Vandaag werd het duidelijk dat er problemen zijn in Bart zijn partij. Na een
tweede gesprek tussen De Wever en zijn twee rebellen viel de beslissing
dat ook de vrije meningsuiting in ons land niet zo vrij is als we zouden
denken. Het is het zoveelste bewijs dat om behoud van de macht principes aan de
kant worden geschoven.
Het verdict viel dat al wat met splitsing van ons landje te maken heeft Het niet
het hoofddoel is maar het aan de macht blijven en een zoveelste staatshervorming
zal er dus niet komen.
Nu zal er wellicht een periode stilte volgen. Partijgenoten beseffen dat slechts
één man het voor het zeggen heeft. Hij maakte wel een vergissing door een
denktank op te richten maar had niet voorzien dat die twee de lef zouden hebben
hun persoonlijke mening naar buiten te brengen zonder voorafgaande goedkeuring.
Voor de uitgesloten partijgenoten is er geen probleem. Die ontgoochelde politieker
uit Middelkerke zal zich over die twee schaapjes ontfermen. Binnen enkele dagen
zal wel aan het licht komen dat de twee rebellen reeds een tijdje dwars lagen
en dat hun interview enkel een druppel was die de emmer van De Wever liet
overlopen. Met zijn open brief heeft De Wever het wel nog steeds over confederalisme
maar we lezen toch tussen de lijnen dat het aan de macht blijven het eerste doel
is van de komende verkiezingen. Naast het alle schuld naar de vijand Di rupo
gooien voelt men toch de vrees dat er kiezers zouden kunnen veranderen van
partij! De komende verkiezingen zijn nog ver maar in plaats van al wat nog
scheef en schots loopt zijn ze in de wetstraat al bezig met het veilig stellen
van hun jobke.
Belangrijk zou moeten zijn om al die nieuwe werklozen aan een job te doen geraken
maar ze zijn bezig met hun eigen toekomst. Wanneer we lezen dat er een
beslissing zou genomen worden om de Sociale Inspectie op te doeken en dat dit
met het akkoord is van de Staatssecretaris dan moeten we ons de vraag stellen
wat de bedoeling is. Staan roepen dat fraude eruit moet en langs de ander kant
diensten die de fraude bestrijden opdoeken. Van tegenstellingen gesproken, het
kan tellen. Weken lang hoorden we dat het moest gedaan zijn met dat gedoe met
de Bahamas en de Pannamapapers en blijkbaar zal het nog blijven duren tot eind
2018 voor zelfs banken met schermvennootschappen zouden ophouden met bestaan.
De zee rukt volgens milieurapporten op en dagelijks verdwijnen miljoenen tonnen
zeezand in zee. Maar moeten wij het zand dat ze in onze ogen blazen blijven
slikken?
Naast de aan de gang zijnde Amerikaanse show voor hun verkiezingen is ook de Belgische
show begonnen.
Gelukkig hebben we nog het goed gevoel van de resultaten van de Spelen van de
mensen met beperkingen. Toch straf dat de anders valide het kleine lichtpuntje
in ons somber bestaan is.
Het komende weekend zal het druk worden op het strand
Alle Ministers zullen op het strand rondlopen met een metaaldetector want ze moeten
tegen maandag eerstkomende een half miljard vinden Hopelijk laten ze niet
teveel zwerfvuil slingeren .
Natuurlijk is het niet zo erg als wat de Turken meemaken maar ging De Wever ook
niet een beetje te ver Krasse uitspraken zijn de man niet vreemd en al moeten
we toegeven dat hij
achteraf bekeken regelmatig gelijk heeft bestaat dan de vrees dat hij zijn achterban
de daver op het lijf jaagde. Zijn N-VA was de grote overwinnaar met de vorige
verkiezingen en nu de
koorts weer begint op te laaien naar de volgende verkiezingen is het in alle partijen
hens aan dek. De zeer drastische sanctie tegen Vuye en Wouters zullen bij de
partijgenoten van Bart een belletje laten rinkelen dat De Wever Erdogan
neigingen heeft. We durven bijna spreken van mijn wil is wet! Dat N-VA zijn
macht ten alle tijden wil behouden na de komende verkiezingen is logisch. Het
feit dat bij veel partijen het rommelt, is ook een feit. De socialisten hebben
hun handen vol met kopstukken in Gent, Hasselt die de partij geen deugd doen. De
Christelijke bende loopt rond met een zwart kruisje op hun voorhoofd omdat ze
regelmatig liegen dat ze zwart zien en de blauwtjes veranderen hun uitlatingen
volgens de windrichting. De Croo & Cie draaien en keren zoals het winderig
weertje in ons land.
Vlaams Belang is heel stil en wrijft zich in de handen (met of zonder bokshandschoenen).
Hoe meer ambras hoe beter het hen uitkomt en ze houden wellicht heel goed de
gang van zaken in Duitsland in het oog. N)VA was de partij die mogelijks het
definitief einde van België voor einddoel had maar na het weren van de Vlaamse
denktank ruikt het Vlaams
Belang zijn kans om verloren kiezers terug te winnen.
De man in de straat ligt niet wakker van al dat politiek gedoe. Er zijn er nog
teveel die rondkomen met hun inkomen en hun uitkeringen. Er is ongenoegen en
geen mens die slikt dat het economisch beter gaat. Velen hebben het door dat
naast de duizenden die hun job in de laatste maand verloren Het verhaaltje van
de vele nieuwe duizenden jobs niet klopt. Eén werknemer vervangen door vier
deeltijdsen maakt voor de grafieken een enorm verschil.
Wanneer men zoals in het onderwijs één leerkracht vervangt door vier deeltijdsen
dan bedrieg je de massa met cijfers over de toevloed van tewerkstellingen. Die
vier deeltijdsen komen net niet om van de honger
We moeten Europees denken en naar de toekomst van Europa kijken. We stellen echter
vast dat hoe klein we ook zijn als land we sedert de vorige eeuw nog steeds
ambras maken om Walen en Vlamingen te splitsen en zelfs na de splitsing van Brussel,
Halle en Vilvoorde blijven we met een gezwel zitten dat Brussel is. Enkel
Duitstalig België maakt zich over niks druk en we weten enkel dat ook in dat
gedeelte van ons land er aan politiek geen vuiltje aan de is. We brengen er
hooguit enkele dagen vakantie door We zullen ons maar optrekken aan de vlucht
die terugkeert met onze atleten uit Rio. We zullen staan waaien met ons driekleurtje
en we zijn fier over de behaalde resultaten.
Gelukkig want die sporters bezorgen ons een warm en goed gevoel. Daartegenover
heb ik ook mijn bedenkingen want wat opvalt, is hoe die atleten na hun
prestatie met de micro onder de neus staan te hijgen en op adem moeten komen.
Het herinnert me aan de tijd dat onze valide sporters ook geen adem meer hadden
na hun prestatie. Zou het kunnen dat er tussen die valide sporters er veel zijn
di een Russisch probleempje hebben?
Het is stilaan tijd dat we onze brilglazen eens grondig opblinken
Ons landje stond op zijn kop na een uitlating van een Kamerlid die een collega
de woorden toeriep: Ga terug naar Marokko!. Een gebrek aan tact, aan
opvoeding is het minste wat we kunnen zeggen.
In verhouding wat we dagelijks te zien en te horen krijgen over de aan de gang
zijnde meetings in Amerika om de wereldmacht te grijpen, waren de woorden van
de Open VLD-er slechts klein bier.
Wat die Trump allemaal roept en tiert naar die Amerikanen is een toonbeeld hoe
je als gestoorde miljoenen mensen manipuleert. Als gekken lopen reeds veel Amerikanen
als John Wayne rond met een blaffer op hun heup. Als normale mens snappen we
reeds niet dat half Amerika rondloopt met een moordwapen, laat staan dat er dan
een man die opgenomen zou moeten worden in een gesloten instelling, één of
andere gek zover wil krijgen om de tegenkandidaat voor President te vermoorden.
Dat was in ieder geval wat hij probeerde te manipuleren in zijn uiteenzetting. Hoeveel
keer hij herhaalde dat iemand moet proberen om Clinton omver te knallen telde
ik niet.
Wat ik wel telde was het gestotter en de herhaling van die groene Calvo in de
kamer vorige week Elf keer probeerde hij met de woorden: wat ik u wil zeggen
Zichzelf bezig horen is een kwaaltje waaraan veel politiekers zich bezondigen.
Ook Trump krijgt een kick als hij zijn stem hoort weergalmen op zijn meetings.
Dat hij meer staat de zeveren dan iets zinnigs staat te verkondigen heeft geen
belang. Wel onbegrijpelijk dat zoveel mensen naar die meetings trekken. De
sfeer is zoals destijds op de Zeedijk in Blankenberge bij tien om te zien waar
men toch af en toe een leuk liedje hoorde.
De talkshows in het land van Uncle Sam zijn van een laag niveau. Het amusementsgehalte
kan ons weinig bekoren. Humor en het niveau van amusement is persoonsgebonden
dus we moeten er ons niet druk over maken.
The show must go on en dit nog tot november en dan zouden ze hun nieuwe President
hebben Zou het kunnen dat één of andere gek toch een poging zou ondernemen om Clinton
te doden dan bestaat de kans dat Trump ook gedaan heeft met zingen en dat er
onverwacht een andere kandidaat op de proppen komt.
