijken in de Middellandse zee die dienden als
visvoer. Geen mens dat het nog heeft over die vluchtelingenkampen in Griekenland
of andere landen waar ze op een hoopje leven. Nu zijn we uitsluitend bezig met
ons eigen probleem. We hoorden de Vlaams Belangers nog niet want hun slogan van
Eigen Volk eerst is nu werkelijkheid. Het gaat nu niet meer over de grenzen
dichtgooien voor die bruine inwijkelingen. Het is nu letterlijk grenzen dicht
voor de buren uit Frankrijk, Nederland en eigenlijk nagenoeg voor wie twee
straten verder woont.
Ik lig
hier nu in de tuin te genieten van de zon en maak me de bedenking hoe een man
uit onze buurt het voor elkaar krijgt om zijn maîtresse te ontmoeten, hoe hij
nu ‘kotje-kotje’ kan doen wanneer al die hotellekes potdicht zijn… een hond zou
nog medeleven krijgen dat die man nu nog enkel de liefde kan bedrijven met zijn
eigen vrouw…
Corona
voor ons dieren, behalve dan misschien de vleermuizen, geen probleem zou je
denken maar mijn wandelingen en eens snuffelen aan de derrière van het teefje
van de achterbuurman moet ik ook al zeven dagen missen en geen stomme kat die
vraagt hoe ik me voel…
Vandaag de start van
de tweede week van isolement. Iedereen, zelfs de braafste mens, moet
leven zoals de zwaar veroordeelde crimineel en dit niettegenstaande
hij geen moordenaar, pedofiel of verkrachter is. Gevangenen hebben de
grootste kans om geen slachtoffer te worden van de onzichtbare
vijand. Bewakers moeten altijd afstand bewaren en dus is de kans
uiterst klein dat ze besmet worden. Gevangenen zullen bijgevolg als
eersten de corona overwinnen en dat dankzij hun misdaden. Het leven
is niet eerlijk.
Mijn wit matje hangt
nog steeds niet buiten en ik zal het ook niet buiten hangen want ik
heb maar één matje! Mijn baas is meer de voorstander van een
vriendelijk woord aan die eerste lijnstrijders. Zelf laat ik mijn
staart nog iets feller kwispelen Voor wie gebruik maakt van
verpleging, verzorging zou ik de raad geven om zoals mijn baas reeds
paaseitjes in huis te halen. Een beter merk van koffie en die mensen
hun eigen koffie te laten zetten met de Senseo terwijl ze verzorgen
om dan in de weinige tijd die ze hebben, een koffietje met paaseitje
aan te bieden.
Verder zouden alle
mensen die hulp krijgen van die helden na de corona aan de deur van
Maggie haar kot moeten gaan kloppen en eisen dat die mensen op de
lijst van zware beroepen komen te staan. Daar hebben ze recht op want
ze zijn soldaten geworden die zonder strepen en sterren een vlakke
loopbaan hebben. Een opwaardering van de job zou moeten en dat zou
pas dankbaarheid zijn. Dat Maggie en konsoorten daar maar eens aan
denken. Na corona zal het echter gaan over die enorme krater in de
begroting en met de schenking op een korte hulde van een bloemetje
zal de kous af zijn voor die helden.
Wie zich nu reeds in
de handen (gelukkig zijn eigen handen) wrijft zijn de notarissen,
advocaten die wachten op de toestroom van koppels die elkaar na de
verplichte weken samenwonen echt leerden kennen. Apothekers
verdienden reeds een euro meer aan corona en zullen na het virus
dozen kalmeringspillen verkopen aan de ouders van onhandelbare
kindjes. Dat die kindjes staan te wippen en te springen omdat ze hun
energie weken niet kwijt konden zullen ook beter weten hoe mama en
papa het samenzijn verteerden
Een voordeel dat die
eenzame alleenstaande al jaren onder de knie heeft. Die mensen
gebruiken al lang geen kalender meer want alle dagen zijn gelijk.
Aftellen doen ze al lang niet meer want het enige waarvoor ze nog
kunnen aftellen is naar de dood!
Wat mij opvalt is
dat er in Merchtem geen sprake is van hamsteren. Maggie heeft nog
steeds het volle scherm nodig, die is nog geen gram kwijt!!
