De Aanvallen van Satan.

**********************

Voordat ik aan dit hoofdstuk begin, zou ik willen schrijven wat Pater Marie – Eugene in zijn boek, "Ik ben de Dochter van de Kerk" zegt over duivelse aanvallen. "Wat op het spel staat in dit treffen tussen het menselijke en het goddelijke, de zuiverheid van God en de onzuiverheid van de ziel, is te belangrijk voor de duivel om niet met alle macht waarover hij beschikt tussenbeide te komen. En toch zal de ziel na een korte tijd, gezuiverd door de donkere nacht, veilig zijn tegen zijn aanvallen en voor de duivel iets vreselijks zijn. Vandaar dat de duivel gebruik maakt van het overwicht dat hij nog over de ziel bezit vanwege haar onvolmaaktheden en haar gehechtheden aan de zinnen. Sint Jan van het Kruis merkt op dat ‘de duivel postvat, met grote sluwheid, op de weg die leidt van de zinnen naar de geest’. ( Uit Levende Vlam ). "De duisternis van deze domeinen, de wanorde van de ziel, in de war als ze is door de nieuwheid van haar ervaringen en de intensiteit van haar lijden, scheppen voorwaarden die bijzonder gunstig zijn voor de tussenkomst van de vorst van de duisternis en van de leugens. "Bij bepaalde uiterlijke tekenen van kalme en diepe stilte van de zinnen raadt de duivel gemakkelijk dat de ziel goddelijke mededelingen ontvangt. Onze doctor in het mystiek zegt; ‘Doorgaans staat God de vijand toe kennis te hebben van deze gunsten die door middel van een goede engel komen: deels opdat hij kan doen wat hij kan tegen hen, overeenkomstig de maat van de gerechtigheid, en opdat hij aldus niet in waarheid zal kunnen beweren dat hem niet de kans gegeven is de ziel te veroveren, zoals hij zei met betrekking tot Job’. (Uit Dark Night, book II ). "Zo liggen de feiten in het probleem van de donkere nacht van de geest en de oorzaken waardoor ze worden voortgebracht. Deze nacht is een ontmoeting, of liever gezegd een echte strijd, georganiseerd door de liefhebbende Wijsheid. God vestigt Zijn volmaakte heerschappij in de ziel pas na het wegnemen van haar ongeschiktheid voor het goddelijke en na het zegevieren over alle krachten van de duivel die enige macht over haar hebben." Dit, om de lezer beter te laten begrijpen waarom God de Satan toestaat tussenbeide te komen. Direct na deze zalige dag die ik had doorgebracht met onze Vader in de Hemel, brak heel de furie van de hel los! Op zeer woest wijze viel Satan mij aan. Het eerste wat ik van hem hoorde klonk meer als gegrom van een wild dier dan als een stem. Dit gegrom leek te zeggen, "GAAAA!" ik giste dat "Ga" betekende dat ik moest ophouden contact te hebben met mijn engel en met God. Zeer bedroefd draaide ik mij om op zoek naar mijn engel, maar Satan leek alle ruimte te hebben ingenomen en met diepe haat begon hij mij allerlei namen te geven. Hij veroorzaakte zoveel lijden en zoveel schrik in mijn ziel dat ik zou hebben kunnen sterven als God niet een plan met mij had gehad. Ik heb nooit zoveel woede ervaren. Ik beval hem weg te gaan en dat leek zijn woede zelfs nog aan te wakkeren. Het was als een furie van een krankzinnige. Kokend van woede en zoals iemand die zijn verstand heeft verloren gromde hij; zijn stem was erg schor toen hij zei: "Hé! Verdwijn van hier, jij t…, verdwijn of anders zal het vuur van de hel de rest doen!" Ik hoorde mijzelf antwoorden: "Nee!" Met mijn "Nee" bedoelde ik, dat ik NIET de Tegenwoordigheid van God noch die van mijn engel zou VERLATEN. Toen beet hij terug dat ik vervloekt was en gaf mij allerlei gemene namen. Deze angst, die de duivel een ziel kan inboezemen, is moeilijk uit te leggen. Dit verschijnsel dat plaatsvindt is iets dat, ofschoon je logica je zegt dat je niet krankzinnig bent, je jezelf toch niet onder controle kunt houden. Deze angst komt gewoonlijk in golven, en alsof Satan zelf nog niet voldoende was zond hij ook andere demonen om mij aan te vallen. Steeds wanneer zij mij aanvielen groeide er iets beangstigends in mij dat niets te maken heeft met vrees voor iets van buiten. Het was een gevoel dat ik niet kon wegduwen. Mijn arme engel kon mij in deze verschrikkelijke momenten, momenten die mij soms deden geloven dat ik mijn verstand zou verliezen, slechts één woord zeggen: "BID!" Ik bad en smeekte mijn engel mij te helpen uit deze toestand te komen, want hij leek eeuwig te duren.