Onbegrijpelijk hoe het allemaal verloopt in onze moderne tijden. Neem het
blijven eisen van de Turkse Erdogan om het visum voor de Turken af te schaffen.
Gezien hij de bedoeling heeft om al die vluchtelingen de Turkse nationaliteit
te geven kunnen al die terroristen dan zomaar zonder visum Europa binnen. Wat
heeft men dan gedaan? Miljarden uitgegeven om de buitengrenzen te beveiligen
met het resultaat dat het eindresultaat nul komma nul is
We moeten dus proberen om het allemaal niet meer te begrijpen of we worden zo
zot als half Amerika!
Na één of waren het twee ondergrondse
getransporteerde Brugse Zotten denk ik eventjes nuchter over wat we vandaag vernamen
in de media.
Het veertienjarige meisje uit Willebroek
deed vorige week een aangifte van een poging tot ontvoering.
Zoals wellicht velen had ik twijfels over
haar verhaal want het detail over de ontvoerder en de gebeurtenis waren te
overdreven.
Pas vandaag gaf het meisje toe dat ze het
ganse verhaal had verzonnen uit schrik dat ze was blijven plakken op weg van
school naar huis.
Mijn uitleg dat indien ze het verhaal zou
verzonnen hebben zijn nog lauw of we merken zowel Van de man in de straat tot
psychologen dat ze verklaringen afleggen waarom het kind dergelijk verhaal opdiste.
Zou het meisje een reden hebben om dergelijke
schrik te hebben om te laat thuis te komen?
Is het ten huize van het meisje misschien
zo dat haar mama met de deegrol klaar staat wanneer haar vader bleef plakken?
Staan er mensen stil dat het meisje danige
schrik had omdat ze een goede en strenge opvoeding kreeg?
Het zal wellicht zo zijn dat met een kleine
beginnende leugen de paniek van de ouders zo groot was en dat de fantasie van
het kind de bovenhand haalde. Dat ze de gevolgen niet kon inschatten en dat
haar verhaal handen vol geld heeft gekost kon ze op haar ouderdom niet beseffen.
Het gebeurde ook allemaal in een periode
dat de gemeenschap leeft in een vrees van panische angst. Een uitvloeisel van
de terrofobie. Hups een nieuw woordje van het jaar?
Verontrustende vaststelling is dat de Jansen
& Janssens van het parket er zolang over deden om het kind een bekentenis
te ontlokken dat ze alles verzon. Dus ook de speurders zorgden voor de extra
onkosten. Hopelijk blijft het Schepencollege van Willebroek nuchter bij de
kostennota aan de ouders.
Dat het meisje zo kon liegen is van alle
tijden en niet gebonden aan leeftijden
Van liegen kregen we vandaag ook een mooi
bewijs door iemand die veel ouder is dan het veertienjarige meisje.
Ook hier begint het verhaal over een domme
uitlating die door onnodige heisa werd opgeklopt tot pure crème de cacao.
Een Kamerlid van de Volksvertegenwoordigers
zei tegen een griet met Marokkaanse roots dat ze terug naar Marokko mocht
vertrekken. Inderdaad men kan dit ongepast vinden maar hoeveel mannen zeggen in
een zwak moment al eens niet tegen hun wederhelft dat ze beter terug naar haar
moeder kan vertrekken . Is die man dan racistisch bezig? Het zijn woorden die
men eruit flapt in een emotioneel momentje.
We moeten het allemaal een beetje
relativeren en nuchter blijven.
Wel is het zo dat de bewuste mandataris Luk
van Biesen de dag nadien in Ter Zake zat te liegen dat hij nog donkerder werd
dan de donkerste Marokkaan. Dat Kitir de woorden ga terug naar Marokko als
een belediging aanvoelde mag want het was ongepast.
Of dit nu een belediging was of uitlatingen
die een man met zijn standing niet had moeten zeggen is ondergeschikt aan wat
hij later deed. Namelijk liegen dat hij zwart zag. Zowel de veertienjarige als Van
Biesen zullen zich hun leugen nog lang herinneren.
Mijn eenvoudige psychologie des honds
(hups nog een onbestaande foute uitdrukking) vertelt me dat het
verteringsproces bij het meisje langer zal duren dan bij die oudere rakker
Waar is men toch mee bezig?
Statstiekjes opmaken over hoeveel uren de vrouwen
minder moeten werken dan in de vorige eeuw. Bestaat de nieuwe man
of bestaat hij niet. Wat wel duidelijk is geworden is dat mannen veel
kunnen leren van de moslims.
Na het verlenen van het kiesrecht voor vrouwen
hebben de mannen in de vorige eeuw schakels bijgeplaatst aan de ketting
die de vrouw verbond aan haar gasfornuis
en haar wastobbe. Ze mocht ook gaan werken, kreeg haar auto om de
boodschappen te gaan doen en mocht ook met de vriendinnen eens op stap.
Sommige vrouwen maakten zelfs carrière in het beroepsleven en het resultaat
was dat mannen huisvaders werden. De wastobbe werd een volautomatische wasmachine
met een energieknop. Het zware
labeur van het strijken werd met het moderne strijkijzer en nagenoeg professionele
strijkrollen een makkie. We hebben het dan nog niet over de categorie
die na de deeltijdse job thuiskomt en enkel de krabbel zet op de
dienstcheques van de kuisvrouw. De strijk gaan ze afgeven aan de
strijkcentrale en dan wippen ze vlug binnen in de Carrefour of Delhaize
voor een voorbereide maaltijd. Sommige vrouwen zijn nu reeds aan het
steigeren maar er is nog meer
Terwijl manlief aan het werk is hield ik me met
mijn wandelingske eens onledig om met de formidabele nazomer de
overvolle terrasjes gade te slaan. Mijn vaststelling is dat ik amper
mannen op die terrasjes zie. Er is geen stoeltje vrij en het zijn overal
madammen die ik zie zitten. Uitzonderingen zijn gepensioneerde koppels
en bij die groep valt het me op dat de man een bakje troost drinkt en de
vrouw of Cava of een wijntje, bier van hoge gisting. De wereld op zijn
kop?
Onze meiskes mogen in tegenstelling van de
moslimas studeren. Het resultaat is dat ze via hun vrouwenblaadjes het
tot de top van de redactie behoren en artikels beginnen te schrijven dat
de deeltijdse vrouw nog meer moet werken dan vroeger! Het resultaat van
hun opstand tegen hun luie man is dat ze hun moeder en schoonmoeder
inschakelen om de kleinkindjes op te vangen. De moegewerkte man komt in
de vooravond thuis en stelt vast dat zijn zetel is bezet door zijn
schoonmoeder die met zijn kindjes bezig is terwijl zijn vrouw the bold
en the Beautyful aan het volgen is. Het straffe is dat de man dan nog
zelf zijn opwarmmaaltijdje in de microgolfoven mag stoppen en dat hij
ook de kindjes nog in bed mag stoppen want het vrouwtje neemt haar sportzak,
voert of haar mama naar huis of zet haar schoonmoeder af aan de bushalte!
Is het vrouwtje niet sportief dan is het een avondje gaan breien, bloemschikken
of gaan vergaderen
Vroeger bleef de man al eens plakken na zijn
training tennis of mini voetbal maar nu mag hij TV kijken en nam zijn
vrouw zijn gewoonte over. Voor 23u moet hij haar niet thuis verwachten.
Voor de man is het grote verschil bij vorige eeuw dat hij rustig kan
kijken naar programmas die hem interesseren.
Hij is het gezeur kwijt wanneer hij sport wil bekijken. Voor diegenen die het
nog niet doorhebben, Bazieltje schreef net wat die statistieken ons voorschotelen.
De voorstelling van de moderne gang in jonge
gezinnen kan voor enkelen kloppen maar is ver van algemeen.
Zoals steeds ligt de waarheid ergens in het midden.
De nieuwe man bestaat en de formidabele vrouw
bestaat ook. Maar noch de man, noch de vrouw zijn bruikbaar voor
statistieken. Het zijn koppels waar er geen afweging bestaat
tussen de diverse taken. Het zijn die koppels die zonder woorden elkaar helpen
en dan samen genieten van de voorbije dagtaak. Het zijn de koppels waar
het er spontaan aan toe gaat. Mogelijks zijn die koppels wel de
uitzondering aan het worden. Het zijn wel die gepensioneerde koppels die
samen op het terrasje zaten en die hoe verwonderlijk ook tegen elkaar
zaten te praten. Gans de dag samen en toch nog converseren iets wat die
moderne mensen niet meer gaan kunnen. Ze zitten met de frustratie over
het uitpluizen van wie nu wat deed in het huishouden en wie in totaal de
meeste uren na zijn gewone dagtaak nog bezig was. In een gezin kan men niet alles
afwegen. Het moet gewoon spontaan gebeuren. Het heeft geen belang wie
mijn eetbakje vult, als het maar op tijd en stond klaar staat .
De Spelen voor mensen met een beperking zijn volop aan de gang en we missen beelden.
Ook mensen met beperkingen hebben dezelfde rechten als valide sporters. Dus mag
de zendtijd voor die mensen de hoogte in. Het is een andere manier van sport
maar ook die atleten geven al wat ze in hun lijf hebben en het is zonder vedette
allures. We kunnen allemaal leren van die mensen die rechtuit en rechtaan hun
gedacht zeggen en heel open zijn.