Met grote voorzichtigheid sprak
men vandaag de hoop uit dat eind volgende week de zware huidige
omstandigheden misschien een beetje zouden kunnen verminderen. Mijn
klein hondenbrein denkt dat het wat valse hoop is dat men de ether
inblaast om de mensen een riem onder de broek te steken. Het zijn
alvast voorbarige uitlatingen want we hebben nog maar één week
huisarrest achter de rug.
Toch de meeste mensen want het
zou weeral in de stad van Jeroen Crabbé niet zijn dat ze een café
in het volle centrum van Tienen moesten sluiten omdat de cafébaas
met vier man zat te pintelieren. Dat die van Tienen graag op café
gaan horen we dagelijks van Jeroen. Zou hij één café in Vlaanderen
van de binnenkant niet kennen? Jeroen een toffe katholieke knul die
heel braaf de lessen in het college volgde maar na schooltijd een
vaste tooghanger werd.
Dat wie dagelijks de nood heeft
om zijn aantal pinten te drinken zoekt uiteraard de mogelijkheid om
aan zijn verslaving te kunnen voldoen.
De vier kunnen een boete oplopen
tot 4000 en zelfs twee maanden gevangenis maar zover zal het wel
niet komen.
Onze 90-plussers zien het
wellicht een beetje anders. Die mensen maakten WOII mee en maken
vergelijkingen.
Wanneer we meegaan in die mensen
hun vergelijking dan zijn die vier mensen die meeheulen met de
onzichtbare vijand. Als we nog verder vergelijken en er vallen in de
regio slachtoffers van corona dan zou men na de oorlog met de
onzichtbare vijand hen kunnen dagvaardden en voor de correctionele
rechtbank brengen. De aanklacht zou kunnen worden dat hun gedrag de
onvrijwillige dood tot gevolg had van wie het loodje liet ingevolge
corona. Erger nog want de openbare aanklager zou er zelfs vrijwillige
doodslag met voorbedachten rade van kunnen maken want ze wisten
vooraf dat ze de onzichtbare konden verspreidden. We kunnen ons
voorstellen hoe een vermassen zijn klant zou verdedigen. Hij zou de
vrijspraak vragen want zijn cliënt werd door omstandigheden
meegelokt en was op het ogenblik van de feiten
ontoerekeningsvatbaar!De andere advocaten zouden pleitten dat hun
cliënten het slachtoffer zijn van een moeilijke jeugd, een vader of
moeder die aan de drank waren en van die klaagliedjes die we
regelmatig horen
Er is nog geen sprake dat honden
last hebben van corona maar dat in mijn kot moeten blijven heeft toch
al gevolgen mijn fantasie slaat al een beetje op hol!
Met de
mededeling dat Johny Voners zijn strijd had verloren overviel het gevoel van
tristesse samen met een mooi gevoel.
Onmiddellijk
zat ik met mijn gedachten van vijftig jaar geleden in het restaurant Au fin bec
in Heist aan zee.
Samen met
een medestudent uit Ronse zat ik op mijn 18de elke middag om 14u30
in voornoemd restaurant te eten.
Na de shift
toeristen kwamen we gedurende twee maanden elke middag aan vriendenprijs eten.
Twee jonge studenten die een jobke hadden in een dancing op de Zeedijk. Onder
de brasserie Old Brussels stond ik in de dancing als barman en mijn maatje voor
twee maanden werkte er als portier. Van 20u tot ’s morgens als het dag werd
stonden we garant voor een nachtje bedienen van uitgelaten jongeren die hun
ziel uit hun lijf stonden te dansen.
Na de
nachttaak slapen om rond 14u30 te gaan eten in het restaurant.
Twee
snotneuzen geflankeerd naast Johny, zijn toenmalige vrouw Jeannine Bisschops,
Jef Casiers, Miek & Roel… Verder geen klanten meer en elke middag genoten
wij van een unieke life show.
Het groepje
theatermensen trad elke avond op in het kursaal in Heist aan zee. Elke middag
gaf Johny het startshot om de dag met humor te starten. Het groepje waren
levensgenieters. Elk op zijn manier. Casiers had het minst behoefte aan
culinair eten en het pintje was zijn eigenlijke dagschotel. Miek & Roel
waren de twee stille en Johny & Jeannine waren twee handen op één buik.