Wordt vervolgd.

"Is Hij niet de Zoon van de timmerman?

Heet zijn Moeder niet Maria" (Matheus 13, 55).

De aanwezigheid van de Heilige Jozef in het Evangelie is zeer bescheiden.

Maar toch munt zijn persoon uit in nederigheid en dienstbaarheid.

Het huwelijk van Jozef en Maria is zeker het werk van de hemel geweest.

Maria onderwierp zich vrijwillig en het gezag van Jozef was eerbiedig.

Hun wederzijdse genegenheid is een voorbeeld voor alle echtgenoten.

Door zijn vrouw te beminnen, beminde Jozef de Moeder van God.

Het Kindje dat hij in zijn armen mocht dragen was het Goddelijk Kind.

Als voedstervader vlecht hij een liefdesband met Jezus die niet te doorgronden is.

Jozef was een pijler in dit huisgezin als tedere vader en als echtgenoot.

Als stille kracht beschermde hij, Moeder en Kind, onder de mantel der liefde.

Tegenspoed en ontmoediging doorkruiste zijn pad maar Hij bleef trouw tot in het uiterste.

Met grote wijsheid in het hart hield Jozef in alle eenvoud zich bezig met zijn timmerwerk.

Heilige Jozef, smeer de deurscharnieren van ons hart met de olie van uw open geest.

Lijm rond families de liefdesband die gij zo dicht bij Kindje Jezus mocht ervaren.

Timmer in ieder huwelijksleven een warme genegenheid zoals u het met Maria beleefde.

Vernis op elk vaderschap een beschermend laagje van uw sterke wilskracht.

Schaaf alle scherpe kantjes weg bij pijn en verdriet om de last met liefde te dragen.

Spijker de leegte dicht in het gezin waar armoe en eenzaamheid heerst.

Zaag de woelige wereldcirkel door om met goddelijk zagemeel verdraagzaamheid te zaaien.

Heilige Jozef in uw vredeshuis willen wij wonen, daar is het veilig daar voelen wij ons thuis.

Leid ons met een stevige hand, stap voor stap op de trede van uw heilige hemeltrap.

De namen van Jezus, Maria en Jozef moeten zijn gezegend, van nu af tot in de eeuwigheid.

Verenigd in de Krans van Rozen.

Op 1 Mei 1967 zegt Jezus tot Marguerite:

"De Haat zaait verdeeldheid. De liefde verzoent. De heiligheid, kindlief kan men niet kopen. Ze moet veroverd worden. Men kan ze niet bezitten, zonder het kruis te beleven."

En op 16 April 1992 (Witte Donderdag) zegt Jezus:

"Ik ben het licht en ik vind geen plaats meer in de verduisterde harten."

Hoe kunnen we worden gezegend, als we anderen niet zegenen?. In feite, brengen we soms negatieve dingen naar anderen als we niet opletten wat we zeggen. Je weet toch dat de tong als een vuur is, een wereld van ongerechtigheid, en dat erdoor alle delen van ons lichaam besmet kunnen worden en een brand kan veroorzaken, aangestoken door de hel ( Jac. 3:6 ). Geliefde, let daarom op de woorden van je mond en de overdenkingen van je hart, zegt de Heer. ( 1 Joh. 3:10-11 ).

