Afgelopen
week werd het voor de niet-sportliefhebber een lastige week. Elke avond voetbal
op Tv en je zal maar een partner hebben met een passieve sportverslaving. De
enige conversatie was: (liefje breng eens een pintje mee uit de frigo als je uit
de keuken komt en een pakje chips!’.
Na het
weekje ontgoocheling over de resultaten van onze Belgische ploegen is er
slechts één conclusie. Buiten AA-Gent een catastrofe over gans de lijn. Geen
geklaag over inzet en goede wil maar een nuchtere vaststelling dat we gewoon te
licht zijn tegen die grote ploegen. Het is voor onze ploegen van willen maar
niet kunnen.
Is de reden
van het zwaar verlies een gevolg van slecht jeugdbeleid of gebrek aan talent?
Totaal niet
want we hebben in ons land vele jongeren met talent en niet enkel in het voetbal.
Al heel lang heeft ons klein landje formidabele sporters gehad. In zeer veel
sporten van biljart over wielrennen, basket en nog vele sporten bewezen onze
thans gepensioneerde en overleden sporters dat we een land zijn van talenten.
We mogen fier zijn dat naast het talent die sporters allemaal over een wil en
inzet hebben om die sporters te blijven eren.
We hadden
deze week zelfs het bewijs gelijktijdig met de pandoering die Club Brugge kreeg
Marieke Vervoort die ons verliet een sportster was met een groot talent en
inzet en dat als een vrouw met beperking. Daarenboven blijkt dat we atleten
hebben die wat het voetbal betreft het wel maken in het buitenland. Landen die
met nog meer geld zwaaien dan ons landje pikken onze talenten weg. Een bewijs
dat onze jeugdopleiding zeker niet slecht is. We hebben zelfs landgenoten die
spelers van het jaar worden in het buitenland.
We hebben
zelfs een halve God met Eddy Merckx als wielrenner en de halve wereld wist wie
Raymond Ceulemans was met zijn keu.
Voor ons
voetbalprobleem zou er misschien enige verbetering kunnen zijn…
Al jaren is
er sprake van een competitie met Nederland. Veel blabla maar weinig wol.
Waarom niet
denken aan de normale competitie en play-off tussen de vijf of zes Belgische en
Nederlandse ploegen met de meeste punten. Zo zouden de kampioen van het seizoen
de ploeg worden die respectievelijk de meeste punten haalde in hun land van
oorsprong. Alle ploegen zouden baat hebben om met het seizoeneinde te moeten
spelen tegen de betere ploegen uit het buurland. Een extra dimensie voor de
sport en misschien toch een idee om op termijn voor een nationaal stadion te
kiezen…
In
alle stilte nam Marieke Vervoort afscheid van haar leven. Haar strijd
was gestreden.
De
meeste mensen leerden de vrouw kennen door de serie over de
grens. Haar doorzettingsvermogen leek geen grenzen te hebben. Ze
was vlot ter taal en raakte mensen door de spontane manier waarmee ze
haar leven zo goed en kwaad als ze kon te lijden (sic).
Marieke
was zoals vroeger het hondje of het geitje dat als mascotte de
sportclub beroerde. Marieke werd de levende legende voor Parantee. Ze
zorgde met haar wilskracht en doorzettingsvermogen voor ontelbare
medailles. Ze werd de para- olympische vrouw van het jaar. Ze was het
uithangbord voor de sport van mensen met een beperking.
Dankzij
haar vonden velen mensen met een beperking de weg naar de sport.
Naast
haar sportprestaties had ze een persoonlijkheid dat ontzag
inboezemde. Ze zei wat ze dacht en als het niet klonk dan botste het
maar.
Diegenen
die het programma die huis volgden zullen zich nog haar nachten
herinneren. Naast haar vrolijkheid en opgewekt karakter bleef niemand
onberoerd bij de helse pijnen die ze s nachts had.
Ze
was open en eerlijk maar zocht geen aandacht voor haar idee om
waardig uit het leven te stappen.
Ze
vond gelukkig de steun van Distelmans want vele Mariekes gingen haar
voor door zelfdoding omdat de weg naar het waardig sterven een weg is
met hindernissen en onbegrip.
Marieke
werd veertig, een ouderdom waarop mensen al eens beginnen te denken
aan de oude dag en aan het genieten van al wat ze niet konden door de
werkdruk en het willen verbeteren van hun levensstandaard.
Marieke
wist dat ze op geen mooie oude dag moest rekenen. Haar gezondheid en
gestel waren haar grootste tegenstanders. Ze voelde zich dagelijks
achteruitgaan en besefte dat ze op een ouderdom was gekomen dat ze op
sportief gebied niet meer kon bereiken dan wat ze had bereikt. Enkel
de pijnen bleven doorgaan en in eer en geweten besloot ze de strijd
te stoppen.
Spijtig
dat er geen medaille bestaat die men postuum kan verlenen aan iemand
die voor anderen een toonbeeld was dat men met een wil en doorzetting
kan bereiken.
Waar
Marieke zeker niet achter zou staan is dat onmiddellijk na haar dood
een bedrijf zoals Telenet misbruik van haar maakt door haar
beslissing deze te gebruiken om nog meer winsten te maken. Het is
oneervol en respectloos om mensen te proberen over de lijn te trekken
om zich te abonneren op nieuws heet van de naald
Na
de studies; zowel voor de hogere of lagere student, stapt men in het
leven met een idealisme. Welk soort beroep men ook doet de mens stort
zich op de werkvloer met een ideaal. Voor de ene ligt dat ideaal wel
hoger dan voor de andere maar nagenoeg iedereen wil er iets van
bakken en vooruit komen in het leven.
Het
idealisme in de mens is uiteraard afhankelijk van ieders vermogen en
ligt voor de meest begaafden hoger. Hoe meer idealisme hoe groter het
verlangen naar macht.
Om
meer macht te bekomen loert het boerenbedrog om het hoekje.
Idealisme
moet men aan de man kunnen brengen en daarvoor is mondigheid heel
belangrijk. Je moet het kunnen uitleggen,mensen overtuigen en op
lastige vragen heel ad rem antwoorden.
Door
de media, voornamelijk de sociale media is het boerenbedrog kleiner
geworden. De tijd dat de burgemeester, de dokter, de notaris en de
hoofdonderwijzer het voor het zeggen hadden is voorbij. De man in de
straat kijkt nog enkel op naar de notaris. Alle anderen spreekt hij
aan met Jan, Piet of
Ook
de politieker spreekt men aan met zijn voornaam. Daar is niks mis mee
want het verkleinde de afstand tussen de gewone man en de politieker.
Met
het verdwijnen van de afstand tussen Jan Modaal en bv Jan Janbon is
het idealisme van laatstgenoemde niet verdwenen.