De meest gekende atlete is Marieke Vervoort. Iedereen kent ze en heeft respect
voor haar. Een ongekende doorzetting, een open blad en ze laat geen mens onberoerd.
Iedereen denkt dat ze Marieke kennen. Haar laatste Spelen en dan zal ze waardig
uit het leven stappen. Klopt niet. De vrouw is de enige die haar lichaam kent.
Dokters denken dat ze haar kennen maar dit is niet zo. We hebben ons idee over
haar maar ook wat we denken klopt niet. Marieke zal zoals wat ze deed voor haar
sport verder zetten in haar leven. Ze zal blijven vechten tot ze totaal niet
meer kan. Ze zal zoals ze zegt uit het leven stappen maar geen dag te vroeg. Ze
zal zich verzetten tot ze totaal uitgeput zal zijn. Marieke is te bewonderen
omdat wanneer de pijn draaglijk is ze meer van het leven kan genieten dan een
valide mens. De enige reden dat ze waardig uit het leven zal stappen is omdat
ze een fierheid en eigenwaarde heeft die enkel mensen met een sterk karakter hebben.
Mensen die levensgenieters zijn en hard voor zichzelf en meeleven met anderen.
Marieke is een type die anderen steunt en moed inspreekt en die voor zichzelf
hard is. Ze bezorgde ons land de eerste medaille.
Ze krijgt navolging van jonge atleten. Een zestienjarige die voor zijn ouderdom
nuchter en open tafeltennis speelt en mensen laat genieten van zijn talent. Ook
die Roemeens-Torhoutenaar Florian is een aparte man. Zijn spontane uitlatingen
laten niemand koud. Hij wint niet enkel op sportief gebied maar palmt mensen in
met zijn uitdrukkingen en opmerkingen. Hij heeft dezelfde humor als zijn
stadsgenote Cafmeijer. Florian heeft moeite met concentratie en lawaaierige
omgeving. Hij is autist maar naast zijn sportieve talenten heeft hij het talent
spijts zijn beperking en met de nodige steun overwinningen te boeken op
meerdere gebieden. We hebben reeds twee Gouden en één Zilveren medaille en
mogelijks halen we de vooropgestelde aantal van acht medailles niet maar met
onze 29 deelnemers halen we veel meer dan plakken. Die mensen die voor ons
land strijden zijn toonbeelden van inzet en eenvoud.
We begrijpen soms niet dat ze na een overwinning nagenoeg geen emoties tonen.
Die emoties hebben ze zoals iedereen maar inwendig. Hun buitenkant is anders
dan bij de valide atleet maar innerlijk hebben ze gevoelens die we niet zien. Onze
gevoelshorens zijn er niet fijn genoeg voor. We zijn te oppervlakkig en leven
te weinig intens, iets wat mensen met een beperking wel kunnen. Geen dokter kan
uitleggen en wetenschappelijk onderbouwen hoe die atleten in hun hoofd leven.
Enkel diegenen die ze dagelijks begeleiden weten wat ze voelen en hoe ze omgaan
met emoties.
In tegenstelling tot die atleten leven wij te vluchtig. We staan te weinig stil
bij hun inzet. We zijn te oppervlakkig en hebben teveel oog naar het resultaat
en te weinig naar de inzet die ze doen om een resultaat te bereiken. Voor
iedere begeleider en ouder zou er een medaille moeten zijn want zonder hulp van
derden kunnen die atleten niet bereiken wat de Spelen ons laten zien. Er is in
vergelijking met enkele jaren geleden reeds meer aandacht voor die
uitzonderlijke mensen maar er moet nog meer aandacht komen. Naast het sportieve
kunnen ze veel jongeren leren hoe ze weerstand moeten kweken! Steeds die moed
opbrengen om na iedere tegenslag opnieuw te vechten, niet enkel tegen de natuur
maar tegen zichzelf.
Het zijn meer dan atleten, het zijn toonbeelden van doorzetting en moed. Vechters
tegen het onrechtvaardige dit allemaal zonder hoogmoed en met een eenvoud waar
mensen bewondering voor moeten hebben. Die mensen zullen geen vijftigduizend
euro krijgen bij het behalen van een medaille en ze vragen dat ook niet maar
hun vereniging zou dat geld goed kunnen gebruiken om anderen te motiveren
Een zoentje van prinses Astrid is mooi maar extra steun zou ook mogen
Roodgloeiende Krantenkoppen want er viel
een rood kopstuk. De burgemeester van Hasselt moest na alle negatieve kritiek
ontslag nemen.
Ze volgde wellicht de raad van haar papa
Willy dat ze beter ontslag nam en aan haar gezondheid moest denken. Na haar
kanker werd ze nog eens slachtoffer van kanker in de politiek.
De beschuldiging van belangenvermenging
deed haar uiteindelijk de das om.
Zou er één politieker rondlopen die niet
aan belangenvermenging doet?
Van bij de geboorte weet elke boorling hoe
belangrijk belangen zijn. Het is namelijk zeer belangrijk dat je om te
overleven die voedingslijn weet te vinden. Hoe klein en pietluttig het
boorlingske is het zal de weg naar de tepel vinden. Met een beetje hulp van de
verloskundige die het kindje aan moeders borst legt weet het reeds dat eten en
drinken heel belangrijk zijn. Nog nat achter de oren, met zelfs nog moederkoek
inde oortjes en op het topje van zijn neus, zal het schatteboutje zelfs
letterlijk blind op zoek gaan naar de belangrijke voeding.Na wat pietluttige hulp van de vroedvrouw zal
het kleintje wel zijn of haar plan trekken.
Iets ouder is het een automatisme om te
genieten van belangen. Onderling van zodra ze in een kleuterklas zitten maken
ze gebruik van wat belangrijk is om profijt te halen. De start van eigenbelang.
Er is een duidelijke lijn in
belangenvermenging, verlangen en eigenbelang. Altijd komt het stukje lang voor
in die woorden.
Eigen belang is een noodzaak om te
overleven. Zelfs in het verlangen.
Eens we ontdekken wat liefde is voelen we
een verlangen naar en voor die andere. Alhoewel we staan er niet bij stil maar
we mogen gerust de klemtoon leggen op het naar van die andere en in mindere
mate voor! Dat naar wil zeggen dat we in eerste instantie aan ons eigen denken.
Als we die andere voor ons winnen dan is dat een groot deel eigen belang. We
hunkeren naar die andere maar eigenlijk is dat om ons eigen gevoel te voldoen.
Nagenoeg bij alles waar we bewust of
onbewust naar verlangen is het doel zelf een goed gevoel te krijgen.
Belangen is de voeding van onze gevoelens
te verbeteren. Die gevoelens kunnen ook de verruiming van onze macht of onze
geldbeugel zijn.
Wanneer we daarbij eventjes stilstaan dan
is de sprong van wat elke politieker wil vlug gemaakt.
Macht en geld.
Wanneer men echter te radicaal aan
belangenvermenging doet dan komen anderen op de proppen om onder en boven je
lurven te schieten.
Dat de Hasseltse burgemeester fouten beging
zal wel kloppen maar is het ook geen belangenvermenging dat de groenen ontslag
namen en dat de katholieken niet van die situatie profiteerden?
Zonder belangenvermenging bekom je niks.
Altijd en steeds maakt de mens gebruik van de uitdrukking nemen en geven!
Je leert het onmiddellijk na je geboorte.
Het is de natuur. Men moet nemen en geven of je kan niet overleven.
Een ideale wereld bestaat niet, behalve dan
het ludieke programma op TV.
Het is thans de tijd dat wellicht de
laatste koppen van de socialisten aan het sneuvelen zijn. Na Hasselt hebben we
nog Gent, Oostende, Leuven en Brugge. Antwerpen is zijn leiderschap reeds kwijt,
nu Hasselt en wie zal de volgende zijn?
Vermoedelijk gent want de huidige Gentse
burgemeester hoort belangenvermenging met Optima ook al achteraan in zijn oor.
De Brugse burgemeester moet ook al eens goed luisteren want met zijn
geflikflooi met zijn Annick liggen ze ook op de loer om hem een loer te
draaien. Leuven heeft nog zijn oude Tobback maar het zoontje zal ook zijn papa
niet kunnen vervangen want die ligt te moeilijk in zijn eigen partij. Oostende
is voorlopig nog veilig en zolang ze overeen komen met dat koekebrood zijn
centen is er geen probleem. Of vergeet ik ook aan het zeetje de
belangenvermenging?
Er is dus niks nieuws onder de zon.
Voor mij is het belangrijkste het
verlangen
Het verlangen waar ik me goed bij voel en
als dit met het me vermengen is met die andere met ook een verlangen naar mij
dan is alles ok!!
Spijts mijn beperkt aantal grijze cellen maak ik me toch bedenkingen met die poging
tot ontvoering in Willebroek. Voortgaande op de berichten op radio en Tv is het
veertienjarige meisje een fenomeen.
Ze heeft een abnormaal fotografisch geheugen en weet de speurders details te vertellen
waarvan vele onderzoekers de gave niet hebben zich deze te herinneren of zelfs
op te merken.
Logisch en heel normaal is dat de ontvoerde als reactie heeft te vluchten maar
voor de vlucht dergelijke massa details op te slaan is meer dan uitzonderlijk.