De Heer houdt van de mens en wil niet dat ook maar iemand verloren gaat ( Joh. 3:16 ). De duivel wil juist het tegenovergestelde, hij haat de mens en wil de mens, die door God boven hem gesteld is, aanzetten tot de dingen van het vlees ( Gal. 5:19-21 ) om iedereen van God weg te houden en mee te nemen naar de hel, waar hijzelf naar opweg is. God heeft een uniek plan voor elk van Zijn kinderen ( Rom. 8:16 ) waarin ieder gelukkig, gezond, succesvol mag bewegen in de Geest ( Gal. 5:22-23 ) want dan zijn alle negatieve dingen aan het kruis geslagen ( Gal. 5:24 ) onder het Bloed van Jezus. Velen weten evenwel niet de slechte dingen die er op de wereld gebeuren niet de wil van de Vader zijn maar het gevolg van de ongehoorzaamheid van de mens die de boze de gelegenheid geeft om zijn plannen van verwoesting en dood uit te voeren. Velen zien niet het plan van de Vader in de geschiedenis, waarin er een tijd was van de Gemeente en dat we nu gekomen zijn aan de drempel van de laatste bedeling, het nieuwe tijdloze keerpunt naar de eeuwigheid. De boze vind het goed dat velen blijven hangen in gemeenten waar kerkje ( heriagie en religie ) gespeeld word ipv onder leiding van de Geest samen te komen ( Heb. 10:25 ) in Lofprijs, Aanbidding, Gebed, Avondmaal, bemoediging, woorden van wijsheid en kennis. ( 1 Kor. 14:26. )

Niet iedereen, die tot Mij zegt: "Heer, Heer! zal binnengaan in het rijk der
hemelen; maar wel wie de wil van mijn Vader volbrengt, die in de hemelen
is."

DERTIENDE VERSCHIJNING.

Vrijdag, 4 januari 1974 om 16.15 uur.

Madeleine is tegen twee uur vertrokken om bij de zusters te gaan strijken, maar gaat eerst naar de kapel om Jezus te aanbidden. Na daar weggegaan te zijn, keert zij om drie uur terug -alsof jets haar dreef- zij voelt zich als vastgenageld, gedrongen om er voor altijd te blijven; zij hoort de klok van kwartover vier...

Zij wou net aan het laatste tientje van de rozenkrans beginnen, plots wordt het haar zwart voor ogen, haar hart slaat op hol en zij roept tot de priester die toen met zuster M. aanwezig was :

"Wat gebeurt er, ik zie niets meer... Ik ben bang... Hoe laat is het ?... Ik wil naar huis !"

Zij hoort de priester naderbij komen. Later zegt hij :

"Ik ben dichtbij haar gaan staan, inderdaad had zij alle tekenen van blindheid en gaf de indruk geheel in diepe duisternis te zijn gedompeld, de ogen uitgedoofd, het gezicht ontdaan, gedesoriënteerd en in paniek. Ik heb getracht haar te kalmeren, eerder menend dat het de eerste fase van een mystiek fenomeen was, dan een onverwachte beproeving."

"Wacht nog even, het is straks voorbij", ik vroeg zuster M. om zuster B. te halen, die direkt kwam.

Madeleine is in het geheel niet gerustgesteld en schrijft later :

"Ik zei tegen mijzelf" Hij staat niet in mijn schoenen, dat is duidelijk... "Ik vroeg mij af wat er van mij moest worden, ik dacht aan mijn familie, mijn kinderen, wat was ik somber ! Op zekere dag, na een bezoek, had Jezus mij duidelijk gemaakt dat ik zou lijden voor de zondaars. Hij had mij niet gezegd dat ik blind zou worden. Hij had mij gezegd wat met mijn lichaam zou gebeuren en meer in het bijzonder dat ik veel in de geest zou lijden... als ik dit gezegd heb was het uit angst...

