Het is al een tijdje geleden dat mensen kozen voor een leven
in een groep van gelijkgezinden. We herinneren ons de periode van de
Flower Power, de periode van de vrije liefde en de periode dat jongeren
rondliepen met een provo-teken aan de hals. Het was ook de periode dat
de ster van de Mercedes autos er moest aan geloven. Vele eigenaars
sakkerden dat hun ster van hun wagen werd gestolen en een nieuw
exemplaar had een duur prijskaartje.
Het leven in een commune stond gelijk met het leven in een
sekte. Dit idee klopte niet altijd maar het was de gedachtegang van
velen. Sommige communes bestaan nog steeds. Wel evolueerden ze met de
loop der jaren. De diepgelovige commune die Jeroen bezocht maakte zelfs
een zeer positieve vooruitgang. Los van het geloof is er niks mis met de
eenvormige klederdracht, het biologisch tuinieren en de gezamenlijke
maaltijden. Heel positief is de vrijheid om de leefgroep te verlaten en
een ander leven op te bouwen. De eertijdse halsstarrigheid om zich te
verzetten tegen moderne middelen zoals elektriciteit, studies zijn
verdwenen.
Jeroen leerde er rundstong met een puree van knolselder
maken. Opvallend was het lachen en giechelen van de vrouwen en meisjes.
Eén ding was echter de sfeer. Totaal geen sprake van enige vorm van stress.
Zou dat gebrek aan stress de reden zijn dat mensen die de
overkant bezochten na een periode terugkeren?
Dan is de conclusie dat we best in groep gaan leven
Gaan we een mooie zomer krijgen of zal het een hete zomer
worden. Een vraag waar we mogelijks kortelings een antwoord op krijgen.
Of we ons zullen moeten inwrijven met een factor 50 is slechts een
detail.
Wat gaat Turkse Erdogan ons serveren na 16 april?
Een 60% van de Turkse Belgen steunde reeds het referendum
voor meer macht aan de president. Eigenaardig dat zoveel Turken; waarvan
er velen, enkel op vakantie gaan naar hun land van oorsprong hun stem
uitbrachten. Deelnemen aan een referendum waar ze niet bij betrokken
zijn als inwoner van hun land!
Zich betrokken voelen maar slechts op wat ze horen en niet
aan den lijve ondervinden.
Dat de president zijn slag zal thuis halen staat nu reeds
boven water. Zelfs zonder gefoefel bij het tellen van de stemmen.
Vreselijk is echter dat Erdogan nu reeds verklaarde dat hij
geen probleem heeft met de herinvoering van de doodstraf. Ook zijn
uitspraak dat Europa zal boeten indien hij meer macht krijgt moet ons
kopzorgen baren. Hij zal opnieuw de toetreding tot Europa op zijn agenda
plaatsen. Waarom? Hij ziet Europa als een boosdoener en toch wil hij lid
worden. Wie bestelt er nu een extra portie 'spruiten' als hij geen
spruiten lust?
Verder zijn er nog bezig om voor een hete zomer te zorgen.
De Rus en de Amerikaan bekvechten dagelijks en gelukkig is
het aantal aanslagen op een tweet beperkt. Onbegrijpelijk hoe twee
grootmachten dezelfde tegenstander bestrijden maar elkaar beschuldigen.
Net een koppel dat nood heeft aan een dagelijkse portie ruzie. We weten
echter wat veelal het geval is met een koppel dat voortdurend in ruzie
ligt. Vroeg of laat barst de bom en vallen er slachtoffers.
Om er zeker van te zijn dat de zomer heet kan worden begon
Trump zowel de Noord Koreanen als de Chinezen een zetje te geven dat ze
best hun parasol uit hun tuinhuisje halen. Ook tegen die landen begint
de Amerikaan zijn zonnestralen te richten.
Verder hebben we mogelijks een hete zomer met al onze
festivals waar het broebelt van het jonge volk en islamitische staat die
nog volop bezig is met nieuwe criminelen te rekruteren.
Zal het hete soep worden of zal er gekozen worden voor een
Italiaanse koude soep?
De koers in de hel van het Noorden leverde geen vijfde zegen op voor Tom. Tom
zelf kon de ontgoocheling moeilijk verstoppen en voor zijn fans werd het ook
een bittere pil om door te slikken. Zijn slechts 13de plaats kwam erger aan
dan velen hadden verwacht. Toch moeten we eerlijk toegeven dat anderen beter
waren. De ontgoocheling is groter omdat de hitse die de media rond de laatste wedstrijd
van Tommeke Tom tot over de top ophemelden. Voor iedere atleet is het einde van de carrière zwaar maar met al die heisa staat er een t
voor. Tom mag dan een groot renner zijn geweest maar hij was niet de grootste
renner. Dat was en blijft Merckx. Gelukkig en dat zal de man ooit beseffen viel
de beslissing niet op de piste en kwam het hem laten winnen niet in het
scenario voor. Dat had pas erg geweest. Tom leefde wellicht naar het ultieme
van zijn vijfde kassei sedert enkele maanden en probeerde zich zo goed mogelijk
voor te bereiden maar het was niet goed genoeg. Anderen waren beter en de sterkste
van de dag heeft gewonnen.
Velen leefden mee met zijn laatste koers en waren wellicht wat ongelukkig.
Sport is echter ontspanning en een surrogaat van het leven. Wat was erg?
Die doden in Zweden, die doden in Egypte, die ongelukkige verkeersdoden want die
laten een echte leemte na. Tommeke zal niet meer koersen maar zijn familie,
vrienden kunnen nog van hem als mens genieten. Die vrouw uit Halle die een
crimineel met de gestolen vrachtwagen de dood injoeg die zal niemand meer
kunnen laten genieten van haar aanwezigheid.
Relativeren is belangrijk. Supporteren is leuk maar niet meer of minder dan zout
op de aardappelen of een klontje in de koffie. Het is een surplusje maar niks
meer.
Tom zorgde ervoor dat we genoten van zijn koersen, hij zorgde voor ophef over
zijn soms turbulente levenswijze en wat hij noemde jeugdzonden. Hij had vurige
fans en mensen die hem geen warm hart toeschreven. Al die onbekende
slachtoffers van aanslagen hadden geen fans want ze waren en zullen voor de
massa onbekenden blijven.
De zon was van de partij tijdens de koers in de hel maar voor de nabestaanden
van de slachtoffers van de aanslagen bleef de zon verscholen achter een heel
donkere wok die nooit volledig zal verdwijnen
Koos Annemie Struyf wel de juiste titel voor haar programma van mensen die hun
dromen volgden en uitweken naar Frankrijk?