Eigenaardig
dat die beelden en momenten zo haarfijn zijn bijgebleven want omdat we als
student 7 dagen op 7 werkten hebben we nooit naar een show van hen gaan kijken.
Casiers was
een moppentapper die nooit zijn soep uitkreeg voor ze koud was. Johny en
Jeannine hadden hetzelfde gevoel voor humor en vulden elkaar perfect aan. Toen
ik jaren later in de boekskes las dat ze uit elkaar gingen vond ik dit een
verarming voor humoristische koppels omdat ze zo uitzonderlijk bij elkaar
pastten.
Jaren later
kwam ik het koppel regelmatig nog eens tegen onder de kerktoren van de O.L.
Vrouwtoren in de Katelijnestraat in Mechelen. De toenmalige taverne met
kiekenkot, eerst met een bowling in de kelder en later een kleine donkere
dancing.
Johnny en
Jeannine puzzelden graag aan een kip na hun voorstelling en genoten nadien in
de taverne van enkele slaapmutsjes. Mechelen was een met zijn MMT een stad waar
onder andere de Collega’s werden geboren. Het was nog in de tijd dat een
Vermeire zijn gekke bekken verkocht als schoenverkoper op de ijzeren Leen.
Johnny en
zijn toenmalige Jeannine waren volksfiguren. Mechelen had iets met de wereld
van artiesten. Die artiesten waren geen cultfiguren maar bewogen zich tussen
Jan Modaal. Zo herinner ik me ook een Europese basketwedstrijd België –
Griekenland waar ik naast An het latere Bieke zat te wippen op de wankele
tribune telkens de Belgen scoorden. Bieke was met een vriendin en na de match
waar ik met 10 andere West-Vlamingen van genoot probeerde ik toen bleek dat An
op de parking haar klein autootje naast de mijne stond om samen iets te gaan
drinken op de Battelse steenweg. Ze zag het niet zitten en dus gingen we met
ons groepje er eentje alleen drinken.
Uit het
interview van An en met de open brief van Loes is het duidelijk dat FC De
kampioenen een hechte band hebben met elkaar. Zoals op ieder werk is de band
met de ene al wat sterker dan met de andere maar de ganse groep treurt oprecht
bij het verlies van hun vriend Johnny.
Voners was
een actieve man. Vlug bij de pinken en een knuffelbeer. Een man waar niemand
kwaad bij kon worden.
Hij wilde
tussen de 90 en zelfs 100 worden maar ziekte besliste er anders over. Hij was
een man die op zijn 95ste had moeten sterven op het podium of
terwijl hij een liedje van Charles aan het zingen was. Mensen zullen Voners
herinneren als Xavier uit de kampioenen maar ten onrechte. Hij was veel meer dan
een legersergant, slechte keeper en dagschoteldrinker. Johnny was een podiumman
die genoot van het applaus en die leefde voor zijn publiek.
Het is
wreed en onrechtvaardig dat hij net in volle oorlog tegen corona ten grave zal
gedragen worden.
Een man die
hield van publiek zal zijn laatste trip afleggen in beperkte kring van vrouw
tot kleinkinderen. Normaal zouden een massa mensen de plechtigheid life
bijwonen en nu zal hij het toonbeeld worden van wat corona de mens aandoet.
Gisteren
begon de lente. Een lente mooi op de afspraak want volop zon. De wind is echter
spelbreker want hij voelt winters aan. Die lente staat ook een beetje op zijn
kop. Bloemen staan al niet meer in bot maar bloeien volop. Fruitbomen staan
volop in bloesem en ook de vogels zijn hun kluts een beetje kwijt. Houtduiven
zitten reeds op hun vers gelegde eitjes. In de nog kale beukenhagen kan je nu
de bouwwerken stilliggen bij gebrek aan allochtonen, het bouwwerk van de pimpel
en andere meesjes volgen.
Niet enkel
de vogels hun klok slaat een beetje tilt maar ook de boeren zijn de enigen die
buiten hun favoriete sport beoefenen. De ene tractor na de andere met verse
goed stinkende mest hobbelt over de landelijke wegen.
De
sportpresentators moedigen mensen aan om in hun tuin te bewegen en wat te
sporten. In principe mag je dit zonder mondmaskertje doen maar je hebt een
mond- en neusmasker nodig om niet te beginnen niezen door de stank van die mestkarren.