Dat
het idealisme er nog steeds is blijkt uit het plots verrijzen van de
zeven kandidaten voorzitter van ooit de grootste partij. Het zijn er
maar zeven en dit er wellicht nog tientallen zin kregen om ook de
sprong te wagen maar de durf er niet was omdat de
verantwoordelijkheid hen ontbrak.
Gelukkig
ontbreekt de moed want de kiezers zijn hun geloof in de politiek
grotendeels kwijt.
Mensen
slikken die enorme bedragen van het loon van die leiders niet meer.
Het oneerlijke bij de verdeling van de lasten vinden mensen
boerenbedrog.
Het
oneerlijke dat sommige bedrijven woekerwinsten maken op de
tegenslagen van mensen, zoals we in de pillenindustrie merken, is
voor velen schandalig.
Mensen
horen en ondervinden dat één en hetzelfde geneesmiddel in
buurlanden goedkoper is en zien dit verschil in prijs als
boerenbedrog.
Wanneer
dan iemand als Wouter Beke zonder blozen van de Nationale naar de
Vlaamse regering wipt dan zet dit kwaad bloed. Wanneer diezelfde man
dan blijft rond de pot draaien op vragen van journalisten dan
verliest hij niet enkel zijn idealisme maar blijft er enkel het
boerenbedrog over.
Het
woord boerenbedrog ontstond wellicht omdat die kleine boer in
vroegere tijden nogal de gewoonte had om in zijn zak aardappelen iets
minder gewicht te leveren.
Datzelfde
bedrog maken we met iedere verkiezing mee. De belofte voor de
verkiezing van een volle zak maar na onze stem te hebben gekregen
nemen ze enkele kilootjes petatjes uit de zak… De notaris is de
enige die men blijft aanspreken met mijnheer.
Een ontgoocheling voor de
Kortrijkse burgemeester want hij haalde bakzeil met zijn voorstel om
een autoloze zondag per maand.
Volgens Quickie is Kortrijk zeer
democratisch en kunnen de mensen hun stem laten horen over problemen
van algemeen belang.
Een mooi principe was het niet
dat de mensen enkel hun ei digitaal kwijt kunnen. Quickie staat er
niet bij stil dat niet elke Kortrijkzaan handig is of gebruik maakt
van de moderne technieken. De feestvierende burgemeester vergeet
duidelijk dat het mobiliteitsprobleem het zwaarst doorweegt bij de
iets oudere generatie.
Er is ook geen sprake dat zijn
digitale volksraadpleging een succes was want niet eens de helft van
de Kortrijkzanen reageerden op zijn oproep.
Gebruik maken
van volksraadplegingen is een goed idee maar ook voornamelijk mensen
met mobiliteitsproblemen moeten hun ei kwijt kunnen en dat kan niet
met de laptop, smartphone of tabletje.
Het is ook
nogal uit de dikke nek praten dat Kortrijk de eerste stad van het
land zou zijn met een maandelijkse autoloze zondag.
Ter info Brugge duvelt de
inwoners al veel langer met niet één autoloze zondag per maand maar
elk weekend. rij je op zat- en zondag tussen 13u en 18u door de
winkelstraten van Brugge dan heb je een boete aan je been.
Zonder een volksraadpleging
voerde Brugge die maatregel in met voor ouderen de trieste gevolgen
van nog meer eenzaamheid. Kinderen die hun niet mobiele ouders een
namiddagje willen oppikken om een wafeltje of gebakje te gaan eten
aan de kust of in Damme mogen het vergeten. Ze mogen hun bejaarden
niet gaan ophalen. Naast de weekends komen er dan om de haverklap
momenten bij dat ze de digitale borden van het ene moment op het
andere omdraaien en dat je dan ook niet door het centrum mag. De
bereidwillige kleinkindjes die de te zware boodschappen met hun wagen
naar de grootouders brengen moeten dan rechtsomkeer maken.
Een toelating om tot bij je
honderdjarige (of iets minder) oma of opa te geraken krijg je enkel
als je eigenaar bent van een garage in de binnenstad. Al heeft opa
geen auto meer maar wel zijn garage dan nog mag je het vergeten. De
bestuurder moet eigenaar zijn van de garage. Dus Brugge moeit zich in
de erfenis van de bewoner.
Veranderingen
zijn goed maar digitaal of niet, die burgervaders moeten eerst eens
leren bezinnen voor ze beginnen .
Het Nederlandse
Ruimerwold heeft een naam om er een film te draaien en ze hebben er
nu zelfs het ideale scenario voor.
In de
kelderverdieping van een boerderij leefden vijf jongeren jaren
letterlijk ondergronds. Het lijkt pure fictie dat vijf jongeren
zolang ongemerkt konden opgesloten leven. Onbestaande jongeren die
nooit bij de bevolking werden aangegeven. Buren die nooit iets
opmerkten en zich geen vragen stelden over de eigenaardige bewoner
van de boerderij.
De bevestiging en
trieste vaststelling dat vereenzaming niet enkel in ons land met de
dag toeneemt. Het is dus identiek in onze buurlanden.
Het onderzoek
is pas gestart en het zal nog een tijdje duren voor alle vraagtekens
een antwoordje zullen krijgen.
Massa werk voor
psychiaters en onbekend terrein voor de opvang van jongeren die jaren
waren afgesloten van de buitenwereld.
Volledig
wereldvreemd kunnen ze moeilijk zijn want de oudste jongen van 26 zat
blijkbaar sedert het begin van dit jaar op facebook en het internet.
Dat de 26-jarige kon ontsnappen lijkt onlogisch want hij kwam meer
dan één keer in de plaatselijke kroeg. Dat er bij niemand een
belletje afging is een bewijs dat mensen zich niks van wat in hun
omgeving omgaat iets aantrekken.
Met het weinige dat
men reeds kon uitvissen kan men veronderstellen dat die jongeren
leefden zoals men in sekten leeft. Eigenaardig is op het eerste zicht
dat men geld kon vinden, dit niettegenstaande niemand inkomsten had
uit werken of sociale uitkeringen. Ook de 26-jarige moet geld op zak
hebben gehad want gratis pinten drinken is in Nederland niet
mogelijk.
Eigenaardig is ook
dat de 26-jarige niet samen met zijn broers en zussen werd
ondergebracht op dezelfde opvangplaats.
Meer duidelijkheid
zal er komen na onderzoek of er fysiek of geestelijk misbruik werd
gemaakt van de jongeren. Buiten de taal staan die jongeren voor een
inburgering en ontdekken van de verloren jaren. Voor begeleiders en
onderzoekers een onbekende wereld en voor de media een kluif om van
te genieten.
Voor de media
haspelden ze reeds op TV een vragenrondje af waaruit duidelijk bleek
dat sommige journalisten minder intelligent zijn dan men zou kunnen
denken. Geen mens die zich afvraagt hoe men onopvallend die jongeren
van eten kon voorzien om niet te moeten leven zoals in
concentratiekampen. Zijn die jongeren dan vel over been? Leefden ze
zoals alle landbouwers enkel van de eigen opbrengst.