Ik dacht evenmin dat dit van Jezus kwam, het was niet het tijdstip, want andere keren was het zeven uur 's avonds als ik Hem zag...

Toen, in die ontzettende angst, in die diepe donkerte van ogen maar ook van geest, werd ik door vreugde overweldigd."

"Haar ogen, die eerst troebel waren, hervinden hun glans, haar somberheid gaat over in een enorme vreugde, een onbeschrijflijke vrede", zegt de priester.

Zij schrijft :

"Ik stel mij voor dat het ook zo toegaat met iemand die wegkwijnt op zijn sterfbed : Wanneer tenslotte zijn ziel zijn lichaam verlaat, houdt het lijden op, waarna, plotseling, hij zich in die zoete sfeer bevindt, in dat geestelijke licht, om met Jezus verheerlijkt te worden."

Daarna verschijnt op de plaats van het Heilig Sacrament het licht zoals zij dat gewend is te zien, maar nu "nog mooier, helderder en doorschijnender als gewoon"...

Madeleine, die beneden in de kapel is, denkt :

"Ik ben helemaal van Hem afhankelijk, wij allen zijn van Hem afhankelijk, Hij is Meester en doet met ons wat Hij wil, wij moeten Hem bedanken voor alle genade die Hij ons schenkt. Als wij mogen zien, als wij in staat zijn te horen, als wij kunnen lopen en gezond mogen zijn, als wij gelukkig zijn, dan is dat dankzij Hem, Hem alleen. En Hij kan in één enkel moment ons dat alles ontnemen..."

Jezus verschijnt met de rechterhand op zijn Hart, en de linkerarm langs zijn lichaam hangend. Hij lacht haar toe en zegt haar :

"Waarom bent u bang ? Waarom twijfelt u ? Hier ben Ik."

Zij antwoordt Hem :

"Heer, Ik was bang, ik dacht dat ik blind werd..."

Jezus zegt :

"Zegt ze dat ieder mens op deze aarde zo in duisternis verkeert."

En zonder opdracht om het hardop te zeggen :

"Kust de grond drie keer uit boete voor het gebrek aan geloof."

Wat zij doet :

Vervolgens haalt Jezus met een traag gebaar zijn hand van het Hart, en brengt deze naar haar toe om aan te geven dat zij naderbij moet komen en tegelijkertijd zegt Hij :

"Komt tot hier en begroet Mij."

Daarop werpt Madeleine zich op haar knieën, vlakbij Hem, en begroet Hem zoals Hij het haar geleerd heeft.

Hij zegt haar met zijn hand op het Hart :

"Weest zo goed dit te herhalen :

"Ecce Dominus noster cum virtute veniet et illuminabit oculos servorum suorum. Lætamini, lætamini in Domino, lætamini cum Magdalena. Paratum cor ejus : "Speravi in Domino, ut se simpiicitas prodit amabilis."

Vertaling uit het Latijn : "Zie Onze Heer die komen zal met macht, en de ogen van Zijn dienaars zal verlichten. Weest verheugd, verheugt u in de Heer, ja verheugt u met Madeleine. Haar hart is bereid : "Ik heb mijn hoop gevestigd op de Heer, opdat de minnelijke eenvoud het zal weerspiegelen."

Daarna, zonder opdracht om het hardop te zeggen :

"Telkens als u na iedere Eucharistie naar uw plaats teruggaat, legt dan de linkerhand op uw hart en de rechter er kruiselings overheen."

Tijdens zijn uitleg heeft Jezus dit gebaar gemaakt... Nog even heeft Hij haar toegedacht en is verdwenen.

Met hoeveel eerbied Christus moet worden ontvangen

‘Komt allen tot Mij die uitgeput onder lasten gebukt gaat, en Ik zal u rust en verkwikking geven,’

zegt de Heer.

‘Het brood dat Ik zal geven is mijn vlees, ten bate van het leven der wereld’.

‘Neemt en eet: dit is mijn Lichaam, dat voor u wordt overgeleverd, doet dit tot gedachtenis aan Mij’.

