Ik ben Christophe Andrades
Ik ben een man en woon in Tongeren (België) en mijn beroep is Universitair docent.
Ik ben geboren op 08/10/1980 en ben nu dus 41 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Politieke filosofie, geschiedenis, historiografie.
Cultuurwetenschappen en de kredietcrisis : een nieuw intellectueel paradigma?
De economische crisis houdt de wereld nu reeds enkele maanden in de ban. Economen voorspellen ons dat de westerse economiën gedurende een tweetal jaren in recessie zullen gaan. Tienduizenden jobs staan op de wip; nationale staten dreigen te balanceren op de rand van het faillissement. Denken we maar aan de toestand in Ijsland.
De economische crisis zal echter ook een invloed hebben op de academische wereld en het intellectuele klimaat binnen de westerse wereld. Disciplines zoals filosofie, cultuurwetenschappen en literatuurwetenschappen zullen de komende maanden, misschien zelfs jaren, aan populariteit inboeten. Het is te zeggen, vooraanstaande cultuurwetenschappers en collega's uit aanverwante disciplines zullen in het publieke debat het onderspit moeten delven tegen de harde wetenschappen of de zogenaamde beta-wetenschappen. Minder studenten zullen kiezen voor deze zachte wetenschappen omdat alle signalen uit de maatschappij er op wijzen dat er de komende jaren vooral nood zal zijn aan cijferaars en analitici om de grote economische uitdagingen het hoofd te kunnen bieden.
Dit is een omslag die ik zelf dagelijks aanvoel bij het lezen van de krant. Een groot aantal kwesties die tegenwoordig in kranten ter sprake komen gaan vaak mijn petje te boven. Daar waar ik enkele maanden geleden nog over een meerderheid van relevante politieke, sociale en culturele gebeurtenissen een gefundeerde mening voor de vuist weg kon bedenken, begin ik nu te duizelen van het economische vakjargon dat te lezen staat in de hoofdartikelen van mijn favoriete krant De Morgen.
Cultuurwetenschappen, filosofie en literatuurwetenschappen zijn sinds de jaren zeventig bijzonder invloedrijk geworden. Onder andere dankzij de zogenaamde linguistic turn (Richard Rorty als leidend denker) in de filosofie, het postmoderne klimaat in het algemeen en de populariteit van structuralisme en post-structuralisme groeiden denkers zoals Michel Foucault, Jean Baudrillard, Alain Finkielkraut, Slavoj Zizek, Jürgen Habermas, Salman Rushie en Edward Said uit tot absolute wereldsterren binnen een opkomende mondiale publieke sfeer van intellectuelen.
Zal dit zo blijven in de komende jaren?
Volgens mij niet.
Het ligt in de lijn van mijn verwachtingen dat we de komende maanden en jaren vooral economen zoals Joseph Stiglitz, Georges Soros, Paul Krugman en Jeffrey Sachs zullen tegenkomen in de opiniepagina's en op televisie. In België kon iedereen de laatste weken reeds de alomtegenwoordigheid van econoom Paul de Grauwe waarnemen. Heeft er iemand bijvoorbeeld moraalfilosoof Etienne Vermeersch recentelijk nog gezien op televisie? Professor kerkelijk recht Rik Torfs?
Cultuurwetenschappen, literatuurwetenschappers en filosofen zullen vanzelfspreken niet verdwijnen uit de mondiale publieke sfeer; ze zullen echter de tweede viool moeten spelen, na de economen en de politieke wetenschappers die komen oreren over budgetevenwichten, BNP's en Maastrichtnormen.
Voor veel cultuurwetenschappers is het bang afwachten op een nieuwe omwenteling in het intellectuele klimaat. En ja, in onze moderne vloeibare tijd zou dit wel eens vroeger kunnen optreden dan we dat voor mogelijk houden.