Het zou
verwonderlijk zijn dat ze in Nederland geen Jan hebben die een film
zal draaien over de jongeren
Zal er iemand;
door de gebeurtenissen in de provincie Drente, de vergelijking maken
tussen mens en dier en de conclusie trekken dat niet de hondenschool
of het onderwijs het leven bepaalt.
Mijn conclusie is
alvast dat als hond je in eerste instantie een wil moet hebben om te
leven. Onmiddellijk op zoek gaan naar eten en drinken. Doe je dat
niet dan ga je al dood voor het leven echt begint. Dan leert je
moeder je dat je het nest niet mag bevuilen. Het is de moeder die
haar puppy de beginselen van het leven aanleert en niet de
hondenschool.
Ook bij de mens is
het voornamelijk in de eerste fase dat de kleine mens zijn
levenslessen krijgt van de mama. Dan volgt de periode van leren door
mama en hopelijk de papa. Die zijn levensbepalende zaken die
tegenwoordig nogal vaak doorgeschoven worden naar de kleuterleidster.
Het gezonde en frivole begint bij de ouders en door Ruimerwold zal
wellicht blijken dat die jongeren vanuit de basis de beginselen van
het leven niet leerden
Voor de slachtoffers is komende
donderdag de zoveelste zwarte dag in hun leven. Na de vrijlating van
de ex van Dutroux en zijn kompaan is het nu de tijd dat men de
procedure voor Dutroux zelf opstart.
Achter de gesloten deuren zal men
in de gevangenis samenkomen om te overwegen of Dutroux na 25 jaar
opnieuw met een enkelbandje en onder voorwaarden vrij mag komen.
Zich verstoppen achter de uitleg
dat het onderzoek tot mogelijke vrijlating onder voorwaarden nu
eenmaal eigen is aan ons rechtssysteem is absurd, schandalig en een
verspilling van belastinggeld. De tijd- en geldverspilling van al die
leden van de onderzoekscommissie is mensonterend voor de
slachtoffers.
Het was reeds onbegrijpelijk dat
de ex en de kompaan van Dutroux onder voorwaarden weer mogen genieten
van de vrijheid. Tot heden heeft de kompaan van Dutroux nooit
antwoorden gegeven op zijn aandeel in de ontvoeringen. Dan als
commissie afkomen dat de man nu een mens van goede wil is geworden is
wraakroepend. Zal men nu opnieuw afkomen met één of ander klooster
die de crimineel zal opvangen? Zal er weer een geschifte pastoor
zoals voor Martine zijn pastoorswoning open stellen en haar opvangen?
De twee onder voorwaarden vrij
gelaten criminelen mogen door de voorwaarden in bepaalde delen van
ons land niet meer komen.
Voor Dutroux zou dit betekenen
dat hij in ons ganse land niet meer mag komen want hij reed over ons
ganse land rond om meisjes te ontvoeren.
Er zal nog wel ergens een
klooster staan te verkommeren waar ze misschien al die pedofielen
zoals Roger Vangheluwe kunnen in onderbrengen. Supporters kunnen dan
elke zondag naar de mis gaan en criminelen aan het werk zien als
misdienaars.
Zowel de rechterlijke macht als
de katholieke kerk zijn bezig hun zuilen van instellingen aan het
ondergraven.
Medeleven mag er enkel zijn voor
de meisjes die hun leven lieten en voor de nabestaanden. Voor
criminelen zoals Dutroux kan men geen medeleven hebben, ze mogen
reeds van geluk spreken dat de tijd van de vergeetput is verdwenen
Regelmatig mag ik met mijn maatje
Pumba mee als mijn baasje gaat showdownen. De naam voor de sport is
volgens mij niet zo goed gekozen want men kan zich bij showdown van
alles voorstellen maar het duurde tot ik spelers bezig zag voor ik
wist wat de naam inhield.
Showdown ontstond in Canada en
was bedoeld voor blinden & slechtzienden. Een combinatie van
air-hockey en tafeltennis. Een tafel zo groot als een pingpongtafel
maar met een opstaande rand van 14cm. In het midden een bard
waaronder men een rinkelballetje met een palletje moet slaan en
zodoende proberen om een goal te maken aan de overkant van de tafel.
Ik moet op mijn achterpoten gaan
staan om over de rand het rinkelballetje te volgen en die spelers
slaan danig hard dat het gevaarlijk is om geen blauw oog of bloedneus
op te lopen
Naast de baasjes hebben wij onze
sport. Samen met de bindgeleide hond is het een namiddag van crossen,
pogingen te doen om op het domein in het vijvertje te geraken. Zoals
mijn baas in de showdown wil ik me niet geven tegenover die jonge
geleide hond. Pumba daarentegen ligt de ganse namiddag maar te liggen
en komt pas in actie bij de koffiepauze. Van schoot naar schoot en
maar de bedelaar uithangen om een stukje lekkers te krijgen.
Mijn soortgenoot is er eentje met
een hoerenchance want haar Bazinneke heeft altijd snoepjes op zak.
Buiten een zakdoek en wat kleingeld heeft mijn baas nooit iets
eetbaars in zijn zakken Omdat ik veel TV kijk en liefhebber ben
van Villa politica weet ik dat het normaal is dat er weinig
gelijkheid is in de wereld en dat ik mijn baas wat snoepjes betreft
niet zal veranderen. Het enige voordeel is dat ik al een dagje ouder
ben en met al die snoepjes zou er ook bij mij wel sprake kunnen komen
van bierbuikje en zoals bij de dames dat alles een beetje gaat hangen
en zakken .
Sporten is gezond maar na iedere
training liggen mijn baas in de zetel en ik op de mat en het
resultaat van het sporten is dat we een duetje snurken .
Zelfs de meest positieve mens
moet het stellen met bijna uitsluitend negatieve gebeurtenissen bij
het volgen van de nieuwsberichten.
Het is nagenoeg uitsluitend
positief als het over sportprestaties gaat. Genieten van het mooie
van Nina, Emma en hoe langer hoe vaker over de prestaties van
vrouwen. Het positieve is al veel minder als het over voetbal en
wielerwedstrijden gaat. De zweem van geld, stimulerende middelen en
fraude zijn nooit veraf.
Wie kan nog positief zijn met de
meeste van de geschifte leiders over gans de wereld.
Dagelijks halen individuen zoals
Trump, Jelsin, Johnson, Kim Jung-un en Erdogan media met de al één
zottere daad dan de andere.
Neem thans die Turkse leider die
mensen als drukkingsmiddel gebruikt en zowel Amerika als Europa onder
druk zet om zijn oorlog goed te keuren.
De oorlog is niet eens een ver
van mijn bedgebeurtenis. Toch blijven sommige mensen een vakantie
plannen in het land van de oorlogsvoerder. Naast de vakantiesteun van
landgenoten leveren we dan nog wapens.