Mensen hebben al problemen een gezicht te memoriseren wanneer ze in paniek
zijn. Laat staan dat men naast de haarsnit, sikje men ook nog de kleur van de
ontvoerder zijn schoenen herinnert weet het meisje zelfs dat er een geurboompje
hangt in de man zijn wagen. Vermoedelijk vertelde ze nog meer detail aan de
personen waar ze de aangifte aan deed. Naast die uitzonderlijke gave van koelbloedigheid
en het opmerken van details heeft de veertienjarige volgens mij ook de gave om
misdaadboeken te schrijven. Het komt me voor als een fictieboek waar we het
einde van het complot kunnen lezen.
Indien men de ontvoerder kan vatten dan mag het meisje fier zijn op haar gave
van haar opmerkzaamheid. Minder zou zijn moest blijken dat de poging tot
ontvoering uit het brein van
het meisje is ontsproten omdat ze niet recht naar huis ging en ze een verhaal
opdiste om zich aan de boosheid van haar ouders te onttrekken. Dan heeft het
fantasierijke meisje een probleem. Haar leeftijdsgenoten, schooldirectie en
onmiddellijke omgeving zullen haar een stempel geven die ze jaren zal
meesleuren.
De Minister van Welzijn maakt ook een moeilijke periode door. Een achttienjarige
stierf door ontbering. De jongen confronteert ons land van welzijn met onze
tekortkomingen. Een openbaring naar het grote publiek waar opvoeders van
instellingen reeds jaren op wijzen maar waar de overheid geen oren naar heeft.
De jongen is het bewijs dat we verloren lopen in
administratie en statistieken. Geplaatste jongeren zijn ook maar nummers zoals
zowat alles betreft mensen. Het individualisme en het 'ik' blijken de grote
boosdoener van onze huidige maatschappij. We mogen ons niet laten vangen en het
verwijt aan de diensten welzijn toeschrijven. Veel jongeren die in instellingen
terecht komen zijn slachtoffer van in eerste instantie de ouders. Naast
jongeren die vroegtijdig wees worden zijn er nogal veel waarvan hun ouders geen
verantwoordelijkheid hebben of opnemen. Ouders die niet aan kinderen zouden
mogen beginnen. Verslaafde ouders of ouders die na hun scheiding hun kinderen
geen toekomst meer kunnen bieden. Ouders die leven voor zichzelf en hun
kinderen als last aanzien.
Na tussenkomst van een jeugdrechter die probeert de beste oplossing te zoeken
voor het kind, vangen instellingen die jongeren op tot hun achttiende verjaardag.
Enkel jongeren met een uitzonderlijke wilskracht en sterk karakter hebben de kans
later een normaal leven te kunnen inslaan. De ene opvoeder al meer dan de ander
proberen te helpen en hen op het rechte pad te houden. Probleem is echter dat
de Minister moet besparen en dat er in
al die instellingen te weinig personeel is. Er is bijna een nood van een man op
man begeleiding maar dat is onbetaalbaar. Vandeursen weet best waar de
tekortkomingen zijn in zijn departement en zou het best anders willen maar door
besparingen heeft hij geen mogelijkheden. Het medeleven van enkele mensen
zorgde ervoor dat de jongen een menswaardige
begrafenis kreeg. Dat de Minister niet aanwezig wou zijn op de begrafenis is
terecht. De man heeft de nodige tact om zich niet te vertonen want hij is
aan handen en voeten gebonden aan zowel wetgeving als in de onmogelijkheid
om maatregelen te treffen naar de toekomst.
Het is hard maar na de begrafenis zal alles omtrent die jongeren en de
problemen van die instellingen koelen zonder blazen.
Er werd een wonde bloot gemaakt en met een pleister vlug toegedekt.
Het is onvoldoende om jongeren zelfstandig te leren wonen in paviljoentjes en
hun dan op hun achttiende aan hun lot over te laten. Een automatische
overgang naar diensten van begeleid wonen zou een eerste stap zijn. Enkel de
opvoeder kent een beetje die jongere. De directeur en zijn administratie
kent enkel zijn klant via zijn papierwinkel en via de nota's wanneer en hoe
vaak de jongere werd doorgezonden naar een time out. ok de jeugdrechter
heeft nauwelijks of geen contact met de opvoeders die dagdagelijks omgaan
met die probleemjongeren.
Nooit had de jongen kunnen denken dat er zoveel volk op zijn begrafenis zou
zijn. Hij heeft er ook niks aan. zoals steeds stellen we vast dat luisteren
naar anderen heel belangrijk is.
We blijven hard in onze conclusie.
Veel te jong gestorven maar had die jongen wel een toekomst? Zou hij ooit
gelukkig kunnen worden? vragen die nooit een antwoord zullen krijgen maar
waarvan we inwendig weten dat het antwoord negatief zou zijn geweest.
De manier van overlijden is hard en onmenselijk maar is de jongen in kwestie
nu niet gelukkig dat hij rust heeft in wat voor hem een ellendig bestaan
was.
Wijzer werden we gisteren met het interview in de zevende dag over de mogelijke
invoering van de noodtoestand. Het is duidelijk geworden dat er nood is aan politici
die leren luisteren naar elkaar.
Er is nood aan mensen in de Wetstraat die naar elkaar luisteren en over hun persoonlijke
gedachten kunnen onderhandelen.
Wat Gwendoline Rutten verklaarde was duidelijk dat ze niet bereid zou zijn
om treffelijk te onderhandelen over de noodtoestand in ons land.
Hoever kan en mag een reporter gaan om te proberen de politica uit haar tent te
lokken en uitlatingen te laten maken die verregaande gevolgen kunnen hebben?
Als hond maak ik de vergelijking met dieren
De reporter is een leeuwentemmer in een circus en gwendoline is een leeuwin die
hij als temmer probeert kunstjes te laten maken. Geen enkele leeuwentemmer zal
een leeuw temmen in de natuurlijke omgeving van de leeuw of in de kooi van de
leeuw. Dus de studio is een ideale plaats want Gwendoline werd niet in haar
gewone omgeving geïnterviewd maar in het hol van de media.
De druk van de cameras is in het voordeel van de reporter en niet onbelangrijk
bleek dan het feit dat Rutten niet luisterde. Ze vergat de entourage en ramde
maar door en vergeleek de situatie van de noodtoestand met Tunesië en de
toestand in erdogan zijn land. De reporter verwees ook naar Frankrijk maar
Gwendoline liet zich vangen en zette haar betoog verder. Als een volleerde
leeuwentemmer genoot de verslaggever van zijn temmen. Hij had de leeuwin reeds
in de hoek en nu moest ze nog enkel door de hoepel springen. Gwendoline maakte
zelfs onverhoopt de sprong en verklaarde duidelijk dat ze neen zegt tegen de
noodtoestand. De leeuwin sprak duidelijk in eigen naam maar voegde eraan toe
dat haar partij nooit akkoord zal gaan met de invoering en aanpassing van onze grondwet
om de noodtoestand in te voeren. Op het partijbureau zal men een korte
bespreking hebben gehad maar ze liet zich vangen en met het journaal van 13u
werd haar uitspraak reeds duidelijk wat de gevolgen van haar uitlatingen zijn.
Ze had niet door die hoepel mogen springen want nu zit ze in een moeilijk
parket. Noch voor elk debat kent men
haar neen. We hebben reeds veel madammen weten komen en gaan met een neen.
Denken we maar aan Milquet, Tatcher of aan Angela met haar uitlating dat ze het
zal schaffen .
Reporters zijn geen echte leeuwentemmers maar gehaaide vissen die happen op alles
wat eetbaar is. Bracke was ook zon happer maar nu hij aan de andere kant staat
wikt en weegt hij zijn woorden beter en is heel voorzichtig geworden. Naast
dove politici zijn ze ook geen goede portrecreanten. Peeters bewees reeds dat
op zowel een paard als fiets hij tegen de vlakte gaat. Verhofstadt en Decroo senior
deden dit ook en nu donderde bourgeois ook tegen de vlakte. Het scheelde een
haar of we kregen in Huizingen een robbertje Grieks Romeins worstelen
tussen van Grieken en Bourgeois. De zondag is sportdag op TV en we zaten te
wachten op een mogelijk gevecht in regel. Ook daar maakten we reeds voorgaande
gevallen van mee Een drastische toepassing van de noodtoestand is wellicht een
brug te ver maar als er zelfs geen mogelijkheid meer is om over het onderwerp
rustig een debat te voeren dan is de vraag waar ze zich in de Wetstraat mee gaan
bezig houden. Met gaan wandelen of met de fiets gaan rijden? Dat ze dan maar
van die hulpwieltjes monteren aan hun fiets zodat ze niet kunnen omvallen. Of
de fietspaden wat verbreden en gaan toeren met een duofiets. Zon fiets ligt vast
op de baan en ze kunnen onderweg leren samen praten en voornamelijk naar elkaar
luisteren.
Het nieuwe schooljaar is begonnen en de
Minister van Onderwijs heeft nog heel veel werk in haar departement!
Onze maatschappij hangt of valt met de
opleiding van onze jongeren en er schort duidelijk wat met die opleidingen.
We leven nog een beetje zoals in vorige
eeuwen. De tijd dat de nonnekes aan het hoofd stonden van de klas. Ze droegen
toen nog een toegelaten klederdracht in het zwart met wit lapke voor de mond.