Kinderen komen na vijf minuten terug binnen want spelen in die stank zien ze
niet zitten en ze komen opnieuw in de weg zitten van de mama’s.
Die mama’s
die in hun kot moeten blijven van Maggie zijn al enkele dagen in actie geschoten.
Huisarrest is voor veel vrouwen het moment om aan de grote schoonmaak te
beginnen. Grondiger dan vorige jaren want ze hebben een werkkracht erbij. De
man heeft ook huisarrest. Hij kan zoals andere jaren niet vluchten naar het
amateurvoetbal, hij mag zelfs met zijn vrienden de wielerterrorist niet
uithangen en zijn stamkroeg is voor onbepaalde tijd verboden terrein. Hij
probeert wel om op zijn eentje een toerke te fietsen maar hij heeft nergens een
stopplaats en plassen tegen een boom is heel riskant want de blauwe vriend is
alom tegenwoordig en nu die blauwe geen parkeerboetes kunnen uitschrijven en ze
van de regering moeten helpen om het gat in de begroting te dichten, schrijven
ze graag briefjes voor wildplassen…
Dan
vrouwlief maar helpen met de grote kuis en na een half uurtje is het een helse
storm want zijn vrouw wil de helft van manlief zijn verzameling voor eens en
altijd de deur uit. Om te beginnen mag hij zijn auto in de oprit parkeren want
de garage bouwt het vrouwtje om tot tijdelijk containerpark. Zodra de eerste
kamer is uitgemest krijgt de man de opdracht om die te schilderen… Het excuus
dat de verfwinkels gesloten zijn gaat niet door. Naast de online bestelling
blijkt dat de verfwinkel de telefonische bestellingen binnen de 24u aan huis
komt deponeren…
Nog nooit
was de man zo ongelukkig met de lente. Nu hij om technische reden niet kan gaan
werken maakt zijn vrouw misbruik van de overmacht. Hij moet wel luisteren want
anders is de kans groot dat hij zijn C4 van zijn vrouw krijgt. Na een
ontgoochelende lente zou de man wel eens een moeilijke zomer kunnen tegemoet
gaan indien de vrouw in een Franse colère schiet en hem het gat van de
timmerman laat zien…
Na één week
eenzame opsluiting anderhalf uurtje in open lucht!
Buiten de Zorro’s
met gemaskerde snoetjes van het witgele en de hulp van de Immense meiskes met
gouden hart voor wie eenzaam is, een brave buurvrouw die mijn fysiek wilde
bevorderen.
Na vijf
maal daags rond de tafel in de living stappen stond het stappentellerke na een
week maar op honderd trage stapjes!
Met de
nodige moed, volle batterij en opgeblazen banden de duofiets op om frisse lucht
in de longen te krijgen.
Amper twee
straten ver reeds twee keer de opmerking van kindjes die met de mama wandelden
dat we te dicht bij elkaar op de fiets zaten… Het is duidelijk dat men het in
de kinderen pompt dat afstand houden zeer belangrijk is. Nog twee straten
verder hadden er nog wat bemoeials opmerkingen geroepen dat we te weinig plaats
op het fietspad overlieten om ons voorbij te rijden. Het inpompen van wat meer
begrip is duidelijk veel minder. Het zenuwachtig en hard gebel van vrouwen die
duidelijk last hebben van gebrek aan aandacht viel ook op. Onze snelheid van
16km/u was duidelijk te laag voor die dames met hun batterij onder hun poepke.
Op de duur zou men nog denken dat hun zadel een vibrator is.
Het ophalen
van een frisse neus was ingevolge onduidelijkheid van de geleverde informatie
van Decrem een risico. De vriendelijke metgezel op de duofiets woont niet onder
hetzelfde dak, er is inderdaad maar een dertig cm tussen de twee rijders op een
duofiets maar wie een blinde helpt kan moeilijk de wettelijke afstand houden of
de blinde loopt overal tegen…
Iedereen
moet zich aanpassen aan de onzichtbare vijand en alle initiatieven zijn een
verrijking voor de mens. Bedrijven zoals Proximus, Telenet namen een formidabel
initiatief om hun klanten gratis een zender of twee extra te voorzien voor de
tijd tussen de vier muren te doden. Beetje moeilijk voor een alleenstaande
blinde want het is prutsen en niet lukken om die twee zenders in te toetsen maar
we gaan nu niet beginnen vitten over futiliteiten. De bedoeling van de
operators is goed en we moeten dit waarderen.