‘Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, blijft in Mij en Ik in hem’.

‘De woorden die Ik tot u gesproken heb, zijn geest en leven’.

Dit zijn Jezus, eeuwige Waarheid, uw woorden, ofschoon niet op één tijd gesproken of op één plaats geschreven. Omdat zij de uwe zijn en waar, moet ik ze alle dankbaar en gelovig aanvaarden. Het zijn de uwe, omdat Gij ze hebt gezegd; en het zijn ook de mijne, omdat Gij ze hebt uitgesproken tot mijn welzijn. Graag neem ik ze aan uit uw mond, opdat ze dieper in mijn hart gevestigd worden.

Woorden zo vol genegenheid, tederheid en liefde wekken mij op; maar mijn eigen wandaden schrikken mij af en mijn onrein geweten houdt mij terug om tot zulke grote geheimen te naderen.

De beminnelijkheid van uw woorden nodigt mij uit, maar de menigte van mijn gebreken bezwaart mij. Gij beveelt mij met vertrouwen tot U te naderen, als ik deel wil hebben met U, en de heilige Hostie, het voedsel van de onsterfelijkheid te nemen, als ik het eeuwig leven en de heerlijkheid wil verkrijgen.

‘Komt allen tot Mij’ zo zegt Gij, ‘die uitgeput onder lasten gebukt gaat, en Ik zal u rust en verkwikking geven’.

Wat een vriendelijk en beminnelijk woord in het oor van een zondaar: dat Gij, Heer mijn God, een arme en behoeftige uitnodigt tot deelneming aan uw allerheiligst Lichaam. Maar wie ben ik, Heer, dat ik mij aanmatig tot U te naderen? Zie, de hemelen der hemelen kunnen U niet bevatten en Gij zegt: ‘Komt allen tot Mij’?

Wat betekent toch die allervriendelijkste toenadering en deze zo vriendschappelijke uitnodiging? Hoe zal ik het durven wagen te komen, ik die mij niets goeds bewust ben waarom ik dit zou mogen ondernemen? Hoe zal ik U binnenvoeren in mijn huis, ik die U dikwijls zulke beledigingen naar het hoofd heb geslingerd? Engelen en aartsengelen eren U, heiligen en rechtvaardigen vrezen U en Gij zegt: ‘Komt allen tot Mij’?

Heer, als gij het niet waart die dit zegt, wie zou geloven dat het waar is? En als het niet uw uitdrukkelijke wil was, wie zou wagen te naderen?

Noach, een rechtvaardig man, werkte honderd jaar aan de bouw van een ark om met weinigen gered te worden. En hoe kan ik mij dan in één uur voorbereiden om de Maker van de wereld met eerbied in mij te ontvangen?

Mozes, uw grote dienaar en bijzondere vriend, maakte een koffer van onverslijtbaar hout, overtrok die met zeer zuiver goud om daarin de tafelen der wet neer te leggen. En ik, verdorven wezen, zal het aandurven U, de Ontwerper van de wet en de Schenker van het leven, zo maar bij mij te ontvangen?

Salomo, in wijsheid de uitmuntendste van Israëls koningen, bouwde zeven jaar aan een prachtige tempel ter ere van uw naam en vierde acht dagen lang het feest van zijn inwijding. Duizend vredeoffers droeg hij op en hij plaatste de ark van het verbond onder het schallen van de bazuinen en onder plechtig gejubel op de plaats die hij voor haar had gereed gemaakt. En ik, ongelukkige, de armste van de mensen, hoe zal ik U binnenvoeren in mijn huis, ik die nauwelijks een half uur in godsvrucht weet door te brengen? En kon ik maar eens één keer een half uur innig daaraan besteden.