We herinneren ons nog duidelijk die priemende ogen die ze als vuurpijlen op ons
kon afschieten. Je kon ook als je een beetje te lastig was een dikke lel tegen
je oren krijgen en je leerde het oude en nieuwe testament aframmelen van voor
naar achter en omgekeerd
Je leerde
door die non liegen. Je wist als geen ander bij het snoepen dat snoepje te
verstoppen in je mond en kon zelfs je mond opensperren en het snoepje
verstoppen achteraan onder je tong .
Hoe gaat het tegenwoordig?
Als jongere zoek je een job en op het net
is er een aanbieding voor een voltijdse betrekking van opvoeder voor een gans
schooljaar.
Je solliciteert en er volgt een eerste
gesprek.
We maken ons niet druk als jongeling over
ongeoorloofde vragen zoals hoe vaak we ziek zijn, of we een relatie hebben, of
we zwanger willen worden en dergelijke.
Verder verloopt het gesprek vlotter dan je
had gehoopt en de thans modern non laat je gaan na het interview met de
mededeling dat je een telefoontje zal krijgen indien je voldoet. Indien je niks
hoort val je uit de selectie.
Dezelfde dag belt men je op dat je de
volgende dag voor een tweede gesprek mag komen.
Dolgelukkig sta je de volgende dag op het
afgesproken uur opnieuw in de hotelschool met gerenommeerde naam en faam.
Het tweede gesprek loopt nog vlotter dan
het eerste en je mag op de eerste schooldag starten maar je moet wel de twee
voorafgaande dagen voor 1 september komen om de ouders te ontvangen en de
leerlingen wegwijs te maken in het internaat.
Je mag vertrekken en bij het verlaten van
die gekende school krijg je te horen dat het om een deeltijdse job gaat en niet
voor een gans jaar maar tot de maand april.
De eerste leugen valt. Geen tewerkstelling
voltijds en niet voor een gans jaar maar slechts een vervangingsovereenkomst
voor enkele maanden!
Als gemotiveerde werkzoekende gok je niet
op één maar op meerdere paarden en je mag je ook aanbieden bij een andere
werkgever.
Die job betreft een voltijdse job en voor
één jaar.
Door je eerlijke opvoeding deel je de
directie van de school mee dat je nog een sollicitatie hebt waar ze geen
probleem van maken.
Het moderne nonneke zegt terloops dat men
je voor die twee voorafgaande dagen niet kan vergoeden!Dit in tegenstelling met
haar uitleg bij het eerste gesprek. Dat catalogeren we onder het leugentje voor
bestwil. Of beschouwen het als een leugentje voor de goodwill dat je toch de
job krijgt.
Leugen nummer twee is gevallen
Het sollicitatiegesprek bij die andere
werkgever verloopt vlot en je krijgt te horen dat je na het weekend de maandag
je overeenkomst mag komen tekenen en de dinsdag mag starten. Je gaat onmiddellijk
terug naar de hotelschool zodat ze weten dat je kiest voor de meer
aantrekkelijke job.
Geen probleem en veel begrip maar als
tegenprestatie voor het afhaken begint de morele druk dat je toch die eerste
voorziene nacht zal komen werken!
Je vraagt hoe het zit met het loon want je
werkte reeds twee dagen voor de mooie ogen van de moderne non!
Je moet onmiddellijk die avond en
nachtshift aanvatten maar gelet op de twee vorige leugens vraag je toch eerst
dat dagcontract.
Geen probleemmaar want de overeenkomst zal
morgen na je nachtprestatie klaar liggen
Vertrouwen doe je het niet en je belt naar
je hulplijn. Je hulp is je vader en die vader zegt duidelijk dat je niet mag
starten voor het krijgen van een geschreven overeenkomst want dat je die verantwoordelijkheid
niet kan nemen om met 26 leerlingen een halve stad te doorkruisen naar het
internaat en dan een ganse nacht de zorg moet dragen voor die leerlingen zonder
dat je officieel in dienst bent genomen. Dat de directie best eens informatie
neemt bij de Arbeidsinspectie
De zuster in spe loopt vlug eventjes tot
bij haar directeur en komt weinig ogenblikken als een briesende abdis binnen
en zegt:
als je het zo speelt, mag je onmiddellijk
vertrekken en we zullen iemand anders oproepen!
De volgende grove leugen is een feit want
er was geen intentie om een vergoeding te betalen, tenzij mogelijks enkele
euros in het zwart.
Het woordje zwart is gevallen en we
begrijpen plots waarom de media het altijd heeft over het zwartwerk in de
horeca.
We begrijpen plots het waarom van de invoering
van de witte kassa.
Men leert in de horeca in het zwart werken
vanuit het onderwijs
Het onderwijs ligt aan de basis dat de
horeca thans problemen heeft. Niet moeilijk dat vele zaken sluiten, volledig of
meerdere dagen per week. Door de witte kassa is de pakkans te groot en zijn de
jarenlange zwarte verdiensten aan banden gelegd.
Werk voor Crevits want haar departement is
als eerste de schuldigen dat de sociale lasten niet kunnen verlagen. Wanneer
scholen mensen als onbezoldigde vrijwilligers aanzien dan passen ze dezelfde
werkwijze toe dan de alom gekende VZWs van het goede doel!
Als Staatssecretaris zal Theo het niet
gemakkelijk hebben. Wet en geweten liggen zowel ver als dicht naast elkaar.
De man wil de wet toepassen en langs de
andere kant is hij ook maar een mens. Hij is tegenstander van een boerkini maar
beseft dat de wet niet toelaat dat het ding een verboden dracht is.
Theo moet een op het eerste zicht braaf
meisje uitwijzen omdat dit volgens de wet moet. Het jonge meisje heeft dan nog
de tegenslag dat haar oudere broers niet deugen en toekomstige zware criminelen
zullen worden. Sommige mensen hebben danig medelijden dat ze het meisje zelfs
willen adopteren. Geen goed idee want in dit geval adopteer je automatisch ook
de familie mee.
Zielig blijft de advocaat van de familie
die alsnog blijft doorgaan met de ene procedure na de andere te starten. In
tegenstelling met de Staatssecretaris voelt ieder mens dat de advocaat met een
gans ander gevoel het dossier bekijkt en naar een achterdeur om de uitwijzing
te laten opschorten.
Studeren zit er voor het zestienjarige
meisje niet meer in. Ze zal zoals haar ouders ondergedoken moeten leven. Het is
weliswaar verboden haar uit een klas te plukken door de overheid maar als ze op
weg naar huis zou gaan kan men op straat haar onmiddellijk oppakken. Wellicht
zou men dit niet doen omwille van de publieke opinie maar het risico zaal de
familie niet nemen.
De toevlucht van illegalen zal dit najaar toenemen
en niet van oorlogsvluchtelingen. Via Libië staan duizenden mensen klaar om
opnieuw met gammele bootjes de overtocht te wagen. De toestand in vele
Afrikaanse landen loopt mis en dus zal het aantal pogingen om in Europa te
geraken oplaaien.
De thans leegstaande opvangcentra zullen
weer vlug vol geraken met afrikaantjes.
Welke talen gaan we nog allemaal moeten
bijleren?
We zullen ook na verloop van tijd nieuwe
restaurantjes zien opdoemen. Concurrentie van hun bier op basis van maniok
moeten we niet hebben want prijzen zal hun brouwsel niet halen.
Als ze maar hun muggen niet meebrengen of
hun darmpjes best spoelen voor ze arriveren of voor we het weten zitten we met
één of andere epidemie waarvoor we nog geen pilletjes hebben
We kunnen wel iets bijleren van die mensen.
Zij geraken zonder GPS door gans Europa en wij geraken nog amper thuis zonder
dat ding!
Toegegeven dat die Fransen een aparte humor hebben. Het was genieten van films
zoals les gendarmes de St tropez. Moest Louis de Funes nog leven hij lacht
zich een kriek met wat nu gaande is in Nice en omstreken. Een humoristische
film is thans pure werkelijkheid geworden.
Vanop zee houden de Franse moderne agenten het strand in het oog op zoek naar
vrouwen met boerkinis of met lange gordijnen om hun lichaam. Ze interpelleren
dan de vrouw in kwestie en verplichten die vrouw dan zich op het strand uit te
kleden. Wat zouden die vrouwen onder hun klederdracht dragen? Zon gestreepte
pyjama of zon ding waarin Demis Roussos rond liep? Verder zon interlocken
onderbroek en wellicht geen soutiens gorge want je kan toch niet zien onder hun
plunje of het hangt of nog een beetje model heeft!
Een attractie is het alvast voor de strandliggers in
de buurt. Voor de kindjes van de vrouw die zich moet uitkleden is het minder
want die sloorkes zagen nog zelfs nooit hun mama haar tanden poetsen, laat
staan dat mama ook van die rare bubbels heeft hangen zoals die vrouwen op het
strand in monokini! Ze verschieten zich wellicht reeds een bult bij het zien
van dat roze vel dat sedert de geboorte van de mama nog geen daglicht zag!
Het optreden mag dan onze lachspieren wat stimuleren maar het is ver gekomen in
onze maatschappij. Het is volgens de wet niet te doen om wat je draagt als
kledij maar als die
kledij een toonbeeld is van je geloof dan is het verboden. Nochtans zusterke
Dominique liep ook rond met geestelijke kledij en met hoofddeksel en lapje
tegen god weet wat voor de mond. Zoals zovelen heb ik altijd gedacht dat nonnen
kaal waren. Ik bedoel op hun hoofd om alle misverstanden te vermijden want in
mijn tijd was er geen sprake van landingsbanen en dergelijke!