Eindelijk
krijgt de leerkracht snit & naad een opwaardering en lang zal het niet
duren voor half Vlaanderen met mondmaskertjes rondloopt met een leuk motiefje…
Andere
leerkrachten willen bewijzen hoe actief ze zijn en sturen massa’s taken naar
hun leerlingen die wel handig zijn om spelletjes te spelen maar voor het
overige even onhandig zijn op hun speelgoedje als de opa van 75. Ouders die verplicht
van thuis uit moeten werken krijgen er dankzij die ijverige werkkrachten nog
werk bij om hun kinderen te helpen met die taken.
Wat die
leerkracht L.O. intussen doet is buiten zijn training wassen wellicht weinig.
Bijna terug
thuis liet een wit gele ons door hevig claxonneren ons danig verschieten dat
indien mijn begeleidster jonger was geweest en in verwachting we wellicht een
pasgeborene in ons fietsmandje konden leggen…
Vandaag vijfde
dag dat ik met mijn baas, de woorden van Maggie volgend, in mijn kot bleef.
Sedert
vrijdag was wat buitenlucht in de achtertuin van mijn baas de enige ontspanning.
Niet voor mijn baas want die moest zich zoals elke dag onledig bezighouden met
luisteren naar radio en Tv.
Sociaal
blijft er gelukkig de inzet van de thuishulp en de verpleging. Voor de corona
aanval was er de sport, het terrasje en de babbel bij een koffie in de taverne.
Er was de korte babbel met de kassierster maar nu blijft er enkel 10 minuten witgele
en twee uurtjes huishoudhulp over. Mensen die voor zover ik weet niet onder
gevaarlijke beroepen vallen en die op de eerste lijn staan om ‘gepakt’ te
worden door de onzichtbare vijand. Hulpverleners die geen eurocent gevarenpremie
genieten maar als eerste de kans hebben om te sneuvelen door een aanval van de
onzichtbare vijand.
Binnen
enkele weken of maanden, naargelang het zal duren voor de onzichtbare zal
verslagen worden, zal men eens applaudisseren om hen te bedanken en zal de
Minister president hen in villa Linda bedanken…
Het leven
als alleenstaande met beperking is al niet eenvoudig maar niettegenstaande die
mensen al wat gewoon zijn om met eenzaamheid te worstelen is de verplichtte
opsluiting nog enkele graden zwaarder geworden.
Van dag
drie puilde het postvak in uit van afgelastingen en sluitingen van de reeds
minieme mogelijkheden voor de alleenstaande.
Corona zou
een positieve kant kunnen hebben omdat ieder gezin aan den lijve zal
ondervinden dat gebrek aan sociaal contact de voedingsbron is voor eenzaamheid.
Gezinnen leven vaak reeds in hun eigen bekrompen wereldje maar met het
verplicht in je kot blijven zou het besef moeten groeien dat die alleenstaande
buur of buurtbewoner die toestand al jaren doorstaat.
De
vaststelling op dag vijf is reeds duidelijk want hooguit enkele beantwoordde
korte mailtjes van diegenen die denken dat ze vriend of kennis zijn van die
alleenstaande met de woorden: “verzorg je goed en tot later!”
Niet één
telefoontje op dag vijf met de vraag of je nog eten of drinken hebt!
Gemeentebesturen
verkondigden in hun nieuwjaarsboodschap dat verbondenheid het streefdoel zou
worden in 2020!
Wie
intussen daar iets van merkte moet dit koesteren want hij of zij is wellicht
een uitverkorene.
Hoeveel
weken of maanden de verplichtte opsluiting zal aanhouden is niet te
voorspellen.
Nadien zal
die vriend of kennis zijn leventje weer herpakken en genieten van een terrasje,
uitstapje en nood hebben aan vakantie.
Die buur,
overbuur zal in zijn herwonnen vrijheid één ding vergeten. Namelijk dat die
eenzame zijn wereldje nog steeds dezelfde is.
Er zullen
kreten van vreugde geuit worden dat de onzichtbare vijand hen niet klein kreeg
maar ze zullen er niet bij stilstaan dat voor die eenzame met beperking de
vijand nog steeds bestaat…