Vonden die mensen wel hun vie en roze of is het meer la vie en mauve?
Je droom achterna hollen is geen probleem en een B&B beginnen met enkel een
kennis van wat Frans met haar op is een pietluttig probleempje dat die mensen
op termijn zullen overwinnen. Mogelijks zal dat koppel echt hun rozengeur en maneschijn
vinden. Wie weet komt de moeder en toffe behulpzame schoonmoeder ook niet in
hun buurt wonen.
De frituuruitbaters hun leven is minder en roze. De yogalesgeefster leeft
langs de andere kant voorlopig op een roze wolk. Tijdelijk want indien ze
alleen blijft komt ze in het rijtje te staan van mensen die uitwijken naar de
rust en kalmte in het land van Dieu omdat ze het uitwijken niet bekeken als een
vlucht.
Dit vluchten uit een land waar stress, zenuwen en opstoppingen op de weg de
reden van hun vlucht was.
Dit kwam duidelijk tot uiting bij de golfspeler die zijn vrouw verloor. Zijn
vie en roze werd van de ene dag op de andere een vie en mauve. Een kleur dat
beter past bij begrafenissen. De man beseft plots dat hij in la douce France
nog eenzamer zit dan in zijn geboorteland.
De keerzijde van de medaille van de vlucht. De rust, de natuur en het eenvoudig
leven valt als alleenstaande nog zwaarder tegen dan stilstaan in de file.
Leven met 1000/maand is haalbaar wanneer men op zijn idyllische berg zit maar
voor hoelang? Annemie botste nog op geen uitwijkelingen die medische zorgen
nodig hebben. Zit maar aan je privé riviertje, je privé meertje en je privé
bosje op je bergtopje wanneer je gezondheid het laat afweten. Je moet een echte
doorwinterde kluizenaar zijn om die eenzaamheid te trotseren. Mogelijks beging
je dan geen vlucht uit een te stresserende achtergrond maar uit een vlucht voor
je eigen ik! Dan bestaat de kans dat je idyllische droom een nachtmerrie kan
worden van een zware depressie.
Begrijpen kunnen we die uitwijkelingen want alles begon wellicht na één of meerdere
vakanties in Frankrijk. Op vakantie lijkt alles idyllisch en aanlokkelijk maar
de realiteit is minder roze. Leuk is wanneer men na het ontwaken zoals die
golfspeler een nieuwe droom nastreeft. Het is mooi om te dromen van een leven
in een luxetent met TV en mooi weer. Maar de adder in zijn droom zal blijven.
Hij zal een Indiaanse schone missen om zijn dagen te delen
Het blijft boeien om mee te gaan in het leven van anderen en hopelijk doet
Annemie haar toerke binnen een jaar of 10 opnieuw. Het is een vorm van
nieuwsgierigheid om dan die mensen nog eens te horen.
Zal het frituurke nog bestaan? Zal de trucker nog niet in file staan aan de
Middellandse Zee? Zal de yogalesgeefster nog alleen zijn of zal een toffe
fransman haar soepele spieren soepel houden? Zal de B&B nog bestaan of zal
het een ruïne zijn?
Eén ding is zeker de makelaar zal binnen zijn en wellicht in ons land wonen
in een grote loft!
Onze vissers krijgen zakken mee om de rotzooi die in zee ligt
en die ze opvissen in hun netten mee te brengen aan land. Op die manier
wil men de tonnen plastieken zakken, pepflessen en andere rommel uit de
Noordzee verwijderen. Een leuk idee en alle kleintjes helpen maar
aan de snelheid van de opruimingsacties zijn we voor generaties zoet.
Er ligt al jaren tonnen munitie in onze zee en die rommel
roest en naast plastiek zullen de vissen ook zwaarder op de weegschaal
wegen door al dat ijzer dat ze in zich opnemen. Dan spreken we nog niet
over de tonnen industrie afval en het nucleaire dat op de zeebodem ligt.
Over die rotzooi zwijgt men in alle talen want daar was in het verleden
veel geld mee gemoeid.
Onze Noordzee en geld. De laatste jaren een nieuw fenomeen
dat opdook. Voor het binnenvaren van de haven in Zeebrugge kiepert men
zakken vol drugs in zee. Het risico om drugs onderaan de vrachtschepen
is te groot en dus is een veiliger middel de drugs in zee te gooien en
dan op te pikken met rubberbootjes. Opvallen doet het niet want er
dobberen veel sportvissers met kleine bootjes op zee. Hoe zouden vissen
zich gedragen met een snuifje? Wat indien kinderen beginnen te prutsen
met een aangespoelde sportzak
'bloemsuiker'?
Visgerechtjes, een specialiteit aan onze kust maar kan men na
een maaltijd binnenkort met de wagen nog naar het binnenland rijden? Na
een tongske, 'plaete' of een handje garnalen met een Rodenbach. Ocharme de flikken die de terugkerende Antwerpenaar zijn
verwarde uitleg zal moeten aanhoren over zijn vijfgangenmenu in een
Blankenbergse frituur!
Ik kies voor het programma van Jeroen over
volk in het algemeen. Het is hoe je het bekijkt of het goe, minder goe
of slecht volk betreft. Bij iedereen zal er wel een goed kantje zijn en een
minder goed kantje en zolang het om geen crimineel gedrag gaat moeten we de medemens
pakken zoals hij is.
Na de hoertjes van de vorige uitzending
trok Jeroen naar vier vrijgezellen. Broers die op de ouderlijke boerderij net
over de schreve wonen. De eerste indruk was dat het uitzonderlingen zijn, Hoe
meer ze aan de bak kwamen hoe meer duidelijk werd dat ze een visie hebben en
wat opviel was hoe stil Jeroen was. In tegenstelling tot zijn pellen van het ei
van die hoertjes, stelde Jeroen heel weinig vragen. Hij had geluk want het kwam
er allemaal spontaan uit en zonder dat de zakken van Jeroen boordevol
geraakten met waar of onwaarheden.
Broers die de ouderlijke traditie verder
zetten en toch niet echt wereldvreemd zijn. Buiten een zeer sterke band tussen
de broers onderling relativeren ze de ganse dag. Ze hebben een soort van
ongevoeligheid, totaal geen hechting aan anderen en een eigen kijk op het
leven. Ze zijn het toonbeeld van de doorsnee Fransman die leeft van dag tot
dag. Stress is hen duidelijk vreemd en de dood is iets dat komt en verder moet
je niet te lang stilstaan bij het verlies van een mens. Hun aparte kijk op het
leven maakt dat ze geen behoefte hebben aan een vrouw. Ze missen dan ook geen
vrouw. De enige vrouw was hun moeder die veel voor hen betekende maar eens ze
ons aardbolleke verliet trokken de broers een streep onder het verlies. Leven
met verdriet kennen ze niet. Hun ingesteldheid is danig dat men niet moet
blijven stilstaan met een verlies.