Een andere toffe acteur was Fernande, vertolker van Don Camillo waar hij een pastoor
speelde. Er lopen in Frankrijk ook nog geestelijken rond met soutane. Gaan ze
die mannen ook verplichten om die zwarte rok uit te trekken? Ocharme voor de omstaanders want
als die geestelijke in zijn blote staat zal met al die kindjes in de buurt zijn
clioteurke naar alle kanten wijzen
Wat is dat tegenwoordig allemaal?
De zee, het strand en de lucht is van iedereen en toute liberté
Mijn conclusie is dat wij op de meeste stranden als hond het verbod kregen omdat
we volgens ik het nu allemaal bekijk, wij ons frakske niet kunnen uitdoen.
Volgens Lippens was de reden in ons land de pipi en kaka en dit niettegenstaande
mensen er veel meer rotzooi achterlaten dan wij honden. Onze restantjes teren
op en zijn nog voedzaam voor de natuur maar die plastieken rommel zoals
blikjes, condooms en dergelijke verteren niet! Zoals ik al eens liet vallen.
Het zwembad is geen wasserette maar ik denk niet dat die vrouwen hun tuniek
inwrijven met Marseillezeep vooraleer ze in zee stappen. Redders kunnen er
zelfs nog van leren want probeer maar eens 100m crawl te zwemmen als je omhuld
bent met een gordijn. Er zijn voorbeelden genoeg hoe moeilijk het zwemmen is na
al die doden door verdrinking in de Middellandse Zee!
Sommige eenvoudige geesten in de Wetstraat hebben blijkbaar niet door dat inburgering
een zaak is van eeuwen en niet enkel met het onder de knie krijgen van de
landstaal waar men woonachtig is.
De toestand die het mooie Limburg meemaakt in en rond de streek van beringen levert
het bewijs dat we eigenlijk een diepgaander onderzoek moeten houden over wat
inburgering is.
We kunnen als buitenstaander niet goed begrijpen wat er gaande is met de Turkse
Gemeenschap.
Na de eerste generatie van werknemers die onze steenkool naar boven haalden van
diep onder de grond, hebben we nu reeds de derde en vierde generatie van Turkse
Limburgers. Velen spreken en kennen de Vlaamse taal beter dan de natuurlijke
Belg. Ze integreerden zich en buiten de huidskleur is er geen verschil met de
oorspronkelijke inwoners van de streek. Het woordje inburgering ligt reeds vele
jaren achter hen. Toch is er een meer dan gespannen sfeer die wij moeilijk
kunnen vatten. Is men nu voor of tegenstander van Erdogan, het laat de Belg
koud zolang hij er geen last van heeft. Onpartijdig willen we zijn maar snappen
niet dat die in onze ogen Erdogan een dictator is en dat hij meer dan 40.000
mensen opsluit in gevangenissen zonder voorafgaand proces. Ook snappen we niet
dat hij zelfs regeringen onder druk zet om bepaalde Turken te laten oppakken en
uit te wijzen naar zijn land zodat die ook achter de tralies komen. We snappen
dan ook niet dat die Turken die hier werden geboren en hun ganse leven (buiten
de vakanties) niet in de buurt van Erdogan kwamen maar wel zijn vurige
aanhangers zijn.
Er is dus duidelijk een inburgering wat de taal en sommige gebruiken betreft maar
de roots van hun overgrootouders zit diep in hun genen.
Mogen we die Turken dan vergelijken met de Amerikaanse 'negertjes'? Die
zwartjes werden Amerika binnengebracht als slaven en nog steeds zijn die mensen
hun afgeschafte slavernij niet vergeten. De strijd tussen blank en zwart
wakkert nog dagelijks op in het land van Uncle Sam. Onze gastarbeiders waren
geen letterlijke slaven maar moesten wel het vuile werk doen en ook dit
vergeten de jongeren van heden niet. We maken gelukkig geen Amerikaanse
toestanden mee maar het feit dat we willens nillens betrokken worden in hun
politiek van het vroegere thuisland, moet ons
ongerust maken.
Er is naast dat verplicht aanleren van onze taal en het zich voegen van onze wetten
meer nodig om naar de toekomst problemen te vermijden. Dat Turken en Marokkanen
niet de beste vriendjes zijn weet iedereen. Zij kunnen nochtans met hun
Arabisch met elkaar communiceren maar velen zijn kat en hond. Limburg is een
vat vol diverse nationaliteiten want er zijn nog de Polen, de Italianen,
Spanjaarden en ga zo maar door! Elke gemeenschap heeft zijn cultuur, zijn gewoonten
maar vooral zijn roots die we nu we het fenomeen Erdogan kennen niet mogen
onderschatten.
Met vaten diversiteiten aan kruiden kan men formidabel bier brouwen maar als de
mix aan kruiden niet goed zit dan ontploft het uiteindelijke vaatje bier of is
de smaak niet te drinken...
We leerden alvast dat onze politiekers een beetje voorzichtiger moeten zijn met
wie of wat ze op de lijst van hun partij zetten. De SP. A zette er alvast eentje
aan de deur en vermoedelijk zullen er nog volgen. Wanneer je op een
verkiezingslijst geraakt dan mag men toch veronderstellen dat je goed scoorde
als 'ingeburgerde' neo Belg maar de voorwaarden om echte landgenoot te kunnen
worden zal eens onder een serieuze bril moeten bekeken worden.
Stel je voor dat Belle Perez plots liedjes begint te zingen over de Basken. Gelukkig
is ze met andere dingen bezig zoals huwen en onmiddellijk erop een kindje
kopen. Een volgende generatie komt eraan maar wat met die oude roots?
De allochtonen zullen zich een beetje moeten aanpassen.
We herinneren ons allemaal het beeld van het verdronken kindje dat men aan land
droeg uit de Middellandse zee. Geen mens die stilstond en stilstaat dat het
kindje nooit op die boot had moeten zijn want het slachtoffertje kwam niet uit
oorlogsgebied maar de ouders wilden in het beste geval een beter leven en meer
mogelijkheden voor hun kind.
Thans hebben we het opgesloten meisje met haar vader dat al acht keer werd uitgewezen.
Al goed en wel dat men minderjarige jongeren niet mag terugsturen maar moeten
die kinderrechters en organisaties eens niet een beetje verder denken dan hun Pinokkio
lang is? Het zelfs maar overwegen om naar Nederlands voorbeeld te grijpen naar
wat ze kennen onder kinderpardon-is dom. In Nederland bleven er van de meer
dan duizend gevallen maar honderd over die konden genieten van het
kinderpardon. Onze wetgeving is duidelijk en ik hoop dat de Staatssecretaris
bij de afspraken van het regeringsakkoord blijft. Schandalig is het dat één of
meerdere advocaten het meisje en haar ouders jaren aan het lijntje hielden met
in beroep gaan en alle mogelijke achterpoortjes zochten om te kunnen blijven
procederen. Elke euro die de advocaat verdiende aan het dossier is een
oneerlijke euro!
Zonder enige kennis van het betrokken dossier is het overduidelijk dat het in
dit dossier tot poging van omzeiling van onze wetten gaat. Het meisje mag dan
volledig ingeburgerd zijn dan nog want ze had nooit ingeburgerd kunnen raken
indien ze als Kosovaar (geen oorlogsvluchteling uit oorlogsgebied) was vertrokken
zoals voorzien na de eerste uitwijzing. Of die ouders het nu echt zo goed menen
met hun kind is ook twijfelachtig want de vader en dochter zittenthans wel in
een instelling maar de moeder is weer als illegale ondergedoken. Dus het onwettelijke gaat
gewoon door bij die mensen.
Het is niet zo dat ik geen gevoelens heb voor kindjes want ik zou graag mee met
mijn collegas slachtoffers gaan zoeken na de ramp in Italië. Die kinderen
hebben nood aan hulp en Europa zou veel meer inspanningen moeten doen om te
helpen om onmiddellijk na rampen in te springen.
Aan allen die meeleven en hun gevoelens laten spreken dat het erg is dat het Kosovaars
gezin het land uit moet wil ik de raad geven dat ze anders met hun gevoelens
moeten omgaan. Indien men dan toch zo gevoelig en behulpzaam is dan zijn er
mogelijkheden zat om dit te tonen. Ga op bezoek bij instellingen waar onze
kinderen ook graag eens buiten zouden willen komen. Ga er eens mee wandelen of
fietsen of bezorg ze een leuke namiddag los van de instelling. Er zijn niet
enkel die kinderen maar zovele duizenden oudjes die zonder hulp alle dagen
opgesloten zitten in RVT s en instellingen omdat er geen personeel is om ze
eens buiten te zetten in het tuintje.
Uit pure ervaring krabbel ik dit want telkens wanneer ik bij kindjes of oudjes
tegen hen wrijf, mijn schattig kopje laat krabben en sta te kwispelen, voel ik
de warmte en de genegenheid die deze eenzamen me geven. Het is een zuivere
uitwisseling van genegenheid. Beiden genieten we en allemaal heel wettelijk!