O mijn God, hoeveel hebben zij proberen te doen om U maar te behagen. Ocharm! hoe onnozel is het wat ik doe, hoe weinig tijd maak ik vol, als ik mij tot de heilige Communie voorbereid. Zelden ben ik innerlijk gericht, hoogst zeldzame ogenblikken vrij van alle verstrooiing. En natuurlijk behoorde in uw heilvolle goddelijke aanwezigheid geen enkele minder passende gedachte bij mij op te komen, geen enkel geschapen wezen mij bezig te houden; want ik sta op het punt niet een engel, maar de Heer der engelen bij mij als gast te ontvangen.

Toch is er een zeer groot verschil tussen de ark van het Verbond met haar heilige gedenkstukken en uw allerheiligst Lichaam met zijn onzegbare volmaaktheden.

Tussen die offers van de wet, voorafbeeldingen van wat eens zou komen, en het ware offer van uw Lichaam, de vervulling van alle vroegere offers. Waarom ontgloei ik dan niet meer bij uw vererenswaardige Aanwezigheid? Waarom bereid ik mij niet met meer zorg voor om uw heilige geheimen tot mij te nemen, als die vroegere heilige aartsvaders en profeten, koningen zelfs en aanvoerders met heel het volk zoveel gevoel van godsvrucht jegens de goddelijke eredienst aan de dag legden?

De zeer vrome koning David ‘danste met volle overgave’ voor de ark van God ter viering van de gedachtenis aan al de weldaden de vaderen weleer bewezen. Hij deed allerlei muziekinstrumenten vervaardigen, dichtte liederen en liet die tot uiting van de blijdschap zingen; hijzelf zong die dikwijls bij zijn spel op de harp, gedreven door de bezieling van de Heilige Geest. Hij leerde het volk van Israël met heel zijn hart God te loven en dagelijks met eenstemmigheid God te zegenen en te prijzen.

Als er toen zo’n grote godsvrucht leefde en de lof van God vóór de ark van het Verbond werd gemeld.

Hoeveel eerbied en godsvrucht behoort dan mij en het hele christelijk volk te bezielen in tegenwoordigheid van het Sacrament en bij de nuttiging van het allerverhevenste Lichaam van Christus.

Velen reizen naar verschillende plaatsen om de relieken van heiligen te gaan bezoeken en zijn opgetogen bij het horen van hun daden; zij bewonderen de geweldige basilieken en kussen hun in zijde en goud gewikkeld gebeente.

Zie, Gij zijt hier voor mij op het altaar, Gij, mijn God, de Heilige der heiligen, de Schepper van het mensdom en de Heer der engelen.

Bij het zien van dat alles speelt de menselijke nieuwsgierigheid dikwijls een rol en ook het nieuwe van wat men nog nooit heeft gezien; de vrucht van levensverbetering die men meeneemt is gering, vooral als die reizen zo licht en zonder diepere bezinning worden ondernomen.

Hier echter is in het Sacrament van het altaar mijn God en Mens, Christus Jezus, geheel tegenwoordig; hier wordt ook overvloedig de vrucht van het eeuwig heil binnengehaald, zo dikwijls men U waardig en godvruchtig tot zich neemt. Hierheen voert echter niet een of andere lichtzinnigheid, nieuwsgierigheid of zinnelijke neiging, maar wel het vast geloof, een hoop vol overgave en oprecht gemeende liefde.

O onzichtbare Schepper der wereld, God, hoe wonderbaar handelt Gij met ons; hoe voorzichtig en welwillend gaat Gij om met uw bevoorrechten, aan wie Gij Uzelf in het Sacrament ter nuttiging aanbiedt.

Dit gaat immers alle begrip te boven: dit trekt op bijzondere wijze de harten der vromen aan en zet hun liefde in vlam. Want uw ware gelovigen die heel hun leven op verbetering richten, ontvangen door dit allerwaardigst Sacrament dikwijls overvloedig de gave van godsvrucht en liefde voor de deugd.

O bewonderenswaardige en verborgen genade van dit Sacrament, alleen gekend door Christus’ gelovigen; de ongelovigen echter en zij die de zonde dienen kunnen dit niet ervaren. In dit Sacrament wordt geestelijke genade meegedeeld, de verloren deugd innerlijk hersteld en keert de schoonheid terug die door de zonde was ontluisterd. Zó groot is soms deze genade, dat door de overvloedige gave van godsvrucht niet alleen de geest maar ook het zwakke lichaam voelt, dat het ruimere krachten krijgt.