Jeroen had duidelijk ontzag over de manier
van leven van de broers. Leuke Tv omdat we door die broers konden teruggaan
naar de tijd van vroeger.
Het was duidelijk dat zelfs met het
rondreizen naar vele landen, die broers hun principes niet verloochenen. Leven
en laten leven maar toch het kiekske, dat beenhard door ouderdom, toch in hun kasserol
vliegt!
Vlaanderen was gisteren één grote kermis. Toch een
deel van Vlaanderen, waar de renners voorbij vlogen. West Vlaanderen zag
amper gedurende enkele kilometers coureurs. Antwerpen is voor de komende
vijf jaar de startplaats met als gevolg dat het parcours de nodige
wijzigingen onderging. De muur van Geraardsbergen werd opnieuw opgenomen en het was
vanaf die muur dat de eigenlijke koers begon en dat de uiteindelijke
winnaar het hazenpad koos.
Een verdiende winnaar en of de val van de
achtervolgers een invloed had zullen we nooit weten maar het doet ook
geen afbreuk van de individuele prestatie van Gilbert.
Wat niet duidelijk is of Vlaanderen leeft voor de
koers of eigenlijk leeft voor het gebeuren rond de koers. Dus het
Bourgondische van eten en drinken en gedurende enkele seconden kijken en
geen of amper een renner herkennen. De indruk is dat die
wielerwedstrijden een dekmantel zijn om eens uit de bol te kunnen gaan.
Een reden om eens goed door te drinken. Aan tentjes en eetkraampjes
langs het parcours geen gebrek.
Naast de wielerwedstrijd was er ook voetbal. Een
treffen tussen Oost en West Vlaanderen. Was het een voetbalwedstrijd of
meer een rugby match? Op een bepaald ogenblik kreeg men meer de indruk
dat ze naar de poten stampten in plaats van naar de bal.
De veldslag had maar één overwinnaar en dat was
Anderlecht want hoe meer spelers er gekwetst geraken, hoe meer dat in de
kaart van Anderlecht speelt. Hoe meer Gent en Brugge vechten hoe beter
voor de hond Anderlecht die met de kluif zal gaan lopen.
De uitdrukking Vlaanderen mooiste is een medaille
die slechts aan de voorkant blinkt.
De helikopterbeelden tonen Vlaanderen met heel
veel koterijen achter mooie huizen.
Voetballend Vlaanderen zou een feest moeten zijn
maar het lijkt meer op een moderne veldslag
Het is een vaste regel geworden dat de oma's en opa's garant staan voor de
opvang van kindjes na de schooltijd en de vakanties. Grootouders hebben het in
hun periode van rustig pensioen nog drukker dan in de periode van hun loopbaan.
Onze regering eist een langere loopbaan en wanneer je dan eindelijk zou moeten
genieten hang je aan de kapstok om voor de nodige opvang te zorgen voor de
kleinkinderen. Tevens worden grootouders fulltime taxichauffeurs.
Mijn baasje is geen grootouder. Hij zou dus samen met mij moeten genieten. Een
kleine misrekening met de drukke wereld waarin we leven. Mijn baas mocht ook de
'geneugten' ondervinden van het babysitten. Gisteren had ik een slaapcompagnon.
Het nachtleven van de dochter noopte haar om haar 'kindje' een warm gezellig
onderdak te geven terwijl het
nachtleven haar de hand reikte. Gemakkelijker babysitten voor een hondje zou je
denken dan voor een kind. Geen gesleur aan pampers, flesjes en poedertjes. Geen
gepruts met fruitpapjes.
In principe zou de slaper het moeten doen met wat brokjes, van tijd tot tijd eens
buiten moeten voor de behoeften en dat zou het dan moeten zijn.
De werkelijkheid ligt een beetje anders.
Mijn leeftijdsgenoot van amper een scheet groot is van het dominante type. Slurpen
aan mijn drinkbakje ben ik reeds gewoon van tijdens zijn bezoekjes. Dat die
kleine meer aandacht eist en krijgt kan ik begrijpen gezien hij van de andere
kant van de aardbol komt. Ook het feit dat ik mijn matje moet delen neem ik
erbij.
Het zijn in feite maar details en toch. Wanneer ik buiten wil doet mijn baas de
deur open (alhoewel ik dit zelfstandig kan) en ik doe mijn toerkes op ons
erfgoedje. Dat gaat niet op voor mijn allochtoon maatje. Daarvoor moet mijn baas babysitter het leibandje
aandoen en meewandelen want alleen in de tuin is voor Pumba het sein om een
gaatje in de afsluiting te zoeken en een uitstap te begingen in omliggende
straten. Gezien hij op onbekend terrein is weet het sukkelaartje zijn weg niet
terug. Voor de babysit wil dit zeggen dat halverwege zijn programma hij een tijdje de buis moet missen om dan de draad van zijn programma
terug op te nemen.
Voor mij was het evenmin een rustige nacht want telkens ik me eens draaide of
een poot strekte lag dat allochtoontje in mijn weg. Het stond dat Pumbatje niet
aan en bij het ochtendgloren wipte hij op een stoel en nestelde hij zich op het
kussentje op de zitting. Gelukkig is hij van het luie type en beweegt amper
zodat hij hoog en droog verder sliep.
Er schort in die Afrikaanse landen duidelijk iets met de opvoeding of hondjes
nemen de gewoonten van katten over. Dat men na een nacht slapen, zich overdadig
uitrekt, geeuwt is normaal. Alles behalve normaal is dat je in plaats van de
stoel te springen je nog een verdieping hoger wipt tot op de tafel. Gevolg is dat de babysit uit zijn krammen schiet en dat het kleintje een periode
buiten aan de haak mocht gaan zitten. Ook voor mij, de onschuld zelve had dit
gevolgen. Ook ik moest op mijn ontbijt wachten tot de straf voor Pumba voorbij
was.
Toen de fiere eigenares haar allochtoontje kwam oppikken had ze duidelijk nog
wat slaap in te halen. Ze vleide zich neer in mijn baas zijn zetel in de
veranda en deed een flinke tuk met. Haar 'kindje' op de schoot die natuurlijk
ook nog een Oehoe ving!