Zijn het nu Turken of Marokkanen,
als hond zijn ze niet mijn favoriet want ze moeten ons viervoeters
niet. Chinezen gooien ons letterlijk in de kookpot maar vrezen doe ik
die nog niet want ze komen nog maar afgezakt als toerist en de
blijvers houden het bij hun Chinees maaltje van kip en rijst
Moeten mijn en andere
hondenbaasjes met de poepers zitten?
Eigenlijk wel want de afstand
tussen Turkije en Europa is klein. Zijn dreigingen om zijn achterdeur
open te zetten en de vele vluchtelingen en gewezen terroristen een
shot onder hun kont te geven en naar Europa te verzenden is niet
ondenkbaar.
De vele miljoenen die Europa
reeds betaalde aan Erdogan soupeerde hij wellicht reeds op aan
wapens.
De kans is niet ondenkbaar dat we
met onze eigen wapens zullen bestookt worden. Lang zal het niet duren
voor we in Limburg een mini-oorlog krijgen tussen Turken en Koerden.
De laatste generatie Turken en Koerden weten maar door overlevering
hoe de geschiedenis tussen die bevolkingsgroepen in elkaar zit. Die
jonge generatie zijn noch mossel noch vis. Ze voelen zich half Turks
en half Belg. Maar uit respect zullen ze de Turkse opa zijn verhaal
slikken en op de barricade gaan staan om de principes van de opa te
verdedigen.
Analisten denken dat de oorlog
zich niet zal uitbreiden maar in het topje van mijn kwispelstaart heb
ik een ander gevoel. Waar het om gaat is dat er nu reeds mensen
de dood vinden enkel omdat ze op het verkeerde moment op de verkeerde
plaats zijn geboren
De spanning voor de match tegen
San Marino was niet of de Duivels zouden winnen maar met hoeveel
doelpunten.
De bedoeling was om 10 of meer
goals te maken. Het werd bijna maar niet helemaal. De supporters
moesten het stellen met maar 9 doelpunten niettegenstaande er tussen
de 40 à 45 doelpogingen en/of doelkansen waren. Van die 9 goals
moeten we er twee aftrekken want dat waren owngoals , aangeschoten
ballen maar mogelijks hadden die twee goals er ook wel ingezeten
zonder het afschampen via de tegenspeler.
Zonder afbreuk te doen aan het
resultaat is er toch het wiskundige feit dat 9 op 40 niet zon
overrompeling werd als het had moeten worden. Inzet van de Duivels
was er wel. Iedereen liep en deed zijn plicht en er waren zeker
kansen die beter verdienden dan een paal of scherend schot over de
doellat.
Uiteraard krijg je met een zwakke
tegenstander het onvermijdelijke showelement maar voor de liefhebber
van voetbal zijn die kunstjes mooi. In het voetbal zijn we die
showmomenten minder gewoon maar in het basket is dat schering en
inslag.
Bekrompen Amerika kickt op het
showgedeelte maar wel iets minder als het van een niet-Amerikaan
komt.
Na An zal ook Emma en Kim dit
ondervinden.
In de marge van de Duivels heeft
Iran wel een monsterscore met 14 tegen nul. Ook in die wedstrijd zit
een handje van de Belg want de trainer is Wilmots!
Vandaag algemene rouw in San
Marino want geen Belg staat erbij stil maar de bakker, de beenhouwer
plaatste een bordje aan het raam van zijn zaak: Gesloten wegens
overmacht!. Die sportieve voetbalamateurs liepen zich de benen van
onder hun lijf om de Duivels te weren. Ook die spelers hebben
hopelijk als troost na de wedstrijd een Belgisch streekbiertje
gekregen. Volgens een eerste evaluatie zitten de Duivels goed met de
aankomende generatie. Onpartijdig zoals we zijn wacht ik met mijn
evaluatie als die aankomende jongens het ook zo goed zullen doen
tegen een volwaardige tegenstander.
Zouden onze nieuwbakken Vlaamse
leiders toch weer niet beginnen om in Flanders een voetbaltempel te
bouwen met een 60.000 plaatsen.?
Er is wel geen geld op overschot
maar de leningen staan goedkoop en voor een voetbalstadion is er geen
sprake van woonbonus
Hugo Camps heeft het in zijn
wekelijks stukje proza over de dode op het bankje op de markt van
Kortrijk.
Hugo heeft het talent om via
woorden mensen een visueel beeld te bezorgen over het gebeuren. Zijn
benadering ontroert hoe een 45-jarige strompelt tot het bankje op de
markt om daar het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen. Nog wat
sneeuwvlokjes en je hebt een kerstkaartje
Hugo heeft blijkbaar de bedoeling
om mensen wakker te schudden voor het toenemende schuldig verzuim.
Wakker schudden zal niet lukken want hoe mensen dichter bij elkaar
wonen hoe individualister ze worden. Op het platteland heb je nog
kans om een helpende hand te krijgen maar in steden en gemeenten moet
je hopen dat er iemand met een donker kleurtje voorbij komt om je
recht te helpen na een val.
Met een kleine rondvraag bij
mensen met een beperking zal vlug duidelijk worden dat ze meestal
hulp krijgen van de gekleurde en nieuwe Belg.
Zich verstoppen dat men uit vrees
geen hulp durft bieden is larie want nagenoeg iedereen loopt met een
mobieltje op zak en de hulpdiensten bellen is gratis. Het niet bieden
van hulp kan men ook moeilijk nonchalance noemen. Het komt door de
manier waarop we door het leven gaan. Het ik gevoel en in het
beste geval diegenen die me dierbaar zijn. Van anderen trek ik me
niets aan is een levensstijl geworden.
Mensen met vrije tijd,
voeggepensioneerden zijn niet diegenen die vrijwilligershulp doen
maar wel ouderen van dik 70 en meer! Een generatie die nog zorgt voor
hun ouders, broers en zussen die het moeilijk hebben.
We mogen het niemand kwalijk
nemen dat er een onverschilligheid bestaat omdat we allemaal een
beetje met dat ik gevoel rondlopen.
Buren kennen elkaar amper en
velen redeneren dat helpen problemen met zich kan meebrengen. In
praktijk is dat ook soms het geval. Wie een brieventas die hij vond
aan de politie gaat afgeven kan nadien een klacht van de eigenaar
krijgen dat er enkele honderden euros zijn verdwenen. Beloning
voor eerlijkheid is er meestal niet dus wegblijven van miserie is de
boodschap.
Dat men nu die personen wil
onderhoren die de sukkelaar aan zijn lot overlieten is tijdverlies.