Wel is het bedroevend en zeer te betreuren dat wij zo lauw en zo nalatig zijn; dat wij niet met groter liefde tot het ontvangen van Jezus Christus worden aangetrokken; op Hem toch steunen de hoop en de verdienste van hen die zalig zullen worden. Hij is immers onze heiligmaking en verlossing, Hijzelf de troost van hen die onderweg zijn, en het eeuwig geluk der heiligen. Het is daarom zeer te betreuren dat velen zo weinig aandacht schenken aan dit heilzaam geheim, dat de hemel verblijdt en de hele wereld in stand houdt. Wat is het menselijk hart helaas verblind en onverschillig, dat het niet meer aandacht heeft voor deze onuitsprekelijke gave en zelfs door de dagelijkse omgang tot onachtzaamheid vervalt.

Stel dat dit Sacrament op niet meer dan één plaats werd gevierd en door niet meer dan één priester ter wereld werd geconsacreerd. Bedenk hoe de mensen dan vol verlangen zouden zijn naar die plaats en naar die priester, om de goddelijke geheimen te zien vieren.

Nu zijn er vele priesters gewijd en op vele plaatsen wordt Christus opgedragen, opdat Gods goedgunstigheid en liefde voor de mens des te groter zouden blijken naarmate de heilige Communie over de aarde meer verspreid zou zijn.

Dank aan U, goede Jezus, eeuwige Herder, omdat Gij U gewaardigt ons arme ballingen met uw kostbaar Lichaam en Bloed te verkwikken en met uw persoonlijke woorden ons uitnodigt tot het ontvangen van deze mysteriën als Gij zegt: ‘Komt tot Mij gij allen die uitgeput zijt en onder lasten gebukt gaat, en Ik zal u rust en verkwikking geven’.

VREDESVOORSTEL TUSSEN FRANKRIJK EN ENGELAND.

ACHTSTE BOEK, KAP. 28.

Gods Zoon spreekt: "Ik ben de Koning, die allen moesten vrezen en eren. Toch zal ik ter wille van de gebeden mijner moeder de koningen van Frankrijk en Engeland mijn woorden zenden. Ik ben de ware vrede, en waar vrede is, daar ben ik. En als deze twee koningen, die van Frankrijk en die van Engeland, vrede willen hebben, zal ik hun vrede op aarde geven. Maar ware vrede kan niet verkregen worden als de waarheid en de rechtvaardigheid niet bemind worden; daar echter de ene koning gelijk heeft, dunkt mij dat vrede gesticht moet worden door een huwelijk, opdat het rijk een rechtmatigen erfgenaam verkrijge. Ten tweede wil ik, dat zij één hart en één ziel zijn en het Heilig christelijk geloof verbreiden, waar zij het meer succes doen kunnen tot mijn glorie.

Ten derde moeten zij de ondragelijk schatten afschaffen en de zielen hunner onderdanen liefhebben. Maar, indien de koning, die nu het rijk bezit, niet wil gehoorzamen, zal hij weten, dat hij geluk noch voorspoed hebben zal in zijn onderneming, maar dat hij zijn leven in droefheid zal eindigen en het rijk in verwarring achter zal laten, en zijn zoon en diens nakomelingen zullen ongeluk, vernedering en schande ondervinden, zodat allen er zich over verwonderen zullen. Maar, wil de koning, die gelijk heeft, gehoorzamen, dan zal ik hem helpen en voor hem strijden; maar indien hij niet gehoorzamen wil, zal hij zijn doel niet bereiken, maar verliezen wat hij gekregen heeft, en een droevig einde zal zijn gelukkig begin verduisteren. Maar, indien het franse volk waren ootmoed toont, zal het rijk een wettigen erfgenaam verkrijgen en zal de vrede geluk aanbrengen."