Als doordenkertje geef ik mee dat we voor we het duidelijk beseffen van die schattige
meelijwekkende kindjes gaan toegezonden worden van IS. zo van die gemanipuleerde
kindjes die zich laten ontploffen omdat ze van niet beter weten
Dus niet enkel in de Wetstraat moeten ze hun neus eens snuiten maar iedereen mag
een beetje verder denken dan zijn reukorgaan lang is.
Een groot deel van onze topsporters zijn terug en het weerzien in Zaventem was
voor velen emotioneel. Zelfs de begroting mocht eventjes wijken want als
tussendoortje van het snijden in onze portemonnaie werd gedurende een uurtje stilgelegd.
Met gouden, zilveren en bronzen medailles kwamen onze vedetten de hall in Zaventem
binnen. Ze hadden nog een ander leuk souvenirtje mee in hun valies. We vragen
vaak aan familie en vrienden om bij terugkeer van hun vakantie wat zon mee te
brengen. Onze beminde teergeliefden vergeten dat meestal maar onze topatleten
stuwden hun valies of sportzak boordevol zon. Zelfs een beetje teveel als je
het mij vraagt want ik kan mijn frakske niet afdoen en het gevolg is dat mijn
muiltje een ganse dag openhangt. Ik volg de raad van de medische wereld en
drink liters water. Volgens die
dokters zweten we dat uit maar ik denk dat dit bij honden minder het geval is.
Ik sta om de vijf voeten op drie poten en moet het vierde stretchen Klagen doe
ik niet maar dagen aan één stuk moet het voor mij niet zo heet blijven.
Dat ze in de Wetstraat van de warmte weten is weeral duidelijk. Onze jongeren
weten dat niet maar in en voornamelijk na de periode van ons koloniaal verleden
was er ook zon maatregel waarvan je haren rechtop kwamen te staan. Onze
ex-kolonialen die moesten maken dat ze uit onze vroegere
kolonie waren kwamen terug en moesten natuurlijk een jobke in ons land kunnen
krijgen.
Naast de kolonialen die uit liefde en genegenheid waren vertrokken om die zwartjes
een beter leven te bezorgen waren er natuurlijk ook nogal wat lepe Belgen die
in de toenmalige president er het tirannieke baasje speelden
Hun aanwezigheid had weinig te maken met menslievendheid maar met winstbejag.
Ze maakten misbruik van die negertjes. Eens terug in ons land kregen die
sloebers het voordeel dat ze geen examens moesten doen om een jobke aan de
staat te krijgen. Ze kregen vrijstelling en dienden enkel een papierke voor
te leggen dat ze in Kongo hadden gewerkt Omdat ze ervaring hadden (als god
weet wat!) hadden ze niet enkel het voordeel dat ze het Vast
Wervingssecretariaat niet moesten passeren. Ze werden op zijn minst bureauchef
of zelfs directeur. Ze hadden uiteraard de mentaliteit van big boss en de
gewone ambtenaar was de pineut.
Het zou voor onze jongeren weer zon scheve situatie kunnen worden want enkele
snuggere politici zouden thans wat van de vluchtelingen facteur willen doen
worden. Dat die mensen een job moeten kunnen krijgen is logisch maar gaan die
mensen ook een toelatingsexamen moeten doen zoals de Belgen? Ze spreken amper
of totaal onze taal nog niet maar ze gaan dan wel onze
brieven in de verkeerde bussen droppen. Weer een maatregel die in zeven haasten
zal genomen worden en waar de problemen nadien weer voor de nodige troubels
gaan zorgen.
Onze jongeren sukkelen al jaren om een vaste job te krijgen. Denk maar aan het
onderwijs waar de benoemingen afhangen van wie je kent of welke ruggensteun je hebt.
Of aan de mensen in de Welzijnssector die van de ene interim op de andere
moeten gaan om werk te hebben. Zullen die nieuwe Belgen dan na een half jaar of
jaartje de vaste postbodes worden? Hopelijk koelt het vlug een beetje af want
de airco in de Wetstraat werkt duidelijk niet Oververhitte maatregelen die
letterlijk in ons gezicht op termijn zullen ontploffen .
Vandaag het overlijden van de grootste virtuoos van het ondergewaardeerde
mondharmonicatje!94 jaar werd de man en nu missen we hem reeds.
Zoals vaak komt plots het besef dat men de goede ziel te weinig in
eigen land waardeerde. Het Brusselse ketje uit de Marollen van de
Hoogstraat en t Vossenpleintje zal een grote leegte nalaten.
Niet enkel zijn muziek maar ook de man zelf. Zijn publiek de jazzliefhebbers
zijn beperkt maar toch wist de man met zijn klein instrumentje iedereen te
raken. Hij was een unicum in het genre en zijn melodietjes blijven zowat bij
iedereen hangen.
Elke begintune van Sesamstraat, Baantjer of Witse herkent men onmiddellijk.
Naast de muziek die men overal in de wereld waardeerde was Jean Baptist
Tielemans een zeer innemende man die altijd het ketje van Brussel bleef. Op
zijn eenvoudige manier en zonder grote woorden kon hij mensen boeien in
interviews. Hij had de mogelijkheden om zich als vedette te gedragen maar
zijn persoonlijkheid was zo dat hij bleef wie hij was. Zijn grote geluk was
zijn muziek en het kunnen spelen samen met meesters van de jazz was zijn
grootste genot. Hij was dankbaar en kon blijkbaar genieten van de kleine
dingen van de wereld.
Dat hij slechts op de twintigste plaats stond op de lijst van de grootste
Belgen zou bij een nieuwe lijst er anders uitzien. Nu de man er niet meer is
zou hij stijgen met stip!
Is Jean Baptist niet één van de zovelen die slechts na hun dood op hun
waarde worden geschat?
Is hij niet het toonbeeld van de grootvader of grootmoeder of een familielid
of vriend die we allemaal kennen?
Maken we ons allemaal niet schuldig dat we slechts na het overlijden
beseffen wat we voorgoed zullen missen?
Jazz is een genre dat niet iedereen ligt maar de eenvoud en de levensvreugde
van een uitzonderlijk man raakt iedereen.
Brussel verliest een monument. Een standbeeld zal de man wel krijgen of mogelijks zijn buste in de buurt van t Vossenpleintje. Het minste dat men
kan doen voor een muzikant die men vanaf nu ten volle zal erkennen
Reeds enkele dagen volgen de artikels over een
stukje stof elkaar op.
Wat een kabaal en onnozel gedoe over die
boerkinis!
Waar maken sommigen zich druk over? De
voorstanders van de boerkini hebben gelijk en de tegenstanders hebben ook gelijk!
Welk belang heeft het nu of het dragen van
zon ding een uiting is van zijn geloofsovertuiging?
In het begin van vorige eeuw liepen er op
onze stranden ook vrouwen met lange mouwen en met rokken tot op hun enkels.
Onze tante nonnekes droegen ook een kap en lapje voor hun mond. Dat was ook een
uiting van hun geloof en daar viel toen geen kat over.
De tijden veranderen .
Nu lopen de meiskes rond met of zonder
bovenstuk en enkel een nestel tussen de billen tot grote vreugde van sommige
mannen. Of die veter nu de reden is dat mannen hitsig worden weet ik niet want
ooit zong een Toon Hermans over die prachtige dozen van billen
Hebben politici nu echt niks anders te doen
dan zich bezig houden met die minderheid van boerkinidragers?
Moeten we nu echt ons gaan bezig houden met
vrouwen die tot een minderheid behoren te willen helpen om een juk waarvoor ze
misschien zelf kiezen
Vroeger droegen onze vrouwen ook een
foelarke op hun hoofd en zelfs boeren droegen hun zakdoek op hun hoofd omdat
hun kaalkopje niet zou rood verbranden. Was die boer dan ook te onderdanig aan
de vrouw?
Wie kan het zich nog herinneren dat na het
overlijden van de man zijn koeketiene verplicht was weken in het zwart te
lopen als teken van rouw. Zelfs op de begrafenis is het zwart uit de mode aan
het geraken. Geen enkele man zou het in zijn hoofd gehaald hebben om in jeans
in de kerk een eredienst bij te wonen.
Dat zwembaden boerkinis weigeren is heel
normaal want het zwembad is geen wasserette.
De enige oplossing is dat men de situatie
negeert. Dat al die bemoeials eens naar de winkel lopen en een goedkope borstel
kopen om voor hun eigen deur te vegen.
Wat de politici betreft, er lopen er teveel
rond in de Wetstraat en dus mogen ze er ook een deel buiten borstelen. Dan zal
het restantje zich misschien bezig houden met zinnige problemen in plaats van
tijd te verspillen hoe men op het strand loopt.
Misschien kunnen de kustburgemeesters eens
bespreken of er na bredene overal nudisten mogen komen.
Voorstander van nudisten ben ik niet want er
lopen veel lelijke wijven en oude venten in hun blootje maar als die mensen
graag met zich laten lachen dan is dit hun vrije keuze. Dat is pas democratie.
We hadden reeds zoveel kabaal over
schooluniformen dat we toch niet opnieuw gaan beginnen over een boerkini!
Probeer in gedachten eens een vrouw in
piepklein badpakje voor te stellen met zon onvindbare nestel tussen de benen
maar met galoskes aan om niet gestoken te worden door een pieterman!
Laat naast die Pamela Anderson dan zon
model met boerkini wandelen met diezelfde rubberen schoentjes om te voorkomen
dat ze met gestoken voet naar de EHBO moet omdat ze een prik kreeg van zon
pieterman.