Pas enkele dagen geleden was er het vonnis van een gynaecologe die
twee jaar voorwaardelijk kreeg voor zowel schuldig verzuim als
oplichterij, valsheid in geschriften. Een tegenslag voor de stad
Kortrijk die met Quickie wil doorgaan als de fuifstad bij uitstek. De
politie kwam slechts twee uur na de ongelukkige stervende voorbij. De
camerabeelden zijn enkel een hulpmiddel om na de feiten de juiste
toedracht te evalueren.
Er zijn slechts enkele
diersoorten zoals de olifant die nooit kunnen beticht worden van
schuldig verzuim maar ook de mens beschermt zijn soortgenoot niet
zoals de olifant. De mens heeft meer hersenen maar gebruikt hij ze
wel allemaal in de juiste volgorde?
Het is bij de brede bevolking
algemeen geweten dat wanneer er van de ene dag op de andere een
briefje aan de deur of venster van een dokter hangt dat hij 14 dagen
met verlof is, dit verlof in wezen een manier is om zich als dokter
te beschermen voor zijn klanten omdat hij een schorsing opliep van de
Orde der geneesheren. Die tijdelijke kortstondige schorsing kan een
gevolg zijn van een medische blunder die de dokter beging maar kan
ook een gevolg zijn van ongehoorzaamheid tegenover de Orde.
Wanneer men echter zoals de
gynaecologe men uit zijn ambt wordt ontzet en het beroep niet meer
mag uitoefenen dan kan men moeilijk jaren met vakantie gaan.
Er volgde een gerechtelijk
onderzoek voor een gynaecologe die haar beroep niet meer mocht
uitoefenen ingevolge diverse rechterlijke uitspraken. Na haar
schrapping bleef de vrouw gewoon verder werken tot er uiteindelijk
een dode viel. Men heeft het in de media over een intriest verhaal
maar het intrieste is de dood van de patiënte en voor de
nabestaanden. Voor de 59-jarige gynaecologe is het vonnis geen
intriest verhaal want 2 jaar met uitstel is eigenlijk geen straf.
Zoals vaak is niet zij de schuldige maar een slachtoffer. De
veroordelingen voor verkeersinbreuken die ze opliep zijn niet haar
fout maar zijn het gevolg dat haar man haar liet zitten
2 jaar voor schuldig verzuim
omdat de dokter acht jaar zowel haar patiënten als de ziekenkas
bedroog.
Of de vrouw die ze behandelde
uiteindelijk stierf door of met schuld van de gynaecologe had
blijkbaar te weinig doorslaggevend belang om tot het vonnis te komen
van 2 Jaar voorwaardelijk.
Volgens haar advocaat maakte de
gynaecologe geen zware professionele fouten maar was ze nonchalant.
Haar advocaat is duidelijk een
liefhebber van kaas. Zeker van kaas met gaten en wellicht met
streekbiertje erbij
Kan men spreken van nonchalance
wanneer je twee keer het uitstrijkje in de vuilbak gooit en tegen de
patiënt zegt dat er niks mis was. Kan je van nonchalance spreken
wanneer je acht jaar onwettig het beroep van arts uitoefent?
Gaat de advocaat er zelf niet wat
nonchalant over dat de patiënte wellicht vroegtijdig stierf omdat de
baarmoederhalskanker niet van bij de aanvang werd bestreden?
Je voelt aan de top van je kleine
teen dat de ene dokter weer de hand boven het hoofd van zijn collega
hield (in deze van de ex-collega dokter). Er werd geen verder
onderzoek gedaan of de dood van de vrouw mogelijks had vermeden
kunnen worden. Als excuus zal men aanroepen dat de dochter geen
verzoek indiende om grondiger onderzoek te doen maar ons klein
teentje weet dat die dochter wel in haar oor zal gefluisterd zijn dat
ze tegen dokters niks kan beginnen.
Geen verwijt naar de dochter maar
waarom beviel het Openbaar Ministerie geen verder onderzoek?
Intriest aan het verhaal is dat
men slechts 2 jaar voorwaardelijk krijgt voor schuldig verzuim. Het
vonnis geeft de advocaat wel gelijk dat het een intriest verhaal is
want het vonnis is zeer intriest
Al wie zich door de 300 paginas
worstelde over het regeerakkoord kwam tot de vaststelling dat geen
enkele maatregel kan zonderte besparen.
Zoals we het reeds met iedere
regering ondervonden zal ook nu eerst de besparingen gebeuren en
zoals bij iedere verkiezing zijn er de beloften dat na de besparingen
we de vruchtjes zullen mogen plukken.
In praktijk komen we dan altijd
tot de vaststelling dat die vruchtjes er nooit komen. Op het ogenblik
dat er vruchtjes aan het boompje zouden moeten hangen dan strompelt
de regering en worden opnieuw bladzijden vol met besparingen
geschreven die weer de man in de straat verplichten de broeksriem wat
nauwer aan te spannen.
Alle maar dan ook alle partijen
hebben boter op hun hoofd. De enige juiste vaststelling is dat wie
aan de macht komt als enige doel heeft zijn postje te vrijwaren en
enkele goede vriendjes te plezieren.
Of Jan Espe de eerste is die op
een brutaal overkomende manier zijn ploegje voortstuwt klopt niet.
Wie een beetje terugdenkt in de tijd herinnert zich nog de loodgieter
die regelmatig de uitdrukking gebruikte: geen commentaar en dan
gewoon de journalist liet staan waar hij stond.
We maakten ook omtrent de heisa
van de woonbonus en het gesjoemel in de bouwsector mee dat een
Alexander last heeft van een niet aangeboren hersenletsel. Iemand met
NAH heeft geen controle over zijn kort geheugen. Ook Alexander heeft
dat.
De journalist die terecht
opmerkte dat wie centen heeft al jaren de BTW oplicht met renovaties
van een woning. In plaats van de wettelijke 25% BTW te betalen een
stukje muur of kippenhok tijdelijk laten staan en men moet voor een
volledige nieuwbouw maar 6% betalen
Die fraude is al jaar en dag van
toepassing en dat is Alexander blijkbaar vergeten. Hij kon niet
onmiddellijk een zinnig antwoord uit zijn mouw schudden en dus
veranderde hij van onderwerp!
De ontruiming van het parlement
tijdens de discussie over de cijfertjes was meer dan een meevaller.
Iedereen eens vroeg naar huis en eindelijk konden de parlementairen
eens wat slaap inhalen.
Hopelijk hoorden de partners van
die politiekers tijdig dat manlief wat vroeger dan gewoonte zou
thuiskomen of we lezen weer in de kranten dat bedrogen echtgenoten
een passionele moord pleegden.
De nieuwbakken Minister van
Justitie heeft al een meevaller. Dankzij Schoeters weten we nu hoe we
het kunnen oplossen om met meerdere partners tegelijk in bed te
duiken. Veel praten, geen kindjes produceren en dan is er geen sprake
meer van aanhouden maar van respectvol met de vriend van je partner
de liefde bedrijven.