Dankzij ouders en onderwijs kan je veel leren. Zelfstudie is eveneens een mogelijkheid
en is helemaal niet moeilijk. Je moet maar goed om je heen kijken en voor je
het goed en wel beseft heb je een heldere blik op zaken waar men problemen over
maakt en die er geen zijn
Een toepassing hoe je een standpunt krijgt door dieren te observeren
Bazieltje kreeg enkele weken een maatje. Als Goden Retriever kwam er uit het
niets een allochtoon teckeltje in zijn leefwereld. Baziel, groot, sterk en 7
jaar. Dus vermenigvuldig die 7 maar met 7! Teckel Pumba is ook 7 en dus geen
leeftijdsverschil.....
Het verschil zit in de opvoeding. Afrikaans Pumbatje, klein, tenger en minder
sterk moet het dus hebben van lef en durf. Hoe en onder welke omstandigheden
Pumba hier in een asiel geraakte zal Bazieltje nooit weten. Hoe reageer je
wanneer er plots zon vreemdelingske in je leefruimte komt en zonder schroom
uit je drinkbakje begint te drinken. Baziel leerde wel van een zekere God die
zei dat je de dorstigen moet laven. Dat die inwijkeling zonder papieren dan ook
je etensbakje begint leeg te eten is eventjes verschieten. Diezelfde God had
het ook over de hongerigen spijzen maar om dit letterlijk toe te laten passen,
is het eventjes slikken. Baziel had zoals sommigen zouden doen, met hand en
serieuze tanden dat vreemdelingske een harde les kunnen geven in eigen bakje
eerst!
In tegenstelling tot de drastische maatregel
nam Baziel geduld en toen hij de volgende dag in het domein van Pumba kwam
dronk en at hij uit dat kleintje zijn gerief!
Wat leerde de mens uit de zelfstudie door het gadeslaan van twee dieren?
Dat tolerantie, begrip en geduld meer oplost dan een nutteloze aanval. De zelfstudie
leert hoe men zich niet mag laten beïnvloeden door de omgeving en de kat uit de
boom moet kijken. De kat, waar beiden een identieke hekel aan hebben. Dus al
komen beiden uit verschillende werelddelen, toch hebben ze gelijklopende
trekken.
Het is gewoon langs beide kanten water in de wijn doen.
Zelfstudie, met weinig inspanningen krijgt men het gadeslaan van twee dieren die
elkaar van haar nog pluimen kennen een les die ons een denkpiste kan geven over
die vele vluchtelingen De hamvraag is of het wel nodig is om tot je25ste je
broek te verslijten op de schoolbanken als je meer kan leren door gewoon te
kijken wat er in je omgeving gaande is?
Mogelijks voor de kijkcijfers ging Jeroen in de potten roeren bij de meisjes van
plezier.
De uitdrukking van schoenmaker blijf bij je leest is ook van toepassing voor een
kok. Mensen maken reeds de keuze of ze kiezen voor een Pascaleke of een Jeroentje.
Wanneer die koks dan naast hun koken denken dat ze de massa een bredere kijk
kunnen bezorgen door tijdens hun kookdemonstraties een soort interviewer te
worden dan is dat niet zo een goed idee.
Tijdens het koken moet je bij je eten blijven en geen twee dingen tegelijk doen.
Het is er weinig gegeven die meerdere dingen tegelijk goed kunnen doen.
Daarenboven zijn meisjes van plezier letterlijk als figuurlijk een beetje heel
apart.
We leerden meer over Jeroen dan over die vrouwen. Bij Jeroen is het duidelijk
dat hij een emotionele man is, goedgelovig tot zelfs een beetje naïef.
De kok met aandelen bij solo en/of andere botermerken, voelt niet aan wanneer
die schattige hoertjes zijn kasserol aan het vullen zijn met leugens. Als
ongelovige kunnen ze de goedgelovige Jeroen wijs maken wat ze willen.
Zoals Jeroen heb ik een vorm van respect over hun beroep. Ze bezorgen mannen
tegen betaling de mogelijkheid dat die hun lusten kunnen botvieren en daar
bewijzen ze de maatschappij een goede zaak. Het beroep is zo oud als de straat
maar het klopt geenszins dat veel van die meiden door omstandigheden voor die
job kozen. Zoals vele advocaten verzachtende omstandigheden pleiten voor hun
criminelen omdat ze in hun jeugd slachtoffer werden van misbreuken. Toen scheidingen
nog uitzonderingen waren kwam het zoontje in de misdaad terecht omdat mama en
papa uit elkaar gingen. Zodra scheidingen schering en inslag werden kwam het
mislopen kindje in een slecht milieu omdat hij op jeugdige leeftijd werd
misbruikt. Rechters horen dagelijks dat de verdachte slachtoffer werd door
anderen en niet omdat hij zelf een slechte inborst heeft. Het woord borst is
zeker van toepassing bij hoertjes. Het is een deel van haar uithangbord! Maar
haar uitleg hoe ze in het vak terecht kwam is zoals
bij de misdadiger. Ze kwam door omstandigheden in het beroep terecht. Die uitleg
kreeg Jeroen ook te horen maar de verhalen kloppen niet steeds. Uitzonderlijk
kom je een prostitué tegen die vertelt dat ze nood heeft aan seks, zoals de ene
man meer dan de andere om de zoveel seconden aan seks denkt.
Wat Jeroen niet aantoonde is dat die hoertjes aan een verslaving vast zitten zoals
aan sigaretten, drank en drugs. Eénmaal een periode in het vak, dan kan men dit
zonder een zware ontwenningskuur niet meer lossen. Het klopt dat sommige
meisjes via een escorteperiode proberen om aan geld te geraken voor de zogezegd
studies om figuurlijk van de grond te geraken. Voor velen worden die studies
nooit iets en omdat de verdiensten hoog en zeker netto veel opbrengen blijven
ze het oudste vak van de wereld verder uitoefenen. Naar de buitenwereld hangen
ze dan verhaaltjes op over moeders die hen niet bekeken, vaders die hen
misbruikten of over vieze nonkels die vuil manieren met hen deden op feestjes
De ware reden dat ze genieten van hun job en nood hebben aan veel geld en geen
hulp zochten om van hun verslaving vanaf te geraken daar reppen ze met geen
woord over.
De uitzending van Jeroen kan en mag om kijkcijfers de hoogte in te jagen maar verder
is ze nutteloos en zeker geen juiste weergave over de dames in kwestie.
Het is om het in de vaktermen van Jeroen te zeggen: dagelijkse kost maar geen
maaltijd om duimen en vingers bij af te likken
Tom zijn trip leverde het bewijs dat Trump niet de
enige rare kwast is die er in het land van Uncle Sam rondloopt. De bevolking
heeft geen vertrouwen in hun leiders en Waes gaf ons via de man in de
straat een idee hoe gek die mensen reageren.
