Mijn duistere gedachten over kanker!
Ben ik gefixeerd op de kanker in mijn leven? Nee, of misschien toch wel?
Het beheerst niet mijn leven, maar ik ben er wel heel de dag mee bezig. Mag ik dit wel eten? O, de zon schijnt dan moet ik mezelf insmeren. Heb ik vandaag al mijn medicijnen al genomen? Een afspraak hier en weer één daar. En zo gaat dit heel de dag door. Dus ik kan misschien toch wel zeggen dat het mijn leven beheerst.
Je word van de ene op de andere dag door elkaar geschud, misschien wel wakker geschud. Het ongeloof en de enorme onzekerheid gaat hand in hand met de drang naar informatie. Maar hier moest ik drie weken op wachten. Drie helse weken. Weken van angst en totale chaos. Dit kan je als buitenstaander niet begrijpen, hier moet je zelf in hebben gezeten om te begrijpen of je nog een toekomst hebt. Ik moest maar naar mijn man, kinderen en vooral mijn ouders kijken en het begon al vanzelf te komen. Die ongewilde gedachten die zich in alle bochten en vormen wringen en die zich ongevraagd opdringen. De gedachten die iedereen hoopt dat je ze niet hebt. Dat je sterk genoeg bent om hoopvol te blijven, hallo!! is er iemand achterlijk ofzo? Zij maken zich meester van je die duistere gedachten. Ze dringen zich elke nacht weer op als je niet kan slapen. En die heb ik er al veel gehad. Nachten van wanhoop en hoop. Dromen over een toekomst of opschrikken uit een nachtmerrie. Nooit meer rustig je hoofd kunnen leegmaken. Altijd steeds sluimerend in je achterhoofd aanwezig, en toeslaan keihard op een moment dat je het niet verwacht. De ongelooflijke wanhoop naar het leven, het willen en moeten leven. Overleven. Het is nog geen tijd om te gaan ik wil nog zoveel doen. Reizen, nieuwe vrienden maken, en diegene die ik al heb koesteren, mijn kinderen groot zien worden. Ze naar het middelbaar zien gaan. De eerste liefde in hun leven. Afstuderen, samenwonen, grootmoeder worden Maar ook de gewone dingen samen ontbijten, tv kijken, s morgens wakker worden en onze twee zoontjes in het bed vinden. Ben ik een zwartkijker? Helemaal niet, ik sta met mijn twee voeten stevig op de grond. Ik ga ervoor, ik vecht en ik aanvaard dit allemaal zonder te mopperen of te zagen. Ik vraag me niet af waarom ik, wij? Nee, ik ben zelfs een heel positief iemand, gene zever en niet bij de pakken blijven zitten is mijn motto! Nee, wij gaan voor de toekomst. De meest geweldige toekomst leven!
Wil ik een leven dat door mijn kanker word beheerst? Nee natuurlijk niet, Maar in dit verhaal zoals mijn vriendin het zo mooi zegt heb je geen keuzes. Je gaat voor de volle honderd procent, het totale pakket. Het is inderdaad niet eerlijk. Maar ja Het leven is zo mooi als je maar je ogen wil open doen en genieten, genieten van de kleine dingen. Uitkijken naar de iets grotere dingen en dromen. Dromen van geluk, gezondheid, een veilige toekomst, een zekere toekomst. Alles positief bekijken, en humor. Humor de drijvende motor achter me. Geen compassie van je naaste, laat de sarcastische kantjes maar boven komen. Hoe meer je lacht hoe beter je jezelf voelt. Hoe meer humor je in je leven toelaat hoe beter. Ik mag wel eens mezelf erdoor trekken. Maar kanker hebben is vooral geen reden om iets niet te moeten doen. Geen excuus, sorry maar ik ben ziek Het telt niet! Je moet eerlijk blijven. Eerlijk, dan komen we tot de essentie van mijn verhaal. Sommige dingen mag je verzwijgen, de duistere gedachten. De gedachten die je niet bent, die mag je diep in je binnenste bewaren. Die zijn van jezelf. Die deel ik met niemand zij zijn mijn verhaal. Mijn angst, mijn vrees, mijn leven en mijn hoop!
Sonja
Ik ben Sonja
Ik ben een vrouw en woon in ergens in de kempen (Belgie) en mijn beroep is zelfstandige.
Ik ben geboren op 12/09/1974 en ben nu dus 51 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: fotografie, lezen.