Respect is een woord dat men
stilaan uit de dikke mag schrappen. Louter aan zichzelf denken
is de boodschap. Leven zoals de politieker. Leven met de naam
Alexander: alles voor mij en niks voor een ander .
Het is en zal nog wel een tijdje duren vooraleer er bewijzen
zullen gevonden worden over de verdwijning van wolvin Naya.
Men moet geen dierenkenner zijn om te geloven dat Naya stierf in
het kinderbed. Het feit dat de partner van Naya op jacht ging om Naya
en haar jongen van voedsel te voorzien bewijst dat de bevalling
wellicht normaal gebeurde en dan mag men aanrekenen dat Naya geen
natuurlijke dood stierf.
Misschien zal het ooit aan het licht komen dat één of andere
Limburger een wolventrofee in zijn living heeft hangen
Sommige jagers zijn zeer ijdel en houden van het tonen van wat ze
afschoten. Ook kan er ooit een stoefer aan de toog met een pint
teveel zichzelf verraden.
Intussen moeten we het stellen met artikeltjes van voor en
tegenstanders van de wolvin. Een welles Nietes spel over wie de
verantwoordelijke is dat Naya naar de eeuwige jachtvelden is.
Het gaat er steeds om dat het de jagers zouden kunnen geweest zijn
maar het zou ook een landbouwer kunnen geweest zijn die zijn
schaapjes wilde beschermen omdat de man de papierwinkel om
vergoedingen te krijgen niet zag zitten. Boeren zullen zich niet
verspreken aan de toog. Boeren zijn wantrouwige mensen en die nemen
alles mee in hun graf.
Het voorstel van de jachtvereniging van jagers om een vervangster
voor Naya te gaan vangen in Duitsland en in Limburg de vrijheid te
geven lijkt op niks meer of minder om wat gebeurde in een stoofpotje
te steken.
Het dossier kunnen klasseren en het geruzie over wie nu al dan
niet verantwoordelijk was afsluiten is de uiteindelijke bedoeling.
Laat de natuur zijn gang gaan. Niks gaan vangen in Duitsland of
ergens anders. Naya vond de weg naar ons land en er zal ooit wel een
wolf haar voorbeeld volgen.
Dieren trekken hun plan en ze komen zelfs van de andere kant van
de wereld zoals die rupsen die ons dan koppijn bezorgen omdat de
helft van onze tuin om zeep gaat. De beestjes helpen mag en moet maar
we moeten er als mens geen beestenboel van maken.
Dat diersoorten uitsterven is spijtig maar het is ook spijtig dat
de mens zichzelf zoals de beesten aan het uitroeien is.
Een begin van de eigen soort behouden zou al een goede zaak zijn
en daar heeft de mensheid zeker al de handen mee vol
In West-Vlaanderen spreekt men niet van Jan Janbon maar van Jan
Espe.
Een totaal andere Minister President dan zijn voorganger. De
overgang van een pater naar een rebel.
Het parlement had iets van het sacrale zoals in een kerk en met
Espe werd datzelfde parlement een rumoerige taverne.
Enkele oude gedienden hebben gevochten als leeuwen om hun jobke te
behouden waardoor hun partijen zich de haren uit hun hoofden trokken.
Enkele nieuwelingen die zich zullen moeten bewijzen en als start een
turf van 300 bladzijden mogen doorworstelen.
Vermoedelijk keurde men dat regeerakkoord goed om die turf niet te
moeten doornemen. Gelukkig dat ze in de 400 dagen dat het duurde om
een regering te maken geen dagelijks blaadje schreven of het boek was
nog dikker geworden.
Naast die 300 bladzijden komen er maandag nog een serieus aantal
bladzijden bij met de cijfertjes. Die liggen volgens Espe al klaar in
zijn lade maar eerst moeten er nog enkele bomen worden gekapt voor de
noodzakelijke kopietjes.
We onthouden reeds dat de woonbonus verdwijnt. Daarmee verdwijnen
ook de dromen van jongeren om nog een huisje te kunnen kopen of
bouwen. Voor wie reeds een eigendom bezit is het nog de moment om een
nieuwe woning erbij te kopen en te verhuren. Er is nood aan
huisjesmelkers!
Ook is het vanaf nu gedaan met profiteren van ons gezonde sociale
stelsel. De nieuwe toekomstige
Belgen moeten vanaf nu een 10-tal jaar wachten vooraleer ze
rechten krijgen op een sociale woning. Wat er met die bewoners moet
gebeuren die nu reeds een dak van een sociaal huisje boven het hoofd
hebben en hier nog geen tien jaar hebben gewacht is minder duidelijk.
Ook het onmiddellijk betalen van kindergeld aan inwijkelingen kan
niet meer. Wie zal dan de schoolfactuur voor die kindjes betalen?
Inwijkelingen moeten tegen betaling cursussen Nederlands volgen en
onze cultuur en gewoonten onder de knie krijgen. Een vluchteling die
zijn laatste euro kwijt speelde aan een mensenhandelaar zal dus eerst
moeten bedelen om aan de centjes voor zijn te betalen cursus te
geraken.
Werklozen, zieken moeten opnieuw aan het werk! In theorie is er
niks mis met die maatregel maar in praktijk zal het meer lijken op
een jacht naar werkonwilligen dan op een hulp aan de zwakken van onze
maatschappij.
Veel fabriekjes van borstels heeft ons land niet maar er is nood
aan een grote borstelfabriek. Een productie van borstels dringt zich
op zodat die leiders eens beginnen met voor hun eigen deur te vegen.
In die 300 blz. is niks te vinden over die leiders die hun kindjes
aan de unief laten studeren en die onderhouden worden door het OCMW.
Die studenten van welstellende ouders die onder het mom van in hun
eigen levensonderhoud te voorzien de aulas vullen. Die rijkeren
die in Gent, Leuven, Antwerpen enz. een huis kopen, inrichten als
studentenkot en de kamers verhuren. De ene is al een grotere
huisjesmelker dan de andere maar wie de langste arm heeft en de
juiste partijkaart hoeft niks te vrezen.
Espe zal voor animatie zorgen maar veel zal er niet veranderen.
Zoals altijd veel blabla, weinig wol en wellicht weer veel gekibbel.
Op naar de volgende regering. Een Federale regering zodat we in
het stramien kunnen blijven van het eeuwige gediscussieer tussen
Vlaams, Waals,Brussels en Federaal
Dat zelfrespect zo stilaan aan het verdwijnen is aanzien we
als meegaan met de moderne tijd.
Het is dan niet te verbazen dat een vrouw van lichte zeden
open en bloot een wellicht bestseller schrijft over haar klanten.
Dergelijke vrouwen zijn een zegen voor de maatschappij maar
of ze haar standjes daarom te boek moet stellen is nog begrijpelijk omdat ze er
een zakcentje mee kan verdienen zonder effectief haar job uit te oefenen.