Trump heeft iets tegen de religie van de moslims
maar hoe katholiek de Amerikaan dan ook mag zijn hij heeft toch een
vijs die wat hard werd aangespannen.
Een 69 jarige pastoor die met een moto door een brandende hoepel
wipt kan men toch niet als normaal beschouwen. Tom zijn opmerking dat
hij dit een Daneels niet ziet doen klopt als een bus.
Ook heel duidelijk kwam aan bod waarom er zoveel
moorden en domme ongevallen met wapens gebeuren. In sommige Staten
vermindering in een bar krijgen indien je kan bewijzen dat je een wapen
draagt! Die lobby industrie heeft meer dan macht. Zichzelf beveiligen
noemen Amerikanen dit. Het is de kat bij de melk zetten en dan zeggen
dat ze er niet mag van drinken.
Dorpen met nagenoeg enkel mannen die zich
vervelen, hitsig lopen bij gebrek aan vrouwen maar met een holster aan
hun riem. Het land is op sommige plaatsen blijven staan in de tijd van
de cowboys en indianen.
Ze zouden beter hun natuur terug in orde maken in plaats
van koffie te drinken of te pokeren. Over het zich bezig houden met die
enkele vrouwen wil ik het niet hebben.
Begrijpen doen we wel dat die Amerikanen houden
van films zoals Rambo en andere vechtfilms. Het is dus ook logisch dat de Amerikaan om de
haverklap een reden zoekt om ergens oorlog te gaan spelen. We
hoorden Tom wel van over de plas tot in onze living slikken toen me hem vroeg
of wij zoveel vertrouwen hebben in onze rechtspraak en of iedere misdadiger
wel effectief in de gevangenis zijn straf uitzit. Die Amerikaan maakte
een punt want er zijn hier ook mensen die na een onrechtvaardig vonnis
het standpunt van oog om oog en tand om tand zouden willen toepassen.
De conclusie is dat er nogal wat Amerikanen zijn
die een laag IQ hebben. Amerika is geen 'Hell hole' maar een land zonder
cultuur, historische gebouwen of door mensenhanden gemaakte
bezienswaardigheden. Buiten canyons, natuur en hun rodeo, saloons, gekke
cowboys is het weinig de moeite waard om het vliegtuig te nemen en er
een vakantie door te brengen.
Spelen de pot en de ketel met onze toekomst?
Wat gaande is tussen Erdogan en een deel van de
Europese leiders is spelen met de toekomst van heel veel mensen. Het
is een ruzie aan het worden zoals enkel laag allooi kan maken maar met verregaande
gevolgen.
Wie gelijk heeft in de ruzie heeft geen belang. Of
Erdogan nu al dan niet een nieuwe toekomstige dictator is moeten de
Europeanen zich niet mee bemoeien. Het Turkse volk zal dit wel beslissen.
Dat Erdogan noch Duitsland noch Nederland moet
uitmaken voor racisten en nazi's klopt ook.
Een zeer gevaarlijk spel is de dreiging van
Erdogan dat geen enkele Europeaan zich nog veilig zal voelen toont
duidelijk zijn ingesteldheid. Hij dreigt met de identieke middelen zoals
islamitische staat. We hebben genoeg aan de terreurdaden van de huidige
aanslagen en moeten er nog niet meer op onze hals halen met een man
zoals Erdogan.
Staat er dan echt niemand stil bij de gedachte dat
er hier heel veel Turken wonen en dat bloed kruipt waar het niet gaan
kan. We hebben volledige wijken van turken die hier werden geboren, zich
inburgerden en die niks verkeerd doen. Turken die mogelijks niet staan
te springen om een standpunt in te nemen maar als er ruzie ontstaat dan
maken ze wel een keuze. Op zeer korte termijn kan het samenleven omslaan
in elkaar haten en waarom? Omdat enkelingen met een grote mond aanzetten
tot haat en nijd.
Het is zoals een domme burentwist over een te hoge
haag of overhangende takken. Ruzie is onnodig. Snoei haag of boom tot
wat wettelijk mag en negeer nadien die buur zonder al dat gekibbel. Wie
haalde op dergelijke manier de overwinning? Allebei en dus zorg voor
duidelijke wetten en maak geen uitzonderingen.
Dat woorden veel kwaad bloed kunnen zetten hebben
we ook ondervonden aan de uitlatingen over Artsen zonder grenzen.
Beschuldigingen lossen niks op. De ketel een zwart 'gat en de pot wat
'blutsen'.
Vranckx, zoals we hem willen bezig zien. Spitten
in het hol van de leeuw.
Een gebeten reporter die mensen inzicht wil geven
hoe het eraan toe gaat in oorlogsgebied en wat de neveneffecten zijn.
Mama vranckx is een sterke vrouw want wanneer ze de reportages van haar zoon
bekijkt kan het niet anders dan ze denkt hoelang
ze haar zoon nog zal hebben.
Rudy mag beweren dat hij geen nutteloze risico's
neemt maar zijn reportages laten overduidelijk zien dat hij vaak op de dunnen
koord tussen leven en dood werkt.
Zijn reportages zijn niet louter informatief maar
bezorgen de kijker een beter inzicht over de werkelijke toestand. Zijn doelgerichte
vragen geven een beeld weer van hoe sommigen denken. Terroristen die
uiteindelijk beseften dat hun daden een verkeerde beslissing waren zijn
een minderheid. Een reden om het zinkende schip te verlaten zou kunnen zijn
dat de oorlog op zijn einde loopt. Dat islamitische staat hun oorlog zal
verliezen is zo goed als zeker. Niet dat we dan vrede en rust zullen
kennen want de terreur zal verder worden gezet met aanslagen. De terreur
zal blijven misbruik maken van de religie. Extremisten zullen via hun
propaganda en via het internet de crimineel blijven aanzetten tot het
plegen van aanslagen.
Ook mag Vranckx eens gaan draaien bij de Turken
want met wat Erdogan uitkraamt de laatste tijd zal de massa dan misschien de
Europese Unie kunnen overtuigen om de aanvraag om lid te worden terug te
sturen met de melding: 'niet opportuun!'
Vreselijke beelden uit het grootste slachthuis van
ons land zorgden voor een onmiddellijke sluiting van het Tielts
slachthuis. Varkens worden op ongeoorloofde wijze geslacht. Een
undercover werknemer filmde gedurende een maand toestanden die ons
herinneren aan lang geleden.