Bekijk het beeld in je gedachten grondig en
je zal kiezen voor die met boerkini! Of je moet naar de winkel van Pearl voor
een nieuwe bril .
De Spelen lopen in Rio op zijn einde en we mogen en moeten fier zijn op alle Belgische
atleten.
We zagen veel emotie en zeker bij de red Lions. Ze verloren de laatste wedstrijd
en het werd maar zilver. Maar zilver! Het mag geen ontgoocheling zijn. Zowel de
spelers als de supporters moeten fier en trots zijn want de ploeg speelde een
formidabel tornooi. Pure reclame voor teamsport. Een goede
en enthousiaste groep die voor en met elkaar speelde. Triestig dat na de wedstrijd
veel mensen geen zin meer hadden in een feestje in het riodorp op het strand
van Oostende. Zelfs niet enkel triestig maar bekrompen om op dergelijke manier
zijn ontgoocheling te uiten. Goud is inderdaad mooi maar zilver is ook prachtig
en dat moet men koesteren. Dat men als speler de ontgoocheling moet verwerken
is begrijpelijk maar als supporter is het zielig enkel naar het resultaat en
niet naar de inzet te kijken.
We zullen wellicht op huidig aantal medailles blijven en kunnen best tevreden
zijn met dit resultaat. Voor veel van onze atleten was het een eerste deelname
en hopelijk is het een stimulans om verder door te gaan. Er zullen nog vele
discussies volgen of ons sportbeleid voor het goede resultaat zorgde. Velen
zullen zich in de debatten mengen maar weinigen zullen het hebben over de inzet
en persoonlijke ingesteldheid van de sporter. Ons land is wat het onderwijs
betreft geen toonvoorbeeld als het om sport gaat. Het is inderdaad kiezen voor
een diploma en een goede job of kiezen voor een carrière als sporter. Buiten
voetballers, wielrenner, tennissers Kan je met sport amper overleven.
Ook daar mag een supporter eens aan denken voor bijvoorbeeld de hockeyspelers.
Trainen en nog eens trainen na een dagtaak kunnen weinigen volhouden.
Ons beleid zorgt er stilaan wel voor dat men het statuut van sporter kan krijgen
maar rijk zal men er niet van worden en wat na je carrière? Dan moet men het
nog in een gewone job waarmaken.
Tijdens en na de spelen is het roem en eer maar de mens vergeet vlug en dan moet
die atleet het nog zijn verdere leven uithouden met zijn vergane glorie. Voor
enkelingen is er nadien een loopbaan als trainer of begeleider maar dan moet
men een braaf rustig type zijn die niet moeilijk is. We rennen zo langzaam de bestuursleden van
die sportraden. Op elke foto prijken en hun onrealistische wil doordrukken. Die
mannen beheren het geldkraantje van de diverse sportbonden en dus moet je braaf
luisteren of je mag ophoepelen.
Vanaf komende week is het weer vier jaar trainen om dan hopelijk dezelfde resultaten
te halen. Vier jaar dat de supporter lui in zijn zetel ligt te wachten tot hij
voor zijn kastje nachten ligt te genieten
Het Ieperse parket is niet bepaald duidelijk in het verstrekken van informatie
over de gebeurtenissen in Dadizele. Spijts die onduidelijkheid is het toch
duidelijk dat het geen moord was met voorbedachten rade. Alhoewel! Een stapje
in de wereld zetten met een wapen op zak doet een gewone brave burger niet!
Dat het parket reeds meer weet dan wat ze prijs geven is duidelijk want het gaat
volgens de onderzoeksrechter over doodslag en geen moord! Het is ook reeds
duidelijk dat het gebeurde op een niet normale wijze gebeurde.
De mannen zouden fitnessvrienden zijn uit het Antwerpse. Een groepje bodyfreaks.
Het is geen uitzondering dat dergelijke fanaten aan verboden middelen zitten.
Geen drugs zoals men zou kunnen denken maar wel het slikken van middelen om
spiermassa te kweken. Alles ontwikkelt in razend snel tempo behalve de
hersenen. Die massa geraakt in een knoop voor ze het beseffen. Dat ze hun auto
achterlieten is een duidelijk teken dat de normale reactie er niet was. Wanneer
men dan ook nog zijn sportschoentjes verliest is dat ook een overduidelijk
bewijs dat het allemaal niet zo fris zat op het ogenblik van de feiten in de
bovenkamer. Dadizele ligt op een boogscheut van Frankrijk en alles zal wel
overduidelijk worden indien ze flesjes en pillekes zullen vinden in de Audi van
de vrienden!
Dadizele, een rustig dorpje met ooit een Dadipark van een wat excentrieke pastoor!
Dat het parket geen te duidelijke info wil verstrekken is begrijpelijk want veel
Maigrets of Baantjers hebben ze in het dorpje nog niet nodig gehad.
Ook in Gent viel er een dode. Ook nog niet veel duidelijkheid want in gent waren
het de ploeg van 'heterdaad' die de jongen doodschoot. Wat onduidelijk is
blijft de onbeantwoorde vraag waarom zo'n jong kereltje staat te zwaaien met
een pistool en zelfs na een schot in zijn been bleef weigeren om zijn wapen
neer te gooien. Zou ook dat slachtoffer een fitness achtergrondje hebben?
Elke generatie heeft zijn ondoorgrondelijke
gewoonten.
De oorlogse generatie probeerde te
overleven met alle mogelijke gevolgen van dien. Het was geen gewoonte maar door
die oorlogen werden nogal wat kleine soldaatjes geboren een gevolg van het
achterblijven van het vrouwelijk schoon en het gaan strijden van de moedige
mannen.
Na de oorlog volgde een babyboom met als
gevolg dat die generatie stilaan volledig op pensioen is of gaat.
Het werd de periode van een volledige
ommezwaai van gewoonten.
Vrouwen kregen stemrecht en de huismoeders
werden werkende moeders. Een dubbel leven want de man was en bleef leek als het
over huishoudelijke taken ging.
Gewoonten van de vroegere generaties
smolten voor de zon want voornamelijk vrouwelijke evolutie werd een ware
omwenteling!
Van huismoeder werd het naaister, stikster,
kapster en onderwijzeres. Sommige vrouwen vonden vlug de weg naar het verder
studeren en de pendeltreinen werden niet enkel meer bevolkt door mannen. Het
werd een mix van geslachten. Zowel op de werkvloer in veelbedrijven en
ministeries.
Van het één kwam het ander en voor velen
een verandering van gewoonten.
Het is de generatie die een heerlijke jeugd
had. Onbezorgde jeugd met hoe langer hoe meer luxe. Het werd de generatie die
zoals hun ouders hard werkte en het huisje met tuintje verzamelde.
Op hun veertigste moest de carrière zijn
gemaakt en begon de luxe te steken!
Nooit voordien was het de gewoonte dat men
na 25 jaar huwelijk plots de echtscheiding aanvroeg. Voor de kinderen overbrugden
ze enkele jaren tot die kinderen de deur uit waren en dan trokken de ma en de
pa naar nieuwe horizonten.
Anderen, afhankelijk van de opvoeding en
het respect voor hun ouders, bleven bij elkaar maar gingen elk hun gang.
Samenblijven maar leven als vreemden voor elkaar.
Het is ook de generatie die op zoek bleef
gaan naar nieuwe uitdagingen. De man gaat naar de fitness en de vrouw schrijft
zich in bij diverse verenigingen. Cursussen zijn in opgang maar ook het
schaatsen op een scheve schaats is iets dat men moet gedaan hebben voor het
pensioen. Gevoelens werden oppervlakkig en werden even vluchtig als spirit!
Wat de vorige generaties verdroegen van
elkaar werd onbestaande.
De huidige generatie heeft weer andere gewoonten.
Zich binden gebeurt enkel nog na de
geboorte van één of meerdere kinderen. Het elkaar loslaten is een nieuwe
gewoonte.
De vrouw, evenwaardig als de man gaat voor
de carrière en de nieuwe man is alledaags geworden.
Er zijn geen gewoonten meer. Zoals het gezinnetje
individueel leeft zo blijkt elke dag dat de vereenzaamheid toeneemt.
Autisten en kinderen met ADHD zijn woorden
die dagelijks gebruik zijn geworden. Het resultaat van verdwenen gewoonten?
Psychologen zullen dat anders zien maar er
is ook een nieuwe generatie van zielknijpers. Het is een job met toekomst.
Bij gebrek aan gewoonten zal de mens op
zoek gaan naar steun want het zal nog enkele generaties duren voor die te fel
ontwikkelde evolutie zal stagneren.
Een stagnatie zal komen want de luxe zal
voor een minderheid overblijven. De groep overlevers zal toenemen en het zal
worden zoals net na de oorlogen. Zoals in India steven we af naar een generatie
van arm en rijk.
Geschiedenis herhaalt zich en het is nog
geen eeuwigheid geleden dat ook in de lage landen er kasten bestonden.
Voorlopig als hond heb ik het gemakkelijk.
Ik hang aaneen van gewoonten. Toch moet ik ook mijn gewoonten beginnen
aanpassen. Zo draf ik zelf regelmatig eens met mijn leiband tot mijn baas om er
hem attent op te maken dat ik de gewoonte heb om een toerke te gaan wandelen.
Dat het mijn bedoeling is om de teefjes in de buurt eens te kunnen besnuffelen
maak ik niemand wijs .