Of ze voor haar literair werk gratis reclame moet krijgen op
TV is iets anders.
Respect voor haar job moeten we hebben maar of ze
zelfrespect heeft mogen we ons afvragen. Buiten zelfrespect heeft ze weinig
respect voor haar ouders en ook voor haar 5-jarig dochtertje zijn die
uitspraken op TV niet waardevol.
Het klinkt leuk, ongedwongen om tegen je dochtertje te
zeggen dat je werkt voor eenzame mannen die nood hebben aan een knuffel maar
hoe gaan leeftijdgenootjes binnen enkele jaren reageren tegen dat dochtertje?
Het meisje krijgt al een stempel van jongsaf dat ze het kind is van die hoer
met chance…
De kans is groot dat de dame naast het verkopen van liefde
ook geniet van ziektevergoedingen of werkloosheid. Buiten die twee diensten zal
de belastingambtenaar ook wel nagaan of ze die 200€/uur netjes aangeeft. Dus de
kans is niet onbestaande dat de gratis reclame ze een financieel aderlatingske
heeft.
Om mee te kunnen met de moderne tijden kan men zich best een
veloke met ondersteuning aanschaffen.
Zo is de dagelijkse portie van de soap ‘thuis’ misschien wel
een realistische manier van modern zijn maar zonder die moderne ‘bike’ is het
moeilijk volgen wie met wie in bed duikt.
In den beginne was er Frank die nogal scheef schaatste,
Marianne versleet al een aantal mannen, die katholieke Pool is niet zo
katholiek als men zou denken en de kindjes zoals Tom en zijn zus veranderen van
man/vrouw zoals de doorsnee Belg van onderbroek.
Ooit was modern zijn niets meer of minder dan de mode volgen
maar tegenwoordig is alles mode, men mag dragen wat men wil. Van hippe kledij
tot broeken met gaten of slonzige pullekes maar je bent blijkbaar maar echt
modern als je om de week met een andere partner de lakens deelt….
Niet moeilijk dat we een fietsje met moteurke willen…
De weergoden waren meer dan wispelturig tijdens het weekje
W.K. wielrennen. De ene dag mooi en zonnig en de volgende dag stortbuien en
wind.
De Apotheose bij de mannen werd een afvalrace niet enkel
door de vele kilometers maar door de weersomstandigheden. Wat de Belgen betreft
kunnen we kort en bondig zijn. Ze reden de ganse wedstrijd achter de feiten. Of
Gilbert zonder zijn val een rol van betekenis had kunnen spelen zullen we nooit
weten.
Het beeld dat de wereld zal rondgaan is de Nederlandse
Mathieu die op weg leek naar de gouden plak maar een plak voor de kop kreeg en
die voor zijn ganse leven zal beseffen dat een kaars wreed vlug kan uitgaan.
De ontgoocheling zullen zowel bij Gilbert als Mathieu groot
zijn maar ook vele gokkers zullen met een kater zitten. De dames van de gokkers
zullen geen nieuw bloesje krijgen van manlief want veel winst zal hij bij de
bookmakers niet moeten gaan opeisen.
Binnen twee jaar is het W.K. in ons land te doen. Een
tijdrit van Knokke-Heist naar Brugge via Damme. De Knokse burgemeester mag zich
al voorbereiden op zijn speech en hopelijk regent het die dag ook pijpenstelen
want nu hij iedereen met deftige kledij in zijn stad wil zien rondrijden zouden
veel renners met hun blote benen wel eens een boete kunnen krijgen voor ze
vertrekken
De wedstrijd voor de vrouwen zal in Leuven plaats vinden en
de aankomst ligt aan de gevangenis. Veel gevangenen zullen s avonds een stijve
nek hebben want gans de tijd door zon klein raampje op 2m hoogte zitten turen,
zal zijn tol eisen.
Zouden die partijvoorzitters wel hebben zitten onderhandelen
tijdens het W.K. of zouden ze gewoon naar Michel en José hebben zitten
luisteren?
Veel hoop op de Beker zullen de supporters van Anderlecht
niet meer hebben. Ze vrezen wellicht dat hun club de kelk tot op de bodem zal
moeten uitdrinken.
De prestaties van Anderlecht blijven ondermaats en analisten
blijven elke baltoets van de spelers ontleden.
In de dierenwereld zou men een reportage maken van een
gewond dier omgeven door hyenas en andere aaseters.
Elke trainer die met zijn ploeg in de arena een duel moet
uitvechten heeft het in de kleedkamer dat het de moment is om ze te pakken...
Voor de Rode Duivel en speler/trainer/manager zijn het
moeilijke tijden. De man wilde Anderlecht uit het dal halen maar het lukt aan
geen kanten. Hij is fake-trainer want hij heeft de nodige brevetten nog niet.
Hij is fake-speler want hij heeft de ene blessure na de andere. Hij is ook
fake-manager want de ex-pillendraaier zit als flip de papegaai op zijn
schouder.
De nuchtere en neutrale supporter heeft geen binnenpretjes
met Vincent. Wel een soort medelijden want niemand zal ontkennen dat de man de
beste bedoelingen heeft voor zijn club. Vincent een man met principes en goede
bedoelingen. Een man die jongeren die als loslopend wild door de stad zwerft,
wil helpen met pleintjes en straatvoetbal. Een zeldzame idealist die met zijn
ploeg afzakt naar de onderste regionen van het klassement.
Voorlopig krijgt hij nog de steun van de supporters maar
voor hoe lang nog?
Van crisis is nog geen sprake maar bij het debacle van
Thomas Cook in de UK was er ook geen crisis in ons land tot de eerste
slachtoffers vielen.
Welk slachtoffer zal Vincent worden met zijn drie functies.
Als speler op de bank? Als trainer aan de deur? Als manager zijn C4?
Aan Flip de papegaai de keuze of zou die de ploeg verkopen
en zich terugtrekken in Durbuy in zijn Coecke-tower?
Het begint wanneer we iemand horen niezen dan zeggen we vaak
gezondheid. Bij een sterfgeval heeft men het vaak aan de koffietafel erover dat
gezondheid alles is in het leven. De kranten, de media in het algemeen hebben
de mond vol over onnoemlijk veel manieren om gezond te leven.
We hebben een minister van gezondheid die wellicht ongezond
door het leven gaat en niet enkel omdat ze het uiterlijk heeft van iemand met
een zwak voor taartjes of een goed glas.
Als minister moet zij zorgen dat iedereen kan genieten van
de gezondheidszorg. Geen gemakkelijke opdracht want opboksen tegen de Orde van
geneesheren is met weinig wapens vechten tegen een draak. Het is een ondankbare
taak als minister om te moeten toegeven dat de farmaceutische industrie
onmenselijke prijzen vraagt voor medicijnen die diezelfde industrie kon
ontwikkelen met toelagen van iedereen.