Wanneer we eventjes in de tijd teruggaan dan weten
we hoe het varken aan zijn einde kwam. De slachter kwam op het bedrijf
met een voorhamer en gaf het varken een zware tik op zijn hoofd, dook op
het varken en sneed de keel over. Soms mistte de slachter de klop
op het dier zijn hoofd half en was het zwijntje nog bij bewustzijn. Een
goede slachter gaf een degelijke tik en kon de keel in één vlotte beweging
oversnijden. De boerin zat klaar en ving vliegensvlug het bloed op om
dan met haar arm te roeren in dat bloed. Een
bussel Stro dat klaarlag deponeerde de slachter
over het dode dier en werd in brand gestoken om het dier te ontharen.
Een geurtje die we ons nog levend herinneren van toen we getuige en
toeschouwer waren van de slachting. Geen toeschouwers voor een slachting
die er eigenlijk niet was. Het was een algemeen gebruik dat een varken
dat was gestorven in allerijl nog werd geslacht. Vlug naar de gemeente
voor het papierke van noodslachting en lang voor de veldwachter kon
komen controleren of het wel degelijk om een
noodslachting ging, had de slachter reeds zijn
werk gedaan.
Hoe die wantoestanden in Tielt konden gebeuren is
onbegrijpelijk. De directie beweert enorme investeringen gedaan te
hebben om het dierenleed te vermijden. Er hangen cameras die zouden
moeten aantonen dat wat de beelden bewijzen niet zouden mogen kunnen.
Dat merktekens van buitenlandse varkens worden
weggesneden vooraleer de dieren aan de haak hangen komt wellicht omdat
dieren van vreemde origine wellicht goedkoop worden aangekocht. Dat
dieren door de stress doodvallen en toch aan de haak belanden is niet
echt een ramp omdat de tijd tussen het oversnijden van de keel en de dood
relatief kort is.
Over één ding spreekt men totaal niet. Waar zijn
die collegas van wijlen Van Noppe? Waar zijn die dierenartsen die
controleren? Ergens in een café in de buurt druppels aan het drinken?
Dat er zoals in elk beroep cowboys rondlopen en in
het geval van slachters werken als beulen is niet abnormaal.
Een lachertje is wel de maatregel van de Delhaize
die geen varkensvlees van het Tielts bedrijven in zijn rekken meer wil.
Wat deed Delhaize aan het feit dat er mogelijks minderwaardig vlees uit
den vreemde in hun rekken lag? Het misbruik en het gevaar voor de
gezondheid was mogelijks dat vreemd knorretje. Maar aangezien de
veeartsen in sommige slachthuizen enkel op papier aanwezig zijn en
stempeltjes plaatsen (lees laten plaatsen) zonder te controleren moet Wuyts
doen nadenken.
Welke dierenorganisatie zal nu met een maskertje
van een varken een zitstaking aan het bedrijf houden?
De lente begon en het vooruitstrevende onderwijs
kijkt reeds naar het nieuwe schooljaar. Zowel de vakantie voor het rapen
van eitjes moet nog komen en de twee maanden platte rust zijn nog een
beetje veraf maar toch ontstond reeds de discussie of het komende
schooljaar op 1 of 4 september moet starten.
Het offerfeest valt op 1 september en in de media
hoorden we geen enkele moslim zeggen dat hij zijn kinderen die dag niet
naar school zou sturen. Enkele directeurs vrezen echter dat de helft van
de klas op 1 september leeg zal blijven. Wel heren waarom geen dagje 'conferentie' of
pedagogische studiedag nemen op 1 september?
De leerkrachten pedagogisch klaarstomen vanaf de
eerste schooldag. Het zou een positief effect kunnen hebben. Is het
ook niet zo dat in het verleden er op die eerste dag weinig te leren valt.
Het gebeurde zelfs regelmatig dat die eerste dag na de middag er reeds een
halve dag de kindjes huiswaarts werden gezonden. Dit zou nu ook kunnen want
het offerfeest begint wellicht ook maar gezellig te worden op het ogenblik dat de maaltijd op tafel komt.
De echte lente is nog niet begonnen en toch zijn
vele mannen en vrouwen met echte of valse vingers in het groen bezig. Ze
zaaien en planten met een hevigheid die vroeger enkel de boeren kenden.
Grasmaaiers hoor je ganse namiddagen loeien en dit men beter nog een
tijdje zou wachten. Bij de echte groene jongens laat men het gras nog
enkele 'kontjes' groeien want de krokusjes staan nog zo mooi. Enkel
snoeiwerk gebeurde in mijn maanlandschap en ik smokkel nogal wat takjes
en twijgjes ongemerkt voorbij mijn blinde
baas want ik lig daar graag op te 'sjieken'. De
kuisvrouw zal me dus voor het extra werk wel buiten gooien als ze komt.
Ze beseft niet dat ik haar een dienst bewijst want als ze mijn rommel
opkuist ziet ze ten minste wat ze gedaan heeft!
Gelukkig zijn heeft voor iedereen een
verschillende betekenis. Hoe jonger hoe vlugger men gelukkig is. Een
kinderhandje kan men vlug vullen met een kleine prul en het kindje zal
glunderen.
Afgelopen weekend stelden we vast dat nogal wat
regeringsleiders kinderhandjes hebben.
Voornamelijk Janbon en De Croo waren gelukkig met
de resultaten van de controle van de begroting. Een begroting met een
klein overschotje is dan ook een reden om gelukkig te zijn.
Opvallend was Peeters die weliswaar de indruk
wilde geven ook gelukkig te zijn met de resultaten maar reeds met wat
wroeging zat omdat hij besefte dat hij de komedie moet meespelen. Hij
verwittigde reeds dat we met de volgende begroting toch weer veel extra
inspanningen zullen moeten doen.
Dat de oppositie niet gelukkig is moeten we als
volkomen normaal beschouwen want het is hun taak het negatieve van de
regering wat in de kijker te plaatsen.
Elkeen die wat nuchter denkt weet dat we niet
gelukkig moeten zijn met wat men ons wil voorschotelen. We weten op
voorhand dat de cijfers niet kloppen en dat er één van de komende dagen
of weken wel links of rechts nog een lijk uit de kast zal vallen en dat
er plots nog een extra inspanning zal volgen.
De enige overgelukkige van het weekend was de
burgervader van t STAD! Nogal wiedes want het zal de parking, in casu
gans Vlaanderen, Wallonië en mogelijks het Brusselse Gewest zijn die de
enorme sommen zal betalen om Antwerpen zijn fileprobleem op te lossen. Formidabel
dat een historicus in de boekjes zal komen te prijken dat onder zijn
periode als burgermeester de grootste werken van t stad gebeurden.
Gelukkig kunnen de burgers niet zijn met de uitleg
dat die werken zich op termijn zullen terugbetalen. Het is de burger die
voor de komende generatie zal blijven betalen.
