|
Op donderdagavond 27 nov werden wij onder druk gezet om 19u30 s avonds om onze papa te laten overplaatsen naar Valida (Site Goffin) te Sint-agatha-Berchem.
Om 9u s morgens was er al een ambulance voorzien om hem naar daar over te brengen.
Het was te nemen of te laten. Zonder dat wij contact hebben kunnen hebben met hen of eens kunnen gaan kijken of dit wel goed voor hem zou zijn, werden wij door verschillende verplegers onder druk gezet. Natuurlijk is het goed om hem ter afwachting van een Nederlandstalige instelling hem daar al te laten revalideren.
Maar waren zij goed op de hoogte van onze papa zijn dossier, nee. Helemaal niet.
De ambulance van 9u is er dan doorgekomen om 11u30 en werd hij dus alleen zonder mij vrijdagmiddag in Valida geplaatst, overdag was hij al in een andere kamer terecht gekomen omdat hij zijn oriëntatie kwijt geraakt.
S avonds laat om 20u15 heb ik telefoon gekregen van de hoofdverpleger daar met de melding dat hij verdwenen was, al meer dan 1u30. Politie is ter plaatse moeten komen en niemand kon zeggen of hij nog in het gebouw was of dat hij naar buiten was daar er ook geen camera bewaking is of er iemand aan de balie zat en aangezien het geen gesloten instelling is kan hij zomaar binnen en buiten wandelen. Na lang zoeken hebben ze hem op het 1ste verdiep teruggevonden terwijl hij op het 5de verblijft. Volledig uitgeput en in paniek natuurlijk.
Wij zijn ter plaatse gekomen en hun antwoord was dat zij helemaal niet wisten dat het zo ernstig was met hem.
Hij ziet er toch goed uit en praat heel goed zeiden ze tegen mij. Inderdaad dat klopt maar hij beseft het allemaal niet en weet ook niet dat hij in een ziekenhuis of revalidatie centrum verblijft.
Ik denk dat ik goed kan begrijpen waarom hij daar telkens weg wilt.
Hij heeft in 11 weken nog geen buitenlucht gezien. Onze papa is iemand die enorm van de natuur en rust houdt.
Bij Valida zie je zelfs geen boom staan. Daar is geen tuintje of bloem of boom te bespeuren.
In zijn kamer zijn 2 mannen en volgens mijn vader is het bezoek van hen heel luidruchtig en zet 1 van deze personen de tv heel luid omdat hij ni goed hoort.
Papa kan daar niet goed tegen, heeft mij al meerder keren gezegd, ik erger mij daaraan en heb lucht nodig en wil dan van de kamer; vandaar zijn wandelgedrag, en door de vermoeidheid als hij gaat wandelen geraakt hij dus gedesoriënteerd.
Dagelijks doe ik meerder telefoontjes en mails naar nederlandstalige revalidatiecentrums en het is echt rampzalig hoelang deze wachttijden zijn.
Wij hopen dat we daar snel een positief antwoord voor krijgen.
Wie hem graag wilt bezoeken, het is volgens zijn begeleiders daar heel belangrijk dat er mensen langsgaan.
Hem vertrellen over de dagdagelijkse dingen. Vooral over nu, wat hij van werk deed, hobby's, interesses, kinderen, ontmoetingen, natuur, sport, ....
Hem natuurlijk erop wijzen dat hij daar is om te revalideren want hij wil altijd meegaan.
Nathalie
|