Zich als minister dan verstoppen achter de Europese wetten
is zwak. Niemand mag slachtoffer worden van zowel Belgische als Europese wetten
en regeltjes die opgedrongen worden door pillendraaiers. Waar men niet over
spreekt zijn de woekerwinsten die de industrie opstrijkt.
Dat ouders op alle mogelijke manieren op zoek gaan om 1,9
miljoen bijeen te harken is normaal. Begrijpelijk en logisch als ouder dat men
zijn kind wil helpen en een solidariteitsactie start maar het kan ook een te
voorbarige start worden. Het zou zelfs kunnen dat de medicatie ongeschikt is.
Het ingezamelde geld is niet verloren omdat ook andere patiënten met die
miljoentjes kunnen geholpen worden.
Dat er een gevaar op navolging voor het inzamelen van
middelen zou volgen was te verwachten en enkele dagen na de eerste actie volgt
er reeds een nieuwe actie door de liga voor kankerpatiënten. Een ongezonde
toestand want op die manier loopt het voor de pillenindustrie van een leien
dakje.
Europees zal men er eens over vergaderen maar gebeurt er op
korte termijn niets
Wie zal de moed hebben om te beslissen dat de sten aan de
pharma zal afhangen of ze bereid zijn om een limiet als prijs voor de patiënt
te bepalen.
Solidariteit moet van iedereen komen en dus ook van de
industrie.
Moeten we ons verwachten aan zware straffen voor die twee
mogelijke fraudeurs?
De kans is klein, uiterst klein dat Van Holsbeke en Reynders
samen een tijdje zullen brommen in vorst. Waar rook is zal er ook wel wat vuur
zijn maar vuur kan je doven met wat zand erover.
Er zullen al enkele tonnen zand klaarliggen om het brandje
te blussen.
Eerst alles wat laten uitdoven want men kan toch moeilijk
Reynders zijn examen niet laten afleggen.
De exacte waarheid zullen we nooit lezen in de kranten.
Beiden hebben de middelen en macht om de media de mond te snoeren.
Jan Modaal heeft genoeg aan wat speculaties, zware
vermoedens en dat is voldoende om de taverne van toogpraat te voorzien.
Een eerste bewijs viel in de zevende dag want geen haan die
kraaide.
Wel een item over de terugkomst van Kim.
Eén en al speculaties want enkel de tijd zal uitwijzen of
Kim al dan niet opnieuw moest proberen om een hoog niveau te halen. Indien haar
knoken, vezels en alle andere onderdelen de topsport niet meer aankunnen, zal
vlug duidelijk zijn. Er zijn sporters die het langer uithouden en zelfs zoals
goede wijnen verbeteren met de jaren. Aan de inzet en het karaktertje van Kim
zal het niet liggen. Ze is altijd al een doorzettertje geweest.
Ouderdom is belangrijk maar niet het allerbelangrijkste. De
wil en het karakter zijn primordiaal om succes te boeken. Dat topsporters dit
vaak hebben weten we en met een goede begeleiding is veel mogelijk.
Zouden Reynders en Van Holsbeke al eens gedacht hebben dat
ze mogelijks vanop hun bed in cel B-21 en in cel D-47 kunnen de finale volgen
van Kim tijdens de US-Open?
Drie maal hoera voor het nieuws dat Kim terug op het court
zal staan en opnieuw zal tennissen. Niet een tweede maar een derde terugkeer
naar haar geliefde sport. Niemand verrees voor een derde keer in de discipline
waarin ze uitblonken.
Een stormvloed van reacties maar ook naast de positieve
reacties ook die eeuwige criticasters.
Haar tweede terugkeer werd geen succes. Kim bleek de ene na
de andere blessure te krijgen en waarom zou dit bij een derde terugkeer anders
zijn?
Speculaties alom en onterecht want het enige dat telt is dat
Kim opnieuw de draad voor haar moederschap opneemt. Ze moet geen finales
spelen, moet niet terug nummer 1 worden. Ze moet niks bewijzen.
Sportliefhebbers in hart en nieren zullen opnieuw in het midden van de nacht
haar prestaties life volgen.
Toch hoop ik dat ze niet één maar meerdere finales haalt.
Namelijk in het dubbelspel. Hopen op een duo Clijsters/Mertens. Jong en oud
samen als team. Twee vrouwen die kunnen bewijzen dat ze de ganse vrouwentennis
de baas kunnen. Twee doorzettertjes die zich samen kunnen gooien om anderen en criticasters
een poepje te laten ruiken.
Haar aankondiging om opnieuw haar tennisuitrusting aan te
trekken is geen opwelling van het moment maar een doordachte beslissing.
Om de avond nog mooier te maken met en door vrouwen was
Marieke Vervoort in Vandaag. Zoals Kim ook geen gewone!
Marieke is haar verlanglijstje aan het afwerken. Voor de
enen is dat verlanglijstje absurd want de ene uitdaging lijkt nog dwazer dan de
vorige uitdaging. Of het allemaal wel verantwoord is weten alleen de dokters en
voor het overige mag en moet Marieke doen waar ze zin in heeft.
Voor de meesten staat ze in het geheugen gegrift door haar
beklimming op weg naar de top van de berg waar ze zich letterlijk op sleurde
met handen en tanden. Ze haalde de top net niet maar eigenlijk haalde ze meer
dan de top. Ze bewees dat een mens met een beperking een wil kan opbrengen om
tot in het extreme te gaan. Ze werd een voorbeeld voor velen.
Haar vriend Tom Waes kwam haar steunen. Vriend is een groot
woord want een echte of boezemvriend mag hij zich niet noemen. Daarvoor zijn
hun contacten te schaars. Beiden hebben enorm respect voor elkaar en voelen dat
respect aan als vriendschap.
Wel was Tom een vriend toen hij een veeg uit de pan gaf aan
al diegenen die het maar slapjes vinden dat ze nog steeds niet uit het leven
stapte.
Mensen die niks begrijpen wat waardig uit het leven stappen
kan betekenen. Er moet geen datum of tijdstip staan op de uiteindelijke beslissing.
Belangrijk is dat het je eigen beslissing is en dat niemand kan beslissen of je
langer moet lijden.
Mijn zwakte voor beide vrouwen is hoe ik hen bekijk.
Kim is een inlandse eik die jonge eiken aantrekt en die
uiteindelijk midden in een bos staat waar iedereen kan van genieten en die
zowaar nog klimatologische waarde heeft.
Marieke is een wilg aan de rand van een weide waarop jonge
paarden stoeien. Een wilg die door enkele blikseminslagen takken verloor en wat
scheefgezakt de inspiratie geeft aan echte en amateurschilders. Ze vereeuwigen
haar op doek en het spijtige is dat geen enkele schilder op zijn doek het
gewroet van haar wortels vastlegt.
Wat is mooier dan met de zwakte voor die vrouwen onder de
wol te duiken?