Gelukkig zijn is duidelijk voor sommigen
gelijkstaand met uitzuigen van anderen.
Gelukkig hadden we dit weekend kunnen zijn indien
er een beslissing zou zijn gevallen dat de begroting meeviel omdat die
foefelaars van intercommunales, banken, Publifin en consoorten terug
moeten geven wat ze onrechtmatig verkregen
Zowel ik als Pumba mochten mee op een korte trip.
Een uitstapje naar een kleine woning want mijn baas ging samen met zijn
kinderen wat werken om de woning bewoonbaar te maken.
Zoals zoveel jongeren met een baksteen in de maag,
een kleine woning aankopen en een hoop werk op de hals halen. Zoals
altijd en bij nagenoeg iedereen vatten de werken klein aan en voor ze
het goed en wel beseffen zitten ze met een volledige renovatie en een
bouwwerf!
Zoals veelal begint het met een kleine verandering
en eens begonnen blijven er nog enkel de buitenmuren rechtop staan. De
ganse binnenkant vliegt in zijn blootje en kappen en breken is een
noodzakelijk kwaad want ook die jonge mensen hebben behoefte aan modern
wonen.
De regering die tegen elke vorm van sparen is; een
lessenpakket die geen enkele politieker ooit volgde, zorgt voor
kopzorgen bij de jongeren. Omdat de Wetstraat met zijn maatregelen enkel
wil dat mensen investeren in risico-beleggingen stuwen jonge mensen tot
aan een afgrond. Alle middelen zijn goed om de tewerkstelling te
bevorderen. Zodoende maken ze wetten om mensen te verplichten meer
kosten te doen dan noodzakelijk. In tegenstelling tot hun eigen gebouwen
moeten de mensen isoleren tot ze geen adem meer hebben in hun huis. Dus
na de isolatie is men verplicht om voor de nodige verluchting gaten te maken voor
ventilatie. De te dure nutsvoorzieningen gaan die politiekers te lijf
met premies en eens genoeg mensen intekenden schaffen ze de premie af.
Je kan als jongere dan je haren uit je hoofd trekken omdat je weinige
spaarcenten smelten als sneeuw voor de zon of je probeert de werkelijkheid te ontvluchten
met een jointje.
Over de gevolgen van de roes van drugs kunnen
zowel ik als Pumba nu meepraten. We hebben het aan ons lijf, voor Pumba
lijfje ondervonden. Bij het verwijderen van behangpapier waren wij als
hondjes heel gedienstig en naarstig. We verzamelden al wat van de muren
op de grond viel en beseften te weinig dat we werden van een mogelijks
toekomstige verslaving. Zoals men in bepaalde landen waar jongeren het
niet breed hebben en zich drogeren met het snuiven van lijm, zo snoven
we niet enkel mar likten een halve kilo lijm. Eens terug in open
lucht voelden Pumba en ik wat we onder jongerenbeleid moeten verstaan.
We waggelden van links naar rechts. Pumba wou elke poedel die hij zag
bespringen en zijn oerinstincten als mini jachthondje kregen de bovenhand.
Gelukkig waren er geen katten of vogeltjes in de
omgeving of die kleine teckel had moorden op zijn geweten. Bij
mij, wellicht door mijn iets of wat grotere omvang lag het anders. Drugs
het kan leuk zijn maar niet lang en helder denken is er niet meer bij. De
ganse avond lag ik te liggen, sliep zoals een Doornroosje en eten kon me
gestolen worden.
Na een nachtje met heel nare dromen weet ik waarom
er een jongerenbeleid bestaat. Het zijn die kibbelaars in Brussel die
aan de basis liggen dat jongeren op het verkeerde pad gaan.
De verkiezingen in Nederland maken
regeringen wakker. Naar de publieke opinie proberen diverse regeringen in Europa
de indruk te wekken dat de meerderheid voorstander is van de Europese Unie.
We amuseerden ons met de ideale wereld
die met een collage aantoonden dat politiekers verkiezingsuitslagen op een zeer
eigenzinnige wijze interpreteren. Zelfs met het verlies van meerdere zetels
draaiden de partijleiders het nog dat ze winst hadden gemaakt.
Het geringe aantal meer stemmen van een
Wilders aanziet men in Nederland dat de massa Europees denkt.
Niets is minder waar. Bijna alle partijen
verloren stemmen in het voordeel van de kleine partijtjes omdat mensen geen
vertrouwen meer hebben in de grote partijen en dankzij die kleine partijen werd
de winst voor een radicale Wilders beperkt.
De uitleg dat de verkiezing in Nederland
een leidraad is voor de komende verkiezingen in Frankrijk en Duitsland is dit niet.
Nederland kende geen aanslagen zoals Frankrijk, België en Duitsland. Nederland heeft
reeds lang inwijkelingen met een ander kleurtje en hun koloniaal verleden is
daar niet vreemd aan. Wilders zijn succes betrof enkel zijn racisme tegenover
moslims.
Onze komende verkiezingen zijn nog veraf
maar toch is men in de Wetstraat volop bezig met het indienen van
wetsvoorstellen.
Men spreekt nu van burgerschapscontractten.
Eens 18 zou men dergelijk contract moeten ondertekenen. Een definitieve keuze
omtrent de nationaliteit.
Het is maar een voorstel. Zal zon
papierke niet het zoveelste voddenpapierke worden?
Uit ondervinding weten we reeds jaren dat
er veel rondlopen met niet één maar meerdere papierkes van uitwijzing. Ze
gebruiken het zelfs niet als toiletpapier.Een oplossing zal ook dat burgerschapscontract niet worden. Het zal het
zoveelste debat vormen met als resultaat nul komma nul.
Debatten in de Wetstraat zijn een toonbeeld
van nutteloos gepalaver. Het laatste voorbeeldje was het verhoor door de
onderzoekscommissie omtrent de betrokkenheid van Vandenbossche. Via
verstoppertje spelen tussen een groepje studenten in het parlement stappen om
dan te vluchten met een lift om reporters te ontlopen. Een toonbeeld hoe
schuldloos de man is
Wanneer men recht in zijn schoenen staat
ontvlucht men de pers niet. Je kan natuurlijk ook scheef lopen omdat je vergat
je steunzolen in je schoenen te stoppen!
Annemie Struyf is terug van weggeweest. Met haar nieuwe programma zocht ze het
iets dichter, namelijk mensen die immigreerden naar la douce France om er la
vie en roze te vinden.
Dat roze een afgebleekt rood is zal wellicht duidelijk worden. Rozengeur en maneschijn
zijn begrippen die gelukkig voor ieder mens een eigen betekenis hebben.
