Ik heb al die tijd een stukje over de inval bij Waller verzwegen. Ik kon er niet over praten. Het deed veel te veel pijn. Nadat Waller een kogel door zijn eigen kop haalde, doorzocht ik verder het souterrain en daar vond ik Aaron. Hij zat verstopt achter een paneel en was helemaal uitgemergeld. Ik kon hem perfect zonder enig probleem opheffen. Dit was de eerste keer dat het moedergevoel echt bij me naar boven kwam. Ook aan Interne Zaken had ik niet het volledig correcte verhaal over Aaron verteld. Al die tijd had ik gelogen, gewoon omdat ik er niet kon over praten. Nu ik eindelijk de waarheid over m'n lippen had gekregen, bleven ze maar vragen stellen. Telkens opnieuw dezelfde vragen waar ik steeds hetzelfde antwoord op gaf. Ik was het beu. Deden ze dit nu expres? Was het niet duidelijk genoeg dat dit me veel pijn deed? Ze willen dat ik blijf antwoorden op vragen die ik al duizendmaal heb beantwoord. Ik wil ook graag antwoorden op MIJN vragen. Vragen zoals waarom Jared en ik werden aangevallen bij ons thuis. Hier konden of wilden ze ook niet op antwoorden, maar ze willen wel dat ik ga antwoorden op hun idiote vragen. Ik heb er genoeg van. Ik stop ermee.