De knetterende stem van Annemie zullen we weer vlug gewoon zijn en zullen we gewoon
erbij nemen. Van Annemie zijn we het reeds gewoon dat ze rechtdoor gaat. Ze
durft op de man af vragen afvuren op een voor haar directe wijze. Zoals elke
straat wel een vrouw heeft die de mensen hun tong kan pellen, zo is Annemie
ook een vrouw die de interviewde spontaan laat vertellen wat ze eigenlijk voor
zichzelf zouden willen houden. Annemie is zoals in de tijd van een Van Rompay
die boeiend Tv bracht. Geen sensatie, geen Jambers technieken met het op zoek
gaan naar de niet alledaagse mens.
Alles achterlaten kan verschillende redenen hebben. Eentje en wellicht de meest
voorkomende is de vlucht. Wanneer men het in eigen land te bont maakte is
uitwijken het allerlaatste om een poging te maken opnieuw te beginnen. Ook het
proberen uit een depressie te geraken is dikwijls een reden om een definitieve
streep onder het leven in eigen land te trekken. Verder zijn er de normalisten
die zonder nadenken de sprong maken naar wat ze hopen een ander leven te hebben
in een ander land. Dat landbouwers uitwijken is logisch. Velen wipten slechts
over de taalgrens want ook in Wallonië is boeren een minder beslomerende
bezigheid. De wetgeving past men naar de zin en niet naar de letter toe. Boeren
zijn tegenwoordig bedrijfsleiders en de boer in hart en nieren, zelfs de
moderne boer, leeft voor zijn dieren en teelten. Die rompslomp van
administratieve verplichtingen is hun doodsteek.
De vereenvoudigde manier van werken ligt de boer beter in Frankrijk. De verkregen
hulp en begeleiding van de administratie is veel menselijker. De ruimten en dus
de gronden om te boeren zijn groot en er staat geen controleur op iedere hoek
van het domein. Wellicht zijn de verdiensten niet hoger dan in ons land maar de
kopzorgen zijn minder.
Annemie toonde in haar eerste aflevering reeds aan dat de uitgeweken landgenoten
het niet doen om rijk te worden. De ingeweken nieuwe Fransen zijn op zoek naar
een leven comme Dieu en France. De hoofdreden is om minder onder stress te
moeten leven. Naast de arbeid de rust en kalmte te vinden die men in eigen land
niet meer kan vinden.
Een groot verschil met Belgen die een ander leven gaan zoeken in Spanje. Velen
vertrekken met het achterliggende idee om met hard werken rijk te worden in een
zonnig land. Annemie zal wellicht dergelijke mensen in Frankrijk niet vinden.
Wel hard werkende Belgen die verleven maar die meer op zoek zijn naar innerlijk
geluk. Een mooi voorbeeldje dat we kennen was de Vlaamse zangeres die in
Benidorm haar geluk ging zoeken. Ze zong, baatte een taverne uit, had de vlucht in eigen land genomen en kwam uiteindelijk platzak terug.
Jo Leemans geraakte zelfs een beetje op de dool. Haar streek Mechelen, Willebroek
was geen alternatief meer en ze verzeilde op de Zeedijk van Zeebrugge
Dit zullen we niet horen van diegenen die naar Frankrijk trokken. Er zullen er
zeker terugkeren maar de reden zal voornamelijk het gemis aan familie en vrienden
zijn. Dat gevoel die ze hadden onderschat toen ze vertrokken. Een andere reden
zal ziekte zijn want ons landje is een hemel op aarde als men medische zorgen
nodig heeft.
Annemie liet zien dat er gelijklopende problemen zijn zoals de vluchtelingen die
hier neerstrijken. Landen in een dorpje en de taal amper tot niet machtig zijn.
We zullen zeker vaststellen dat onze Belgen binnen de kortste keren hun plan
zullen trekken in Frans, met of zonder haar erop. Wat de Nederlander nooit kon
kan de Belg wel. Hij past zich aan. De één al beter dan de andere want wanneer
we het Amerikaans van Astrid hoorden dan kregen we maagkrampen.
Spijts haar stem is het leuk dat Annemie terug is. Ontspannende televisie waar
we onze eigenheid in herkennen.
Op Eén bestond ooit de rubriek Magda of Magda
niet. Het betrof een vraag en het antwoord was dat mag of dat mag
niet!
Wellicht had de bedenker van die titel iets met
een Magda en zorgden zijn hersenkronkels voor de zinspeling.
Magda is nog steeds van toepassing.
Neem de vraag of het toegelaten is om stemmen te
ronselen voor Erdogan zijn referendum.
Wat blijkt?
In Nederland is het antwoord categoriek op Magda
of niet dat het niet mag. Geen toelating voor de Nederlandse /Turk om
naar een bijeenkomst te gaan van een trawant van Erdogan.
In Frankrijk daarentegen blijkt bij dezelfde vraag
dat de Franse/Turk wel mag gaan luisteren naar een stemmenronselaar
van Erdogan.
In ons land is het zoals steeds niet mogelijk om
een duidelijke stelling in te nemen. Bij ons moeten ze eerst onderling
ruzie maken voor een beslissing over het Magda!
Dus de vaststelling is weeral dat er van
eensgezindheid in Europa weinig sprake is. Het zou simpel kunne zijn
want het is aan iedere Europese/Turk om te beslissen of hij voor of
tegen meer macht is voor de president. Het is aan de Turk die eigenlijk
geen echte Turk meer is maar met een dubbele nationaliteit leeft om te
beslissen. Een keuze die de Turk in Europa moet maken waar hij de
gevolgen niet van draagt. Als inwoner van Europa is zijn hoofdnationaliteit
Europeaan en de intelligente turk weet wel wat hij moet aankruisen. De minder intelligente Turk zal de
stemmenronselaar volgen en de Turk broekvager zal de stemming aan zich
laten voorbij gaan en denkt Europees.
Mijn bedenking is dat we moeten opletten want was
het nu Eva of Magda het is altijd iets met sommige vrouwen. Zeker
als het om vrouwen en fruit gaat.
Eva at blijkbaar een appel en de gevolgen werden
een hel. Magda at een peer en half Europa is nu pére Jacques Vrouwen
en fruit, het gaat niet samen want voor ze het weten hebben ze plekken
die moeilijk uitgaan op hun blouse. Het kan nog erger als het geen fruit
betreft. Vraag dat maar aan Bill Clinton. Geen mens die hem vooraf vroeg
of aanhouden wel Magda of Magda niet. Noch Eva noch Magda mogen
aanhouden maar het is soms toch zo plezant en ze denken niet aan wat de
gevolgen zijn .
